II SA/Łd 1104/15

Dnia 10 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. N. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 19 kwietnia 2016 roku w sprawie ze skargi B. T.-N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 19 kwietnia 2016 roku. A. P. W związku ze skargą złożoną przez B. T.-N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego, uczestnik postępowania K. N. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Ponieważ wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony w przewidzianej prawem formie, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 lutego 2016 roku, wnioskodawca został wezwany do nadesłania na urzędowym formularzu oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pismo sądowe zawierające wezwanie zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 15 marca 2016 r. Termin do złożenia powyższego oświadczenia na urzędowym formularzu upłynął z dniem 22 marca 2016 r., jednak wymagany formularz nie został nadesłany. Zarządzeniem z dnia 19 kwietnia 2016 roku, na podstawie art. 257 p.p.s.a., starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek K. N. bez rozpoznania. W ustawowym terminie wnioskodawca złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sprzeciw od powyższego rozstrzygnięcia. Wniesiony sprzeciw nie został przez wnioskodawcę w żaden sposób uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Zaś w myśl art. 252 § 2 p.p.s.a wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – w przypadku osób fizycznych – załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. Przeto na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 260 §1 w zw. z art. 257 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. A. P.