II SA/Łd 1111/06

Dnia 13 czerwca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2007 roku sprawy ze skargi J. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...]; znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. (dalej PINB w P.) na podstawie art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane ( Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) udzielił G. K. i A. K. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego w części parteru, wybudowanego według pozwolenia na budowę z dnia 28 marca 1989 roku, usytuowanego na działce we W. przy ul. A 21, gm. S. W uzasadnieniu decyzji PINB w P. wskazał, iż G. K. i A. K. wykonali obowiązek nałożony postanowieniem PINB w P. z dnia [...], tj. przedłożyli inwentaryzację budowlaną budynku wraz z oceną techniczną i orzeczeniem o zdatności do jego użytkowania jako mieszkalny, usytuowany na działce we W. przy ul. A 21 przy granicy z działką W. T. i J. T. Budynek ten został wybudowany jako gospodarczo – hodowlany na podstawie pozwolenia na budowę Naczelnika Miasta i Gminy S. z 1989 roku, natomiast inwestor samowolnie zmienił sposób jego użytkowania. Według informacji uzyskanej z Urzędu Miasta w S. przedmiotowa inwestycja jest zgodna z obowiązującym w 1989 roku szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego budownictwa jednorodzinnego we W. Tym samym, zdaniem organu, wobec braku okoliczności określonych w art. 37 i 40 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane należało wydać pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego budynku. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. T. W uzasadnieniu zarzucił, iż zaskarżona decyzja została wydana bez przeprowadzenia wnikliwego rozpoznania sprawy, na podstawie kłamstw i niedorzeczności. Zdaniem odwołującego wydanie decyzji powinno zostać poprzedzone przeprowadzeniem postępowania dowodowego, podczas którego winny być omówione wszystkie zagadnienia mające wpływ na wydanie decyzji, a sposób ich interpretacji omówiony w uzasadnieniu wydanej decyzji. W ocenie skarżącego w sprawie należało zbadać sposób realizacji decyzji Urzędu Miasta w S. z dnia [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku gospodarczo – hodowlanego jedwabników. Nadto podniósł, iż nieprawdą jest stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, jakoby budynek A. K. i G. K. został wybudowany przy granicy z jego działką, gdyż budynek ten stoi częściowo na działce skarżącego. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. (dalej [...]WINB w Ł.) umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, uznając, iż J. T. nie był inwestorem przedmiotowego budynku, a więc nie przysługuje mu prawo strony w niniejszym postępowaniu, co organ wywiódł z art. 28 kpa w zw. z art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym od 11 lipca 2003r. ( tekst jedn. Dz.U. nr 207 z 2003r., poz. 2016 ze zm. ). Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2006 roku sygn. akt II SA/Łd 63/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję [...]WINB w Ł. z dnia [...], podnosząc, iż w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane ( Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm. ). Po ponownym rozpatrzeniu odwołania J. T. od decyzji PINB w P. z dnia [...], [..]WINB w Ł. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane ( Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( Dz.U. z 2000r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż postępowanie PINB w P. w sprawie budynku mieszkalnego, w części parteru, zrealizowanego z istotnymi odstępstwami od pozwolenia na budowę z dnia 28 marca 1989 roku, polegającymi m.in. na zmianie funkcji tej części obiektu z gospodarczo – hodowlanej na mieszkalną, przeprowadzone zostało stosownie do orzeczeń Sądu Administracyjnego, wydanych w powyższej sprawie, w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 roku. Postępowanie legalizacyjne, prowadzone w oparciu o przepisy tejże ustawy, mające na celu ustalenie, czy w danej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 lub 2, tj., czy obiekt został wzniesiony na terenie, który nie jest przewidziany pod zabudowę lub przewidziany pod innego rodzaju zabudowę, bądź czy obiekt powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, uzasadniające wydanie rozbiórki. Jeśli w sprawie nie zostanie stwierdzone, że zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki, to organ administracji publicznej nie ma podstaw do odmowy legalizacji obiektu, po uprzednim przeprowadzeniu postępowania dowodowego w trybie art. 56 Prawa budowlanego z 1974 roku. Zgodnie z tym przepisem organ administracji może żądać od inwestora lub właściciela czy zarządcy stosownych materiałów wyjaśniających prawidłowość wykonania obiektu pod względem techniczno – budowlanym. Po wykonaniu takiego obowiązku organ nadzoru budowlanego może, w myśl art. 40 cyt. ustawy, nałożyć na właściwy podmiot - w drodze decyzji - obowiązek wykonania zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. [...]WINB w Ł. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał ponadto, iż w omawianej sprawie PINB w P., opierając się na informacji udzielonej przez Urząd Miasta i Gminy S. z dnia 30 maja 2005 roku oraz wypisie i wyrysie z planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. obowiązującego w 1989 roku stwierdził, że przedmiotowa działka znajduje się na terenach budownictwa mieszkaniowego, a zapis do planu nie ogranicza możliwości zabudowy działki drugim i kolejnym budynkiem mieszkalnym. Tym samym, zdaniem [...]WINB, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 37 ust. 1 pkt 1 lub art. 37 ust. 1 pkt 2 i organ I instancji prawidłowo skorzystał z unormowania przewidzianego w art. 56 Prawa budowlanego z 1974 roku, zobowiązując właścicieli do przedłożenia w wyznaczonym terminie inwentaryzacji budowlanej, orzeczenia technicznego o zgodności z obowiązującymi warunkami technicznymi w budownictwie i zdatności do użytkowania przedmiotowej części obiektu. Z przedłożonej w sprawie dokumentacji wynika, iż część parterowa budynku spełnia warunki techniczne, nie wymaga zmian i przeróbek i nadaje się do użytkowania. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, nie było podstaw do wydania decyzji w oparciu o art. 40 Prawa budowlanego z 1974 roku i dlatego prawidłowo organ I instancji pominął ten tryb. Ponadto [...]WINB stwierdził, iż zakończeniem postępowania legalizacyjnego, prowadzonego na podstawie przepisów Prawa budowlanego z 1974 roku, jest wydanie, na wniosek właściciela, decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie na podstawie art. 42 tejże ustawy. Podstawą do wydania pozwolenie na użytkowanie jest stwierdzenie zdatności do użytku obiektu budowlanego. W niniejszej sprawie A. i G. K. w dniu 29 sierpnia 2005 roku złożyli wniosek o pozwolenie na użytkowanie, załączając inwentaryzację budowlaną, orzeczenie o zgodności obiektu z warunkami technicznymi obowiązującymi w budownictwie oraz orzeczenie o zdatności do użytkowania budynku wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 28 marca 1989 roku. W tej sytuacji brak było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej części budynku. W dniu 28 listopada 2006 roku W. T. i J. T. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...]WINB w Ł. z dnia [...], zarzucając, iż decyzja ta została wydana na podstawie kłamstw, a przytoczone w uzasadnieniu okoliczności, to niedorzeczności, które nie mają nic wspólnego z prawdą. W uzasadnieniu skargi wskazali na niezastosowanie się przez organy do treści wyroku WSA w Łodzi z dnia 7 maja 2004 roku, sygn. akt II SA/Łd 2155/01 oraz zakwestionowali przyjęte przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyny odstępstw przez G. i A. K. od pierwotnego zamierzenia inwestycyjnego, tj. zmianę budowy obiektu gospodarczo – hodowlanego na budynek mieszkalny i wskazali na negatywne, ich zdaniem, skutki tej zmiany. Ponadto skarżący zarzucili nieprawidłowości związane z czynnościami wykonywanymi przez geodetę przy dokonywaniu pomiarów działki oraz związane z tym naruszenia prawa własności ich działki, a także przewlekłość postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę [...]WINB w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę W. T. z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącą w wyznaczonym terminie braku skargi, natomiast skarga J. T. skierowana została do rozpoznania na rozprawie. W dniu 13 czerwca 2007 roku na rozprawie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym J. T. poparł wniesioną skargę i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) –powoływanej dalej jako p.p.s.a. - sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co - w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia. Podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane ( Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Należy zaznaczyć, iż wskazana ustawa obowiązywała do dnia 31 grudnia 1994 roku, natomiast od dnia 1 stycznia 1995 roku weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( Dz.U. Nr 89, poz. 414 ). Jednak zgodnie z treścią art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku przepisu art. 48 (dotyczącego orzekania o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ) nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, iż budowa parterowego budynku na działce we W. przy ul. A 21 miała miejsce przed dniem 1 stycznia 1995 roku, a zatem przyjąć należy, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego z 1974 roku. Kwestia ta przesądzona została dodatkowo wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego ( sygn. IISA/Łd 1039/97 i IISA/Łd 1403/97 ) i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ( sygn. IISA/Łd 2155/01 oraz IISA/Łd 63/06 ). Tak więc, skoro sprawa przedmiotowego obiektu budowlanego była już przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego, to stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, iż ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy ( por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 25 lutego 1998 r., III RN 130/97, OSNAPiUS 1999, nr 1, poz. 2). "Ocena prawna" oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobów ich zastosowania w konkretnym wypadku, związanym z rozpoznawaną sprawą oraz może dotyczyć zarówno stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji administracyjnej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż postępowanie prowadzone przez organy nadzoru budowlanego zdeterminowane było oceną prawną wyrażoną w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia z dnia 9 listopada 2000 roku - II SA/Łd 1039/97 oraz II SA/Łd 1403/97, a także w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2004 roku - II SA/Łd 2155/01 oraz z dnia 12 czerwca 2006 roku - II SA/Łd 63/06. Na gruncie Prawa budowlanego z 1974 roku organowi nadzoru budowlanego przysługiwały dwa instrumenty prawne w przypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy. Organ mógł bowiem - zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy - wydać nakaz rozbiórki obiektu w przypadku spełnienia przesłanek wynikających z punktu 1 lub 2 tego