II SA/Łd 1112/07

Dnia 21 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek Sędziowie Sędzia NSA: Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA: Jolanta Rosińska Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2008 roku przy udziale - spraw ze skarg J. G., L. F. i Z. E. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...], Nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego – J. G. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] Starosta [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia dla A Sp. z o.o. z siedzibą w T. przy ul. A na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach o nr ewid.: 76/3, 76/4, 76/5, 76/6, 76/7, 76/8 i 76/9 w obr. ewid. nr 23, przy ul. B w T.. Decyzję tę wydano na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W uzasadnieniu organ ten, przedstawiając przebieg postępowania w sprawie, wskazał, że odmowne załatwienie wniosku inwestora wynika z braku poszanowania art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w związku z § 13 ust. 1 i § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), jak i § 16 ust. 1 pkt 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej T. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T.M. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 349, poz. 3132). Według bowiem ustaleń tego planu projektowany budynek jest sytuowany na terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej E.27/MW. Teren ten sąsiaduje od strony południowo-zachodniej z ulicą B – KL ½, a pozostałe strony tego terenu sąsiadują z terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej E25/MN2, gdzie w szczególności mogą być budowane budynki wolno stojące, bliźniacze lub szeregowe o maksymalnej wysokości 12 m (w kalenicy) i o liczbie kondygnacji do 3 (w tym poddasze użytkowe). Projektowany budynek ma zostać wybudowany na terenie, który bezpośrednio sąsiaduje z działkami budowlanymi, co przesądza o konieczności ścisłego przestrzegania unormowań określonych w obowiązujących warunkach technicznych. Organ I instancji podkreślił przy tym, że przedmiotowy budynek zaprojektowano w sposób powodujący ograniczenia w zagospodarowaniu działek sąsiednich, tj. działek znajdujących się w obszarze jego oddziaływania. Stwierdził także, iż gdyby przyjąć, że budynek ten zostanie wybudowany w sposób określony w projekcie budowlanym, tj. w odległości 6 m od sąsiednich działek budowlanych, to przy jego wysokości ok. 14,3 m (przy okapie) budynki na działkach sąsiednich, które według postanowień § 12 ust. 1 pkt 1 obowiązujących warunków technicznych mogą być wybudowane w odległości 4 m od granicy terenu, gdzie projektuje się przedmiotowy budynek, to powodowałoby to ograniczenia w naturalnym oświetleniu dla wszystkich pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach, w których znajdować się będą otwory okienne poniżej 4,3 m od poziomu terenu. Ponadto, zdaniem organu, jeszcze większe ograniczenia mogą wynikać z braku poszanowania § 60 obowiązujących warunków technicznych (konieczność zapewnienia 3 godzinnego czasu nasłonecznienia co najmniej jednego pokoju w mieszkaniu w dniach równonocnych w godzinach od 7:00 – 17:00; kąt padania promieni słonecznych w tym okresie czasu od godz. 7:00 – 17:00 wynosi 9,3o, a o godzinie 12:00 – 38,5o). Jednocześnie organ I instancji podniósł, że próby obronne tłumaczenia przedłożonych rozwiązań w projekcie budowlanym, w związku z wezwaniem do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, nie znajdują żadnego uzasadnienia w świetle obowiązujących unormowań prawnych. W ocenie organu można zgodzić się z inwestorem jedynie co do określonej w planie miejscowym minimalnej i maksymalnej liczby kondygnacji, na zgodę tę nie zasługuje jednak przedstawiona przez inwestora interpretacja, że budynek powinien być usytuowany w określonej nieprzekraczalnej linii zabudowy. Ta linia bowiem nie stanowi obowiązującej linii zabudowy, w której bezwzględnie należy usytuować ścianę budynku. Nieprzekraczalna linia zabudowy, to taka linia natomiast, w której może być usytuowana ściana zewnętrzna budynku pod warunkiem, że obiekt nie będzie powodował ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiednich działek budowlanych. Wychodząc z powyższych przesłanek, organ I instancji stwierdził, że z uwagi na nieusunięcie nieprawidłowości w projekcie budowlanym powodujących ograniczenia w zagospodarowaniu terenów sąsiednich znajdujących się w otoczeniu obiektu projektowanego, stosownie do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, należało odmówić zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę opisanego wyżej budynku. Od powyżej decyzji odwołanie wniósł inwestor, zarzucając organowi I instancji nadinterpretację przepisów związanych z usytuowaniem projektowanego budynku. Jego zdaniem w polu przesłaniania nie znalazł się żaden z istniejących budynków na działkach sąsiednich. