II SA/Łd 1102/07

Dnia 12 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2008 roku przy udziale - sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] [...] z dnia [...], Nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od organu - Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej - M. K. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Starosta Powiatu [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. W. pozwolenia na budowę typowego otwartego zbiornika na gnojowicę o pojemności 412,53 m3 na działce nr ewid. 49, położonej w M. przy ul. A. 51, gm. T. Od decyzji tej odwołał się M.K. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i odmówił M.W. udzielenia pozwolenia na budowę planowanej inwestycji. W dniu 27 marca 2007 r. po rozpatrzeniu skargi inwestora na decyzję Wojewody [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż organy orzekające w sprawie nie wykazały w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, czy sporna inwestycja będzie, czy też nie będzie emitowała odorów do atmosfery. W toku ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, M.K. w piśmie z dnia 10 sierpnia 2007 r. oświadczył, że nie wyraża zgody na budowę zbiornika otwartego na gnojowicę o pojemności przekraczającej 413 m3. Jego zdaniem, projektowana inwestycja zagraża ekologii na sąsiadującym ze zbiornikiem terenie i jest sprzeczna z regulacjami prawa budowlanego, albowiem w ubiegłym roku sam budował zbiornik na gnojowicę o pojemności 120 m3 i wówczas nakazano mu jego przykrycie. Także w przypadku budowy zbiorników przez innych inwestorów organ żądał zgody właścicieli działek sąsiadujących. Dodatkowo zarzucił, że organ prowadzący postępowanie uniemożliwił mu zapoznanie się z aktami sprawy, albowiem gdy stawił się w organie, w celu zapoznania się z materiałem dowodowym, akt nie było. Tożsame argumenty M. K. podniósł w pismach z dnia 13 sierpnia 2007 r. i 13 września 2007 r. Pismem z dnia 29 sierpnia 2007 r. M. W. poinformował, że na terenie wsi M. od 1987 r. prowadzi gospodarstwo rolne związane z hodowlą zwierząt. Podkreślił przy tym, iż lokalizacja zbiornika na odchody zwierzęce, które są produktem ubocznym prowadzonej już hodowli wiąże się z koniecznością przystosowania gospodarstwa rolnego do standardów unijnych. Na potwierdzenie zgodności prowadzonej działalności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T. załączył pismo Urzędu Miasta T. z dnia 19 maja 2006 r. Ponadto złożył oświadczenie właścicieli nieruchomości sąsiedniej o braku zastrzeżeń do planowanej budowy oraz informację Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł., z której wynika, że w polskim prawie brak jest przepisów regulujących kwestię emisji substancji zapachowych do środowiska. Inwestor dodał przy tym, iż projektowany zbiornik będzie wyposażony w płytę pływającą, zgodnie z uzupełnieniem wprowadzonym do dokumentacji przez autora projektu. W dniu 31 sierpnia 2007 r. Ministerstwo Środowiska, poinformowało, że obecnie żadne przepisy prawa nie regulują problematyki kwalifikowania obiektów mogących emitować do powietrza zanieczyszczenia o charakterze odorowym. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] znak [...] Starosta [...] na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), art. 104 kpa zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. W. pozwolenia na budowę typowego otwartego zbiornika na gnojowicę o pojemności 412,53 m3 na działce nr ewid. 49 położonej w M. przy ul. A. 51, gm. T. Od powyższej decyzji odwołał się M. K., będący właścicielem sąsiedniej działki o nr ewid. 50, zarzucając naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez udzielenie pozwolenia na budowę zbiornika na gnojowicę, wbrew postanowieniom § 8 ust. 1 pkt 3a uchwały Rady Miejskiej w T. z dnia 18 czerwca 2004 r. nr XVIII/116/2004 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T. [...] oraz naruszenie art. 237 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska w zw. z § 3 ust. 1 pkt 90b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, polegające na nieprzeprowadzeniu przeglądu ekologicznego. Dodatkowo wskazał, iż wydana decyzja oparta została na opiniach innych organów, które powinny mieć postać decyzji administracyjnej, tak by było możliwe ich zaskarżenie. