II SA/Łd 1107/14

Dnia 23 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku E. T. i A. P. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi E. T. i A. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie budowy budynku garażowo-gospodarczego postanawia: odmówić przywrócenia terminu. LS Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę E. T. i A. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie budowy budynku garażowo-gospodarczego. W uzasadnieniu sąd stwierdził, iż skarżący nie usunęli braków formalnych skargi w ustawowym terminie. Odpis skargi złożyli bowiem w dniu 10 grudnia 2014 roku, podczas gdy termin upłynął w dniu 9 grudnia 2014r. Rozstrzygniecie to skarżąca odebrała w dniu 7 stycznia 2015r., skarżący w dniu 29 grudnia 2014r. Pismem z dnia 9 stycznia 2015r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. E.T. wyjaśniła, że błędnie napisała na kopercie zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi datę 3 grudnia 2014r. – jako datę otrzymania przesyłki, podczas gdy faktycznie przesyłkę odebrała dzień wcześniej, tj. 2 grudnia 2014r. Skarżąca podniosła, że było to przyczyną zmęczenia i załamania wywołanego stanem zdrowia jej matki. Wskazała również, że w dniu 3 grudnia 2014r. uiściła wpis sądowy od skargi oraz wydrukowała i podpisała jej brakujący odpis. Nie mogła jednak złożyć odpisu skargi do sądu, z uwagi na konieczność jego podpisania przez drugiego skarżącego A. P., mieszkającego w innym mieście, z którym skontaktowała się telefonicznie w tym samym dniu informując go jednocześnie, że termin do usunięcia braków formalnych skargi upływa w dniu 10 grudnia 2014r. Skarżąca podkreśliła, że zarówno okoliczności uchybienia terminu, jak również to, że przekroczenie terminu było zaledwie jednodniowe uzasadnia uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie: "P.p.s.a.") czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W pierwszej kolejności należy jednak zbadać, czy w ogóle zostały spełnione formalne przesłanki do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi. Zgodnie bowiem z art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi musi zatem spełniać warunki formalne określone w art. 87 P.p.s.a. Po pierwsze pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że w sytuacji, gdy strona nie jest świadoma uchybienia terminu do usunięcia braków skargi, to termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, o jakim mowa, rozpoczyna bieg od daty dowiedzenia się o fakcie uchybienia terminu, co z reguły będzie miało miejsce z chwilą doręczenia stronie odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi (por. postanowienia NSA z dnia 25 stycznia 2012r., sygn. akt I OZ 44/12; z dnia 15 czerwca 2011r., sygn. akt I GZ 123/11 oraz z dnia 20 sierpnia 2010r., sygn. akt II OZ 779/10 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Po drugie we wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Po trzecie równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Powyższe warunki zostały przez skarżących spełnione. Następnie należy wyjaśnić, iż przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej uzależnione jest od kryterium braku winy. Strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać dołożenie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności, wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2010r., sygn. akt II GZ 223/10 – dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W rozpoznawanej sprawie skarżąca wskazała, że uchybienie terminu związane było z jej trudną sytuacją życiową, jaka zaistniała w minionym okresie. Jednakże okoliczność ta nie może stanowić podstawy do przywrócenia uchybionego terminu. Podkreślić należy, iż przywrócenie terminu może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazywać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu. Przywrócenie terminu uzasadnia na przykład nagła choroba skarżącej, uniemożliwiająca jej zarówno osobiste działanie, jak również posłużenie się inną osobą. Zmęczenie, czy złe samopoczucie, chociażby było wywołane problemami rodzinnymi, związanymi ze stanem zdrowia najbliższych, nie jest okolicznością usprawiedliwiającą uchybienie terminu. Jak przyznała sama skarżącą, błędnie odnotowała datę otrzymania wezwania do usunięcia braków formalnych skargi, od której następnie liczyła termin do wykonania wezwania. Zatem zgodnie z obiektywnym miernikiem staranności należy przypisać jej winę za niewykonanie nałożonych na nią obowiązków. Jednakże nie tylko skarżąca ponosi winę za to zaniedbanie. Wskazać bowiem należy, że osobne wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało przesłane na adres drugiego skarżącego A. P., a doręczone w dniu 1 grudnia 2014r. Z tego wniosek, że drugi skarżący również powinien mieć świadomość, kiedy upływa termin do wykonania obowiązku usunięcia braków formalnych skargi, a także świadomość skutków jego niewykonania. Okoliczność, że skarżący mieszka w innym mieście nie może mieć zatem żadnego wpływu na ocenę zasadności przywrócenia terminu. Z powyższego wynika, że skarżący nie uprawdopodobnili, że dochowali należytej staranność przy wykonywaniu swoich obowiązków, a zatem ponoszą wyłączną odpowiedzialność za nieusunięcie braków formalnych skargi. W związku z powyższym sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. zdanie drugie orzekł, jak w sentencji. LS