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 28 , art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz zatwierdził tenże projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla A Sp. z o.o. z siedzibą w T. na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z zagospodarowaniem terenu: na działkach o nr ewid.: 76/3, 76/4, 76/5, 76/6, 76/7, 76/8 i 76/9, obręb 23, przy ul. B w T. W motywach decyzji organ odwoławczy, przywołując treść art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., wskazał, że na terenie objętym wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej T. z dnia [...] (Dz.Woj. [...] Nr 349, poz. 3132). Z ustaleń tego planu wynika, że inwestycja zlokalizowana jest w jednostce oznaczonej na mapie symbolem E.27/MW. Dla tej jednostki ustalono zabudowę mieszkaniową wielorodzinną jako podstawowe przeznaczenie terenu o wysokościach 3-5 kondygnacji. Tak też, zdaniem organu odwoławczego, obiekt zaprojektowano. Podzielając przy tym pogląd organu I instancji odnośnie wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie o numerach ewidencyjnych 67, 68, 69, 77, 78, 79, 80/2, w tym o nr 77, 79, 80/2 należących do osób kwestionujących planowaną zabudowę, organ odwoławczy stwierdził, że jej realizacja nie udaremni zabudowy na tychże działkach, tym bardziej, gdy zważy się na brak drogi dojazdowej z tej strony działki, te bowiem skomunikowane są od strony ulicy C. Ponadto w strefie oddziaływania obiektu na te nieruchomościach brak jest zabudowy mieszkaniowej, na którą sporny obiekt mógłby negatywnie wpływać w zakresie przesłaniania. Z tej przyczyny, zdaniem organu odwoławczego, lokalizacja obiektu nie narusza w tym zakresie przepisów wykonawczych ustawy Prawo budowlane - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) i jest zgodna z § 12 ust. 1 tego rozporządzenia stanowiącym, że budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Organ odwoławczy podniósł przy tym, że planowane zadanie wprawdzie ogranicza ewentualną zabudowę tych działek, ale tylko na niewielkim fragmencie. Zważywszy na fakt skomunikowania nieruchomości sąsiednich z ulicą C, zdaniem organu, zabudowa mieszkaniowa jest i powinna też być lokowana od strony tejże ulicy, nie zaś w głębi działek, gdzie winna być lokowana zabudowa gospodarcza, a tę będzie można realizować bez żadnych przeszkód. Jednocześnie organ ten podkreślił, że właściciele nieruchomości sąsiednich mogą wykorzystać swą własność dowolnie, tzn. chcieć zrealizować budynki mieszkalne w głębi swych działek, wszelako projektowany obiekt tego nie udaremni. A ponadto, w jego ocenie, inwestor dopełnił wszystkich wymogów, tj.: 1. dołączył do wniosku kompletny projekt budowlany w 4-ch egzemplarzach, zawierający wymagane uzgodnienia oraz informację bp i oz, opracowany przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach; 2. złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane określone w projekcie budowlanym. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, J.G., L.F. i Z.E. wnieśli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zdaniem skarżących zaskarżona decyzja narusza ich prawo własności oraz prawo do równego traktowania podmiotów, zagwarantowane Konstytucją RP. Wojewoda [...] narzuca im bowiem sposób wykorzystania działek, których są właścicielami. Wskazane w decyzji usytuowanie zabudowy tych działek jest dla nich ekonomicznie nieuzasadnione. Skarżący podkreślili przy tym, że nie zabraniają budowy budynku przez A, jeżeli jego projekt i usytuowanie nie naruszy ich prawa własności. W odpowiedzi na skargi Wojewoda [...], wnosząc o ich oddalenie, podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 21 lutego 2008 r. skarżący J.G. poparł skargę i oświadczył, że z dniem 21 lutego 2008 r. została stwierdzona nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Pełnomocnik uczestnika postępowania A wniósł o oddalenie skargi i przyznał, że przestaje obowiązywać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta T. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi zasługują na uwzględnienie. Tym niemniej tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stosownie zaś do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję, Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargi, gdyż stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego i postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. stanowi podstawę do jej uchylenia. