II SA/Łd 111/18

Dnia 18 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznania zasiłku stałego i wstrzymania wypłaty świadczenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A.B. J. C. zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r., nr[...], którą organ utrzymał w mocy decyzję Burmistrza K., uchylającą decyzję tego organu z [...] roku o przyznaniu skarżącej prawo do zasiłku stałego w okresie od 1 marca 2016 roku do 31 grudnia 2017 roku i orzekającą o wstrzymaniu wypłaty świadczenia. W skardze J. C. zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 7 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji uznał, ze wprawdzie skarżąca nie zawarła w skardze uzasadnienia wniosku, niemniej uzasadnia go fakt, że zaskarżoną decyzją skarżąca została pobawiona jedynego źródła dochodu, bowiem z istoty zasiłek stały przyznawany jest osobom nie posiadającym żadnych dochodów. Tym samy wstrzymanie wypłaty tego typu świadczenia może doprowadzić do skutków , o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Postanowieniem z 14 czerwca 2018 r., sygn. akt I OZ 556/18, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. postanowienie sądu I instancji i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wstrzymanie wypłaty zasiłku stałego dla skarżącej niewątpliwie wpłynie na jej sytuację materialną, niemniej jednak nie może stanowić bezwzględnej przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dodano również, że wstrzymanie wykonanie zaskarżonego aktu po wniesieniu skargi ma zawsze charakter wyjątkowy. Strona skarżąca winna więc wykazać, że w konkretnym stanie faktycznym wykonanie zaskarżonej decyzji wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – w skrócie: "p.p.s.a." – po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - wystąpienia niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w powołanym przepisie i z taką sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie. Rozpoznając po raz kolejny wniosek skarżącej sąd, stosownie do art. 190 p.p.s.a. związany jest poglądem prawnym i oceną prawną zawartą w cytowanym wyżej uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA zaś ocenił, że charakter świadczenia, okoliczność, ze przyznawane jest ono osobom dotkniętym ubóstwem, nie posiadającym innych dochodów nie przesądza - w razie wstrzymania wypłaty tego zasiłku - o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Bezsporne jest przy tym, że skarżąca nie wskazała na żadne inne okoliczności dla uzasadnienia wniosku. W związku z tym, zgodnie z wiążącym poglądem NSA należało uznać, ze skarżąca nie wykazała przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o których stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec tego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a Należy przy tym także podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności zaskarżonej decyzji. W związku z tym rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a w szczególności nie zależy od dostrzeżenia przez sąd w decyzji wady w postaci naruszenia prawa. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest bowiem na wstępnym etapie postępowania. A.B.