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], znak [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał mocy orzeczenie organu I instancji. W jej uzasadnieniu, organ odwoławczy powołując się na wskazówki wynikające z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 marca 2007 r. podał, iż kwestia, czy lokalizacja inwestycji jest dopuszczalna w świetle treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w toku ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, została dostatecznie wyjaśniona. Świadczą o tym dokumenty złożone przez inwestora, a mianowicie pisma: Urzędu Miasta T. z dnia 19 maja 2005 r., Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia 17 maja 2007 r. oraz Ministerstwa Środowiska z dnia 31 sierpnia 2007 r. Wojewoda [...] powołując się na opinię sanitarną Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 maja 2006 r. oraz pismo Rady Miejskiej miasta T. z dnia 14 września 2007 r. podkreślił, iż planowana inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, jako uzupełnienie istniejącej zabudowy zagrodowej i uporządkowanie gospodarki odchodami płynnymi z prowadzonej hodowli trzody chlewnej. Odnosząc się do § 8 ust. 1 pkt 3 oraz § 23 planu, organ odwoławczy wskazał, iż biorąc pod uwagę przeznaczenie terenu i charakter prowadzonej przez inwestora działalności, projektowany zbiornik na gnojowicę jest niewątpliwie urządzeniem związanym z tą działalnością. Prowadzi bowiem do poprawy warunków gospodarki ściekowej i jest zgodny, z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Skoro zatem przedłożony projekt odpowiada zapisom planu zagospodarowania przestrzennego i jest kompletny, nie było podstaw do tego, by odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wbrew stanowisku odwołującego nie narusza on art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Przedmiotowa inwestycja nie wymagała również uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Art. 237 Prawa ochrony środowiska, którego naruszenie zarzuca odwołujący również nie miał zastosowania w tym postępowaniu, albowiem dotyczy on dokonywania przeglądów ekologicznych instalacji, które mogą być przedmiotem kontroli dopiero na etapie ich użytkowania. Wojewoda odnosząc się do kwestionowanej przez odwołującego opinii sanitarnej z dnia 22 maja 2006 r., wyjaśnił, że nie opiera się ona na art. 104 kpa, choć - jego zdaniem - zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym pouczenie o możliwości złożenia zażalenia do Głównego Inspektora Sanitarnego. Powyższe rozstrzygnięcie M.K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie art. 80 kpa, poprzez uznanie, że planowana inwestycja jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pominięcie podniesionego w odwołaniu zarzutu równości obywateli wobec prawa oraz naruszenie art. 104 § 1 kpa, poprzez wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w oparciu o opinie Rady Miejskiej w T. i Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, podjęte z pominięciem stron postępowania. Zdaniem skarżącego, organ nie wyjaśnił, dlaczego inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Co więcej, opinia Rady Miejskiej nie może być źródłem jakiejkolwiek oceny zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. W jego przekonaniu, skoro Rada Miejska nie podjęła uchwały w sprawie zmiany planu, to na całym terenie obowiązuje zakaz budowy urządzeń wytwarzających substancje odorowe. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powołanych przepisów, sąd administracyjny posiada kompetencje do badania zaskarżonego aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia) pod kątem jego zgodności z przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, regulującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. W. pozwolenia na budowę typowego otwartego zbiornika na gnojowicę o pojemności 412,53 m3 na działce nr ewid. 49 położonej w M. przy ul. A. 51, gm. T. W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa była już raz przedmiotem uwagi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 27 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Łd 65/07 po rozpatrzeniu skargi M. W. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w sprawie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. W motywach wyroku Sąd wskazał, iż organy orzekające w sprawie nie wykazały w sposób nie budzący wątpliwości, czy sporna inwestycja będzie emitowała odór do atmosfery. Nie wykazały więc, czy lokalizacja inwestycji będzie dopuszczalna w świetle treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozpoznając sprawę ponownie organy orzekające powinny więc wyjaśnić powyższe kwestie oraz sprawdzić, w jakim stanie prawnym powstały w tej samej miejscowości inne podobne obiekty, jak projektowany o charakterze otwartym oraz o charakterze zamkniętym. W myśl art. 153 powołanej wcześniej ustawy, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Badając