przepisu, albo prowadzić postępowanie zmierzające do legalizacji samowolnej budowy i wydania decyzji zezwalającej na jego użytkowanie na podstawie art. 42. Tryb postępowania zmierzającego do legalizacji obiektu poprzez wydanie pozwolenia na jego użytkowanie uregulowany został w art. 40 i 56. W pierwszej kolejności organ nadzoru budowlanego winien wydać postanowienie dowodowe w oparciu o art. 56, zobowiązujące inwestora do przedłożenia inwentaryzacji powykonawczej, orzeczenia technicznego stwierdzającego prawidłowość wykonanych robót, czy też projektu robót niezbędnych do doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa. Dopiero pozytywne ustalenie możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem mogło stanowić podstawę faktyczną wydania decyzji w oparciu o art. 40. W niniejszej sprawie PINB w P. uznał za samowolę budowlaną obiekt w części parterowej, wybudowany na działce we W. przy ul. A 21, ze względu na liczne odstępstwa od pozwolenia na budowę z dnia 28 marca 1989 roku, polegające na zmianie funkcji tej części obiektu z gospodarczo – hodowlanej na mieszkalną. Uznanie obiektu budowlanego za samowolę budowlaną spowodowało, iż w pierwszej kolejności organ nadzoru budowlanego zobligowany był do zbadania przesłanek negatywnych określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez PINB w P. w tym zakresie jednoznacznie wykazało brak przesłanek określonych we wskazanym wyżej przepisie. Z pisma Urzędu Miejskiego w S. z dnia 5 lipca 2005 roku ( k. nr 50 akt administracyjnych) oraz załączonego do niego wypisu i wyrysu szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi W., zatwierdzonego uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy w S. z dnia [...] ( Dz.Urz. Woj. [...] nr 10, poz. 107 ), wynika, że sporny budynek mieszkalny w okresie jego realizacji znajdował się na terenie przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Natomiast oględziny przedmiotowej nieruchomości przeprowadzone w dniu 7 stycznia 2005 roku ( k. nr 38 akt administracyjnych ) wykluczyły możliwość wystąpienia niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Tym samym, wobec uznania, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, organ I instancji zasadnie zastosował art. 56 ust. 1 tejże ustawy, zobowiązując właścicieli spornej nieruchomości do przedłożenia w zakreślonym terminie określonych dokumentów, w celu legalizacji obiektu (postanowienie PINB w P. z dnia [...]). Bezspornym w sprawie jest, iż G. i A. K. wykonali w wyznaczonym terminie obowiązek nałożony na nich postanowieniem PINB w P. z dnia [...] i przedłożyli żądaną inwentaryzację budynku mieszkalnego z oceną techniczną i orzeczeniem o zdatności do użytkowania. Wynika z niej w sposób jednoznaczny, iż stan techniczny elementów konstrukcyjnych budynku mieszkalnego, znajdującego się we W. przy ul. A 21, nie budzi zastrzeżeń. Podstawowe elementy budynku są zgodne z warunkami technicznymi, jakimi powinny odpowiadać obiekty budowlane i co za tym idzie brak jest przeszkód do wydania pozwolenia na użytkowanie budynku. Zasadnie zatem organy nadzoru budowlanego przyjęły, iż w tej sytuacji brak było podstaw do wydania decyzji w oparciu o art. 40 Prawa budowlanego, nakazującej wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Końcowym etapem postępowania legalizacyjnego na gruncie przepisów Prawa budowlanego z 1974 roku jest uzyskanie przez inwestora, właściciela lub zarządcę pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego ( art. 42 ). Stosownie do treści art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu. Oznacza to, iż w razie uznania, że dany obiekt budowlany jest w odpowiednim stanie i nadaje się do użytkowania, organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do wydania pozwolenia na jego użytkowanie. Zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy oraz brak przesłanek negatywnych określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego w sposób wyraźny wskazuje na zdatność do użytku budynku mieszkalnego znajdującego się we W. przy ul. A 21 w części parteru. Reasumując, stwierdzić należy, iż w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego organy nadzoru budowlanego nie miały podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie i w sposób prawidłowy, po uprzednim wystąpieniu przez uczestników postępowania ze stosownym wnioskiem, udzieliły pozwolenia na użytkowanie spornego budynku w części parteru. Podnoszone przez skarżącego zarzuty nie mają skuteczności w niniejszym postępowaniu. Fakt wybudowania przez G. i A. K. budynku mieszkalnego w miejsce gospodarczo-hodowlanego, na który inwestorzy uzyskali pozwolenie na budowę, był przyczyną kilkuletniego postępowania, zakończonego przedmiotową decyzją. Nie można także zgodzić się z zarzutem skargi dotyczącym nie zastosowania się przez organy do oceny prawnej wynikającej z wyroków sądowych zapadłych w sprawie. Ustalenia faktyczne, jak i ocena prawna dokonana przez organy w toku postępowania administracyjnego, jest zgodna z oceną prawną wyrażoną w zapadłych w sprawie orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z w Łodzi oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Dodatkowo podnieść należy, iż organy nadzoru budowlanego nie są władne rozstrzygać kwestii związanych z naruszeniem prawa własności, których skarżący może dochodzić na drodze przed sądem powszechnym. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się ani w materiałach sprawy, ani we wskazanej wyżej argumentacji skarżącego podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę, jako nieuzasadnioną.