II SA/Łd 1107/13

Dnia 12 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 roku przy udziale --- sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. LS Decyzją z dnia [...] organ I instancji na podstawie art. 17 ust. 1b, w zw. z art. 3 pkt 22 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.), odmówił R. P. przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem A. P., argumentując, że strona nie spełnia warunku określonego w art. 17 ust. 1b w/w ustawy, ponieważ niepełnosprawność osoby wymagającej opieki nie powstała do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole, szkole wyższej, jednak nie później niż do 25 roku życia. W odwołaniu od tej decyzji R. P. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że syn uległ wypadkowi w 2007 r. w czasie służby wojskowej, miał więc ukończone 18 lat i w tym czasie się nie uczył. Skutkiem wypadku jest całkowity paraliż, w wyniku czego syn jest osobą niemogącą samodzielnie egzystować, wymagającą całodobowej opieki. Taka sytuacja spowodowała, że musiała zrezygnować z pracy w celu opieki nad synem. Do tej pory pobierała świadczenie pielęgnacyjne, które zostało jej odebrane, zaś renta którą otrzymuje syn nie wystarcza na leczenie i bieżące utrzymanie. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1, ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.) – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium organ I instancji słusznie uznał, że data powstania niepełnosprawności A. P., w świetle art. 17 ust. 1b w/w ustawy o świadczeniach rodzinnych nie uprawnia jego matki R. P. do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R. P. wniosła o przywrócenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, podkreślając, że miała przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, które jej odebrano, pozbawiając skarżącą środków do życia. Renta, którą otrzymuje syn nie wystarcza na wykupienie leków, ani też na zakup środków ortopedycznych koniecznych do jego egzystencji. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W świetle powyższego unormowania zasadny jest wniosek, że Sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Warunkiem zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego jest to, aby postępowanie administracyjne, sądowoadministracyjne, sądowe lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, było w toku, a więc było wszczęte. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, mianowicie do Trybunału Konstytucyjnego wpłynął wniosek grupy posłów o stwierdzenie niezgodności przepisu art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych ustaw z przepisami art. 2 i art. 32 ust. 1 w zw. z art. 69 Konstytucji RP w zakresie nieuzasadnionego pozbawienia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, podmiotów sprawujących opiekę nad osobami, których niepełnosprawność powstała po ukończeniu przez nie osiemnastego roku życia bądź w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej po ukończeniu 25 roku życia, czym naruszone zostały zasady demokratycznego państwa prawa, w szczególności zasada sprawiedliwości społecznej, oraz zasada równości wobec prawa i obowiązek zapewnienia osobom niepełnosprawnym pomocy w zabezpieczeniu egzystencji. Wniosek ten jest zarejestrowany pod sygnaturą K 38/13. W niniejszej sprawie podstawę rozstrzygnięcia organów obu instancji stanowi między innymi wspomniany powyżej art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych, którego dotyczy wniosek grupy posłów o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, skarżącej R. P. odmówiono przyznania spornego świadczenia właśnie z uwagi na niespełnienie przesłanki określonej w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013 r. Tym samym rozstrzygnięcie w przedmiocie skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego wniosku, ma istotne znaczenie dla oceny, czy skarżącej przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na rezygnację z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym synem A. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie powyższego wniosku grupy posłów będzie miało zatem wpływ na treść rozstrzygnięcia Sądu w niniejszej sprawie. Mając na względzie dążenie do zapewnienia jednolitości i stabilności orzecznictwa, Sąd działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. LS