II SA/Łd 1108/07

Dnia 7 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2008 roku wniosku J. i E. D. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. i E. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych postanawia: przyznać skarżącym - J. D. i E. D. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Decyzją z dnia [...] roku, nr [...], znak: [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. nr [...] z dnia [...] roku znak: [...] nakazującą J. i E. D. zamieszkałym w miejscowości G. 29, gmina K. w terminie do 30 kwietnia 2008 roku wykonanie następujących robót budowlanych: wykonanie tynków wewnętrznych wraz z ich malowaniem i wykonanie posadzki betonowej we wszystkich pomieszczeniach na podkładzie gruzobetonowym, zgodnie z rysunkiem zawartym w projekcie. Na powyższą decyzję J. i E. D. wnieśli w dniu 22 listopada 2007 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W dniu 11 stycznia 2008 roku złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy wskazując, że są osobami schorowanymi, pobierają świadczenie emerytalne, które łącznie wynosi 2 188,35 złotych. Większość emerytury przeznaczają na dojazdy do lekarzy oraz na zakup leków. Ponadto skarżąca choruje na kręgosłup i wiąże się to z częstymi zabiegami rehabilitacyjnymi, za które musi płacić. We wspólnym gospodarstwie domowym pozostają z dwiema małoletnimi wnuczkami. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 14 lutego 2008 roku Sąd przyznał skarżącym prawo pomocy w całości. Sprzeciw od tego postanowienia wniosła I.S. – uczestniczka postępowania podnosząc, że informacje podane przez skarżących we wniosku o przyznanie prawa pomocy są nieprawdziwe. J. i E. D. prowadzą gospodarstwo rolne, mają ciągnik, maszyny, samochód osobowy, krowę, klacz. Nie jest prawdą, że utrzymują dwie wnuczki, dzieci znajdują się na utrzymaniu rodziców – A. i S. A., którym się dobrze powodzi. W wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 18 kwietnia 2008 roku E. D. pismem z dnia 6 maja 2008 roku oświadczył, że prawnymi opiekunami wnuczek jest ich matka – A.D., natomiast skarżący wraz z żoną w ciągu tygodnia - od godziny 13 do 18 sprawują nad nimi pieczę. Wnuczki oraz ich matka zameldowane są w miejscu zamieszkania skarżących. Nadto skarżący wyjaśnił, że nie posiada żadnych lokat ani rachunków bankowych, otrzymują wraz z żoną świadczenie emerytalne z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Załączył kopię decyzji o przyznaniu emerytury w wysokości 1 397,60 złotych netto oraz kopię decyzji emerytalnej J.D. na kwotę 636,74 złote netto. Nadto załączył kopie zeznań rocznych w podatku dochodowym od osób fizycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 245 § 2 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p. p. s. a. prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane stronie, która wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zastosowanie instytucji prawa pomocy może zatem nastąpić jedynie z inicjatywy strony, a przepis art. 246 § 1 pkt 1 p. p. s. a. wprost obciąża wnioskodawcę obowiązkiem wykazania zaistnienia przesłanek warunkujących przyznanie żądanego zwolnienia. Warto jednak zaznaczyć, że przepis nie wymaga od strony w tym zakresie udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia, tj. wskazania na możliwość istnienia procesowo istotnych okoliczności. W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że J.D. i E.D. uczynili zadość powyższemu wymaganiu. Z treści wniosku oraz uzupełniających go pism i dokumentów jasno wynika, że dochód ich jest skromny, a wydatki znaczne. Nie posiadają żadnego majątku, a prócz emerytury, nie uzyskują innych dochodów. Łącznie z tego tytułu otrzymują miesięcznie około 2030 złotych, przy czym na ich utrzymaniu pozostaje także dwoje dzieci w wieku szkolnym. Wprawdzie wnuczki nie zamieszkują ze skarżącymi, to jednak są pod ich opieką przez większą część dnia w ciągu tygodnia. Jako znaczne obciążenie swego budżetu wnioskodawcy wskazali także stałe wydatki na leczenie i zabiegi rehabilitacyjne oraz związane z tym dojazdy do ośrodków leczniczych. W tych okolicznościach Sąd ocenił, że skarżący nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego siebie i rodziny, w tym również nie są w stanie samodzielnie pokryć kosztów pomocy prawnej w niniejszej sprawie. Otrzymywana miesięcznie kwota nie umożliwia pokrycia tychże wydatków bez konieczności rezygnacji z zaspokojenia innych, w tym wypadku – podstawowych potrzeb egzystencjalnych. Z tych powodów na podstawie art. art. 246 §1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd przyznał J. i E. D. prawo pomocy w całości poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. B.C.