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] uchylającej decyzję Starosty [...] z dnia [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz zatwierdzającej tenże projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla A Sp. z o.o. z siedzibą w T. na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z zagospodarowaniem terenu: na działkach o nr ewid.: 76/3, 76/4, 76/5, 76/6, 76/7, 76/8 i 76/9, obręb 23, przy ul. B w T. Jako podstawę rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej tą decyzją organ odwoławczy przyjął art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej "k.p.a.", oraz art. 28 , art. 33, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), dalej "Prawo budowlane". Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., kreującym uprawnienia orzecznicze organu odwoławczego, organ ten wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź - uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji (...). Powołany przepis uprawnia zatem organ odwoławczy do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i wydania orzeczenia co do istoty sprawy (decyzji reformatoryjnej), a taka sytuacja stanowi przedmiot rozważań w niniejszej sprawie, jedynie w przypadku, gdy zaskarżona odwołaniem decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a zebrany przy tym materiał dowodowy i jego analiza w świetle obowiązujących przepisów prowadzi organ odwoławczy do wniosku, że sprawę należy rozpatrzyć inaczej niż miało to miejsce w zaskarżonej decyzji (por. W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 179, a także B. Adamiak (w:) J. Borkowski i B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s. 596). W ocenie Sądu rozpoznającego wniesione skargi, okoliczności niniejszej sprawy nie uprawniały organu odwoławczego do wydania decyzji w oparciu o powołany art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W tym względzie wskazać przede wszystkim bowiem należy, że przedmiotem prowadzonego przez organy postępowania administracyjnego była sprawa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z zagospodarowaniem terenu. Tryb postępowania w tych sprawach regulują przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ stwierdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie – a w przypadku obowiązku sporządzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Podkreślić przy tym należy, że stosownie do postanowień art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając, jak wynika z punktu 9 ust. 1 tego przepisu, poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Przy czym pod pojęciem obszaru oddziaływania tego obiektu rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). W razie zaś stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nakłada obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Z kolei w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 wskazanego wyżej przepisu oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). W rozpoznawanej sprawie inwestor – A Sp. z o.o. z siedzibą w T., mimo wezwania, nie usunął wskazanych przez organ I instancji nieprawidłowości projektu budowlanego dotyczących usytuowania budynku objętego tymże projektem z poszanowaniem uzasadnionych interesów osób trzecich (osób, których działki znajdują się na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej po stronie północno-wschodniej od terenu, na którym ów budynek ma zostać posadowiony), wskazanych w postanowieniu z dnia [...], znak: [...]. Z całą pewnością nie można bowiem uznać za wykonanie tego obowiązku wystąpień inwestora zawartych w pismach z dnia 14 lipca 2007 r. oraz z dnia 6 sierpnia 2007 r., w których stwierdza on, iż "projekt budynku 4B przy ul. B wykonano zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wskazaną w nim linią zabudowy, która znajduje się w odległości 6 m od granicy działki, a także warunkami dla projektowanej zabudowy, które określają: minimalna wysokość budynku 3 kondygnacje, maksymalna wysokość budynków 5 kondygnacji". A ponadto, że "... plany zagospodarowania winny uwzględniać interesy wszystkich stron. Zastrzeżenia do planu dotyczące linii zabudowy oraz wysokości zabudowy winny być wniesione w trakcie zatwierdzenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego". W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organ I instancji, działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego zasadnie odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, wskazując przy tym w