II SA/Łd 111/18

Dnia 7 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznania zasiłku stałego i wstrzymania wypłaty świadczenia postanawia: 1. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską, zawartą w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 lipca 2018 roku w ten sposób, że po słowach "...Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – w skrócie: "p.p.s.a." – po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego..." skreślić cały fragment uzasadnienia znajdującego się na stronie 2, kończący się wersem "...W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o..." i wpisać następujący tekst: "wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - wystąpienia niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w powołanym przepisie i z taką sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie. Rozpoznając po raz kolejny wniosek skarżącej sąd, stosownie do art. 190 p.p.s.a. związany jest poglądem prawnym i oceną prawną zawartą w cytowanym wyżej uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA zaś ocenił, że charakter świadczenia, okoliczność, że przyznawane jest ono osobom dotkniętym ubóstwem, nie posiadającym innych dochodów nie przesądza - w razie wstrzymania wypłaty tego zasiłku - o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Bezsporne jest przy tym, że skarżąca nie wskazała na żadne inne okoliczności dla uzasadnienia wniosku. W związku z tym, zgodnie z wiążącym poglądem NSA należało uznać, że skarżąca nie wykazała przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o których stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a.". 2. w pozostałej części uzasadnienie powyższe pozostawić bez zmian. A.B. Postanowieniem z 18 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r., nr [...] w sprawie uchylenia decyzji, orzekającej o przyznaniu zasiłku stałego i w sprawie wstrzymania wypłaty świadczenia. W uzasadnieniu postanowienia sąd przytoczył najważniejsze elementy stanu faktycznego sprawy, a następnie wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Jednakże podczas drukowania postanowienia, już po wpisaniu go w systemie informatycznym, w wyniku błędu technicznego doszło do niezamierzonego błędu polegającego na wydrukowaniu części projektu uzasadnienia zamiast wersji ostatecznej. Należy podkreślić, że do internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) została wgrana poprawna wersja uzasadnienia postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – w skrócie p.p.s.a. – sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zd. 1 p.p.s.a.). Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Te same zasady dotyczą sprostowania uzasadnienia orzeczenia. W niniejszej sprawie doszło do popełnienia oczywistej omyłki polegającej na tym, że podczas drukowania ostatecznej wersji uzasadnienia postanowienia z 18 lipca 2018 r., omyłkowo została wydrukowana strona (nr 2) z fragmentem projektu uzasadnienia. Już na pierwszy rzut oka widać, że ta część uzasadnienia postanowienia nie jest bezpośrednią kontynuacją zdania rozpoczętego na stronie pierwszej. W dalszej części rozważań tekst w porównaniu z zapisaną prawidłowo wersją w systemie informatycznym jest nieco odmienny, choć niewątpliwie przedstawiona argumentacja odnosi się do rozpoznawanego wniosku. Wgranie poprawnej wersji uzasadnienia w systemie informatycznym dodatkowo świadczy o tym, że pomyłka była niezamierzona i miała miejsce podczas wydruku. Nie ulega zatem najmniejszej wątpliwości, że błąd ten należy do kategorii oczywistej omyłki, która może być jedynie sprostowana przez wykreślenie całego fragmentu uzasadnienia, który nie dotyczy niniejszej sprawy i zastąpieniu go właściwym. W związku z tym zaistniała konieczność sprostowania uzasadnienia postanowienia z urzędu. Dostrzeżony błąd wystąpił wbrew zamierzeniu sądu, zaś jego sprostowanie nie ma żadnego wpływu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. A.B.