w tym kontekście legalność zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, iż zalecenia wynikające z wyroku WSA z dnia 27 marca 2007 r. nie zostały wykonane zarówno przez organ I jak i II instancji, zaś w toku postępowania poprzedzającego wydanie spornego aktu administracyjnego, organy orzekające w sprawie naruszyły przepisy art. 6, 7, 8, 10, 77, 81 i 107 § 3 kpa. Jak wynika z treści art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) właściwy organ zobligowany jest przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdzić: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Spełnienie łącznie powyższych warunków obliguje właściwy organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W rozpoznawanej sprawie mimo, iż przesłanki określone w art. 35 ust. 1 nie zostały spełnione organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę. Starosta [...] udzielając M.W. pozwolenia na budowę otwartego zbiornika na gnojowicę o pojemności 412,53 m3, wskazał, iż w aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające zgodność projektowanej inwestycji z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego gminy T., zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej Nr XVIII/116/04 z dnia 18 czerwca 2004 r. Były to, w ocenie organu, pismo Ministerstwa Środowiska z dnia 31 sierpnia 2007 r., opinia sanitarna Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia 22 maja 2006 r. oraz pismo Rady Miejskiej miasta T. z dnia 14 września 2007 r., a także dokumenty złożone przez inwestora w trakcie postępowania, czyli pisma Urzędu Miasta T. z dnia 19 maja 2005 r. i Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia 17 maja 2007 r. Treść tych dokumentów, mimo iż nie mają one mocy obowiązującego prawa, stanowiła w ocenie organu podstawę do przyjęcia stanowiska, iż planowana budowa otwartego zbiornika na gnojowicę odpowiada zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w rezultacie udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Takie działanie organu świadczy niewątpliwie o naruszeniu art. 6 kpa, w myśl którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, co oznacza, że decyzje administracyjne mogą być wydawane tylko na podstawie prawa powszechnie obowiązującego. Następnie, Starosta [...], mimo zaleceń zawartych w wyroku WSA z dnia 27 marca 2007 r. nie podjął żadnych czynności, których celem byłoby ustalenie w jakim stanie prawnym powstały w M. inne podobne do projektowanego obiekty o charakterze otwartym i zamkniętym. Uchylając się od należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy i rzetelnego zgromadzenia materiału dowodowego, Starosta naruszył przepisy art. 7 i 77 § 1 kpa. Uwadze organu orzekającego uszedł także fakt, iż pismo z dnia 14 września 2007 r., w którym dokonano niejako wykładni zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie pochodziło od Rady Miejskiej lecz od jej Przewodniczącego i treść tego dokumentu, stanowiącego jeden z podstawowych dowodów w sprawie, nie była znana stronom postępowania. Otóż, pismem z dnia 4 września 2007 r. (k. 24 akt) organ I instancji poinformował strony postępowania – M.W. (inwestora) oraz M.K. i G.K. (uczestników postępowania) o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia przed wydaniem decyzji co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w terminie do dnia 14 września 2007 r. W ostatnim dniu wskazanego terminu, Starosta zwrócił się jeszcze do Rady Miejskiej w T. o interpretację zapisów uchwały Rady Miejskiej w T. z dnia 18 czerwca 2004 r. Nr XVIII/116/04 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T. i wskazania, czy realizacja zbiorników na gnojowicę jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu. Odpowiedź na powyższe zapytanie wpłynęła do siedziby organu I instancji w dniu 17 września 2007 r. i w tym samym dniu organ I instancji, wbrew regulacjom wynikającym z art. 81 i art. 10 kpa, zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W przekonaniu Sądu, obowiązkiem Starosty było w takim wypadku wyznaczenie stronom postępowania dodatkowego terminu na zapoznanie się i ewentualnie wypowiedzenie w kwestii całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a dopiero po zadośćuczynieniu temu obowiązkowi wydanie stosownej decyzji administracyjnej. Naruszenie prawa strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 kpa), które to prawo stanowi jedną z gwarancji procesowych zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 kpa), uprawniało organ odwoławczy do uchylenia decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, iż