uzasadnieniu, że przedmiotowy budynek zaprojektowano w sposób powodujący ograniczenia w zagospodarowaniu działek sąsiednich, tj. działek znajdujących się w obszarze jego oddziaływania. Zasadnie także organ I instancji przyjął, że jeżeli budynek ten zostanie wybudowany w sposób określony w projekcie budowlanym, tj. w odległości 6 m od sąsiednich działek budowlanych, to przy jego wysokości ok. 14,3 m (przy okapie) budynki na działkach sąsiednich, które według postanowień § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690) mogą być wybudowane w odległości 4 m od granicy terenu, gdzie projektuje się przedmiotowy budynek, to powodowałoby to ograniczenia w naturalnym oświetleniu dla wszystkich pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach, w których znajdować się będą otwory okienne poniżej 4,3 m od poziomu terenu. A ponadto trafnie podkreślił, że jeszcze większe ograniczenia mogą wynikać z braku poszanowania § 60 powołanego wyżej rozporządzenia (konieczność zapewnienia 3 godzinnego czasu nasłonecznienia co najmniej jednego pokoju w mieszkaniu w dniach równonocnych w godzinach od 7:00 – 17:00; kąt padania promieni słonecznych w tym okresie czasu od godz. 7:00 – 17:00 wynosi 9,3o, a o godzinie 12:00 – 38,5o). Na aprobatę zasługuje także stanowisko tego organu w kwestii interpretacji nieprzekraczalnej linii zabudowy, wedle którego nieprzekraczalna linia zabudowy, to linia, w której może być usytuowana ściana zewnętrzna budynku pod warunkiem, że obiekt nie będzie powodował ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiednich działek budowlanych. Niewątpliwie występujące uchybienia i brak ich usunięcia przez inwestora w postępowaniu odwoławczym nie uprawniały organu odwoławczego do podjęcia decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia dla A Sp. z o.o. z siedzibą w T. na budowę. Oznacza to zatem, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zarówno prawa materialnego (art. 35 Prawa budowlanego), jak i przepisów postępowania (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdza, że w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją doszło do naruszenia prawa stanowiącego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, uzasadniającego uchylenie nie tylko zaskarżonej decyzji, ale także decyzji organu I instancji. Z akt sprawy wynika bowiem, że postępowanie toczyło się z udziałem osób nieżyjących. W tym względzie Sąd zwraca uwagę na adnotacje zawarte na wykazie osób otrzymujących zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 19.07.2007 r., z których wynika, że część osób, do których było ono kierowane, nie żyje. Sytuacja ta, jak wynika z akt sprawy, dotyczy R.Ł. oraz F.W. (nieżyjącej od 60 lat), a także R.i i S.R. (adnotacja na wykazie osób otrzymujących decyzję organu odwoławczego). Nie ulega przy tym wątpliwości, że organ nie zawiesił postępowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na śmierć wskazanych stron postępowania. Nie podjął także żadnych działań zmierzających do ustalenia następców prawnych wszystkich zmarłych osób, tak by zapewnić wszystkim stronom rzeczywisty udział w prowadzonym postępowaniu, choć do podjęcia tych czynności zobowiązywał go art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. Uchybienie to dowodzi, że decyzje obu organów wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania stanowiącym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie. Z powyższych względów uznać zatem należało, że sprawa zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia dla A Sp. z o.o. z siedzibą w T. na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z zagospodarowaniem terenu: na działkach o nr ewid.: 76/3, 76/4, 76/5, 76/6, 76/7, 76/8 i 76/9, obręb 23, przy ul. B w T. załatwiona została przez organy prowadzące postępowanie z naruszeniem prawa, a tym samym w toku postępowania doszło do naruszenia art. 35 Prawa budowlanego oraz art. 10 i art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ rozważy wszystkie elementy stanu faktycznego i prawnego sprawy w kontekście przesłanek określonych w art. 35 Prawa budowlanego, z uwzględnieniem faktu stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej T. z dnia [...] Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w drodze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 listopada 2007 r. (sygn. akt II SA/Łd 473/07) oraz treści powołanych wyżej przepisów k.p.a., a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c i art. 135 oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku. W kwestii kosztów orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. (MSi)