poprzez udział w postępowaniu administracyjnym należy rozumieć udział stron w całym ciągu czynności przygotowawczych tego postępowania. Absencja strony w postępowaniu administracyjnym, która to okoliczność mogłaby ewentualnie stanowić podstawę wznowienia postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 kpa obejmuje zarówno przypadki, gdy strona w ogóle nie brała udziału w postępowaniu, jak i gdy nie brała udziału w istotnych czynnościach przygotowawczych organu. Przy tym, to nie strona winna wykazać dostateczną aktywność, aby zapewnić dla siebie czynny udział w postępowaniu, lecz stosownie do art. 10 § 1 kpa taki obowiązek spoczywa na organach administracji publicznej (por. wyrok WSA z dnia 30 września 2004 r. sygn. akt I SA 149/03 - LEX nr 156896, wyrok NSA z dnia 1 lipca 1999 r. sygn. akt IV SA 595/99, LEX nr 47888). Wojewoda [...], jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie dostrzegł jednak stwierdzonego wyżej uchybienia i w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Podkreślić trzeba, że celem postępowania odwoławczego jest nie tylko kasacyjna kontrola zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, ale także ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach, wyznaczonych wyłącznie rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. Istota odwołania się do drugiej instancji i powtórne orzekanie w tej samej sprawie przez organ odwoławczy ma na celu między innymi korektę i poprawienie decyzji pierwszej instancji, jeśli jest wadliwa co do rozstrzygnięcia bądź uzasadnienia. W tej sprawie, Wojewoda uchylił się od kontroli rozstrzygnięcia Starosty [...] w takim zakresie. Nie dostrzegł bowiem stwierdzonych wyżej błędów organu I instancji i co istotne nie odniósł się rzetelnie do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Przede wszystkim, nie zauważył, iż kwestionowana przez M.K. opinia sanitarna z dnia 22 maja 2006 r. (k.14) została wydana na skutek wystąpienia przez inwestora do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z wnioskiem o uzgodnienie usytuowania otwartego zbiornika na gnojowicę jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, wobec czego skarżący, wbrew stanowisku organu odwoławczego, nie miał faktycznie możliwości kwestionowania tej opinii na drodze procesowej. Co więcej, Wojewoda [...] nie przeanalizował w świetle zgromadzonego materiału dowodowego i obowiązujących przepisów prawa zarzutu skarżącego, iż przedmiotowy zbiornik miał zostać usytuowany w odległości mniejszej niż 100 metrów od okien jego domu. Powyższy argument podważa wiarygodność i rzetelność załączonego do akt opisu technicznego do projektu zagospodarowania terenu, z którego wynika, iż teren inwestycji od strony południowej graniczy z działką skarżącego o nr ewid. 50, która nie jest zabudowana. Bierna postawa organu w zakresie wyjaśnienia tej kwestii dowodzi naruszenia art. 7 i 77 § 1 kpa. Kolejną wadliwością postępowania odwoławczego, jest nieustosunkowanie się przez Wojewodę [...] do zarzutu M.K. dotyczącego naruszenia art. 2 i 32 Konstytucji RP. Milczenie organu w tej kwestii świadczy nie tylko o naruszeniu art. 107 § 3 kpa ale także art. 8 kpa, ustanawiającego ogólną zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, by pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. Z zasady wyrażonej w tym przepisie wynika bowiem wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Zdaniem Sądu, zasadom takim nie odpowiada takie prowadzenie postępowania administracyjnego, w którym występują sprzeczne interesy stron, gdy organy prowadzące postępowanie, bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uwzględniają tylko jeden z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków strony skarżącej. Ponadto, w ocenie Sądu, spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 kpa wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Reasumując, stwierdzone wyżej uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy i obligowały Sąd do uwzględnienia skargi M.K. Prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające Starosta winien dążyć do wyeliminowania wymienionych wyżej wad, tak by wydać rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom prawa materialnego i procedury administracyjnej, czuwając przy tym nad zapewnieniem stronom czynnego udziału we wszystkich etapach tego postępowania. Mając powyższe na względzie Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i lit. c, art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie trzecim sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). B.C.