II SA/Łd 1117/18

Dnia 19 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2019 roku sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę. A.B. Decyzją nr [...] z dnia [...] Starosta [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej A S.A [...], w skład której wchodzą: wieża stalowa kratowa wraz z systemem antenowym, urządzenia sterujące na ramie stalowej zlokalizowanej na działce nr ewid. 396, obręb ewid. [...], gm. L. jako podstawę wydania decyzji organ powołał art. 35 ust.3 ustawy Prawo budowalne, inwestor bowiem nie wykonał obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] - nie uzupełnił dokumentacji projektowej o żądaną decyzję, ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji lub postanowienia odmawiającego ustalenia takich warunków, jak i nie uzupełnił karty informacyjnej o graficzny model obszaru odziaływania instalacji radiokomunikacyjnej uwzględniającej przewidywany obszar pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych, nie złożył danych dotyczących wpływu eksploatacji górniczej, danych dot. określenia zasięgu obszaru odziaływania inwestycji oraz możliwości określenia sterowania, sposobu zmian, jak i możliwości zmiany kierunków i mocy anten oraz nie doprowadził projektu do stanu zgodnego z zapisami m.p.z.p. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik A S.A., który nie zgodził się z rozstrzygnięciem zaskarżonej decyzji. Zarzucił w szczególności naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez bezpodstawne nałożenie na niego obowiązków. Dodatkowo zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ uznał, że ważną kwestią w przedmiotowej sprawie jest ewentualne zakwalifikowanie planowanej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71), parametrami na podstawie których dokonuje się kwalifikacji przedsięwzięcia, jakim jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, czyli budowa instalacji radiokomunikacyjnej emitującej pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300 000 MHz, są: równoważna moc promieniowana izotropowe (EIRP) wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Według art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U z 2018 poz. 799 ze zm.), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Z akt sprawy wynika, że przedłożony projekt budowlany zawiera "Kwalifikację przedsięwzięcia" instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej A pod względem oddziaływania na środowisko. Według autora opracowania, dla zaprojektowanej konfiguracji anten sektorowych, rozpatrywana instalacja radiokomunikacyjna, zgodnie z rozporządzeniem, nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zamiarem inwestora jest budowa stacji bazowej o łącznej wysokości wynoszącej 54,80 m, składającej się z 3 anten sektorowych i 1 anteny radioliniowej. W powyższej "Kwalifikacji przedsięwzięcia" wynika, że przy ukierunkowaniu anten sektorowych na azymut 10°, 130° i 240° przewidziano pochylenie osi głównych wiązek promieniowana anten tilt 0° (minimalne) i 6° (maksymalne). Wysokość zawieszenia środka anten sektorowych wynosi 49,00 m n.p.t., natomiast anteny radioliniowej 51,50 m na azymucie 147°. W przypadku omawianej stacji bazowej, źródłem zagrożenia jakie może występować dla środowiska jest emisja pola elektromagnetycznego z anten sektorowych. W "Kwalifikacji przedsięwzięcia" znajduje się tabela z której wynika, iż przy pochyleniu osi głównej wiązki przy tilt 0° i 6°, równoważna moc promieniowania izotropowe każdej z anten sektorowych będzie wynosiła 8 436 W, tj. będzie większa niż 5 000 W ale mniejsza niż 10 000 W. Organ wskazał, że w związku z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przy równoważnej mocy promieniowana izotropowe anteny wynoszącej więcej niż 5000 W ale mniej od 10000 W, analizie należy poddać obszar w odległości od 150,00 m do 200,00 m od anteny. Z rysunku "przebiegu głównych osi promieniowania anten sektorowych dla stacji telefonii komórkowej A [...],Rzut pionowy.", umieszczonego w kwalifikacji, wynika, iż przy tilt 6° w odległości 200,00 m od anteny, główna wiązka promieniowania przechodzić będzie 28,10 m nad powierzchnią terenu. Z czego wiązka na azymucie 240° przechodzić będzie m. in.: nad budynkiem szkoły w odległości od powierzchni dachu 11,10 m. Na terenie działki nr ewid. 396, na której ma powstać ww. stacja bazowa telefonii komórkowej obowiązuje Uchwała Rady Gminy w L. Nr [...] z dnia [...] zmieniona uchwałą Nr [...] z dnia [...] w sprawie uchwalenia zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy L. Wskazane miejsce położone jest, zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, na obszarze oznaczonym symbolem 5.26.P-U. Zgodnie z § 19 pkt. 1 jako przeznaczenie podstawowe wyznacza się m. in.: tereny zakładów produkcyjnych, magazyny, składy; obiekty administracyjne, socjalne; mieszkalnictwo związane z dozorem funkcji wymienionych wyżej; urządzenia obsługi komunikacji samochodowej; urządzenia obsługi technicznej. W myśl punktu 5 powyższego paragrafu, na obszarze oznaczonym symbolem 5.26.P-U wyznacza się maksymalną wysokość zabudowy 12,0 m, dopuszcza się większą wysokość dla pojedynczych elementów związanych z technologią produkcji. Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż oś główna wiązek promieniowania azymutu 240° przechodzi m. in.: nad obszarem oznaczonym symbolami 5.25.U oraz 5.17.U/Z, dla których ustalone zostało przeznaczenie: 5.25.U m. in.: usługi publiczne lub komercyjne o uciążliwości nieprzekraczającej granic terenu; urządzenia obsługi technicznej; wyklucza się prowadzenie działalności gospodarczej, natomiast dozwolona maksymalna wysokość zabudowy wynosi 11,00 m oraz dla 5.17.U/Z m. in.: usługi publiczne lub komercyjne; usługi sportu i rekreacji w formie obiektów oraz urządzeń; urządzenia obsługi technicznej, parkingi jako dopuszczalne przeznaczenie terenu; wyklucza się prowadzenie działalności gospodarczej (produkcyjnej), natomiast dozwolona maksymalna wysokość zabudowy wynosi 11,00 m. Organ zauważył, że nie cały obszar wyznaczony w ww. odległościach objęty jest ustaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczy to m. in.: azymutów 10° i 130°. Dostarczony przez inwestora materiał dowodowy nie jest zatem wystarczający do jednoznacznego stwierdzenia czy w myśl § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko planowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w związku z tym czy nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji środowiskowej. Ocenę ww. twierdzeń organu I instancji oraz organu wojewódzkiego winien zweryfikować właściwy organ środowiskowy, po uprzednim złożeniu przez inwestora wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, którym zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy o.o.ś. jest wójt, burmistrz, prezydent miasta. Organ administracji architektoniczno-budowlanej orzekający w sprawie pozwolenia na budowę nie posiada kompetencji do zajęcia stanowiska w sprawie oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym wydawania opinii bądź postanowień w myśl art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach odziaływania na środowisko. Tym samym Starosta [...] prawidłowo wezwał Inwestora o uzupełnienie braków polegających m. in. na: przedłożeniu ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia lub postanowienia o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie organu odwoławczego prawidłowy był również obowiązek uzupełnienia "Kwalifikacji przedsięwzięcia" o graficzny model obszaru odziaływania instalacji radiokomunikacyjnych uwzględniających przewidywany obszar pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych, na podstawie którego organ mógł stwierdzić czy planowana inwestycja jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) oraz określić krąg stron postępowania. Prawidłowe było również wezwanie inwestora do określenia zasięgu obszaru odziaływania obiektu przedstawionego w formie opisowej lub graficznej, zgodnie z wymogami z § 13a ust. 2 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 462) oraz określenia sposobu sterowania oraz możliwości zmian kierunków i mocy anten. Ponadto, organ I instancji wezwał do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z jego ustaleń § 19 pkt. 5 lit. a) maksymalna wysokość zabudowy wynosi 12,00 m, dlatego projekt planowanej inwestycji jest niezgodny z ww. zapisem, ponieważ planowana do realizacji zabudowa będzie posiadała wysokość 54,80 m. Wojewoda stwierdził natomiast, że pkt. 4 postanowienia nr [...] z dnia [...] do uzupełnienia danych określających wpływ eksploatacji górniczej na działkę lub teren zamierzenia budowlanego oraz warunki i sposób posadowienia obiektu oraz zabezpieczenia przed wpływami eksploatacji górniczej, nie był niezbędny, jednak z uwagi na wyżej omówione braki w złożonej dokumentacji, uchybienie w tym punkcie organu I instancji nie ma wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające poprzez zobowiązanie Inwestora, w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do przedłożenia ww. dokumentów oraz doprowadzenia dokumentacji do zgodności zgodnie z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. Wobec tego organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja organu I instancji wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i brak jest podstaw do zmiany bądź jej uchylenia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła A S.A. w W. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy inwestycja planowana przez inwestora spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego; b) niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 46 w związku z art. 75 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych i w konsekwencji uznanie, iż zapisy planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy w L. nr [...] z [...], zmienionej uchwałą nr [...] z [...] w sprawie uchwalenia zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy L. wiążą organ l instancji, pomimo rzeczywistego zakazu bądź znacznego utrudnienia lokalizowania stacji bazowych telefonii cyfrowej, tj. ich oczywistej sprzeczności z przywołanymi przepisami; c) naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, iż zobowiązanie inwestora do złożenia decyzji środowiskowej bądź postanowienia o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko podczas, gdy z kwalifikacji przedsięwzięcia złożonej wraz z wnioskiem wynika, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których wymagane jest uzyskanie tych dokumentów, było prawidłowe; d) naruszenie § 3 ust. 1 punkt 8) i § 3 ust. 2 punkt 3) rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko mimo, iż załączona do wniosku kwalifikacja przedsięwzięcia wskazuje, że inwestycja ta nie zalicza się do żadnej z tych kategorii; e) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie za prawidłowe wezwanie inwestora do: doprowadzenia inwestycji do zgodności z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy inwestycja ta zgodna jest z przepisami miejscowymi, uzupełnienia "Kwalifikacji przedsięwzięcia" o graficzny model obszaru oddziaływania instalacji radiokomunikacyjnych uwzględniający przewidywany obszar pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych w sytuacji, gdy dokument ten zawiera wszystkie dane wymagane przepisami prawa, uzupełnienia projektu o dane dotyczące wpływu eksploatacji górniczej mimo, iż działka nie leży w granicach terenu górniczego, określenia zasięgu obszaru oddziaływania inwestycji mimo, iż zasięg ten zawarty jest w "Kwalifikacji przedsięwzięcia", określenia możliwości sterowania, sposobu zmian oraz możliwości zmian kierunków i mocy anten pomimo, iż projekt wraz z dokumentacją zawierał wszelkie niezbędne dane dotyczące mocy anten, ich pochylenia (tilt) oraz sterowania antenami; f) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na wydaniu skarżonej decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności bez dokonania własnej rzetelnej oceny charakteru planowanego zamierzenia. W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...], zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Obowiązkiem sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji to jest zweryfikowanie prowadzonego przez organ postępowania i wydanych rozstrzygnięć pod kątem zgodności z przepisami prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej i procesowego. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję,. gdy stwierdzi takie naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, naruszenie przepisów dające podstawę do jego wznowienia bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1m ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. dz.U.2018.1302 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.. ). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Kontrolowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z dnia [...] wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Cytowany przepis ustawy Prawo budowlane określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 tej ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Taka też sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Inwestor nie podważa dokonanych przez organy ustaleń faktycznych, ale kwestionuje zasadność nałożenia na niego obowiązków związanych z koniecznością ustalenia wpływu inwestycji na środowisko w trybie art. 35 ust.1 ustawy. Zarzut ten jednak nie jest trafny. Organ prowadzący postępowanie miał podstawy do oparcia rozstrzygnięcia o normę art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, bowiem nie wykonanie nałożonych obowiązków uniemożliwiło prawidłową ocenę inwestycji przede wszystkim z punktu widzenia wymagań dotyczących ochrony środowiska Należy podkreślić, że organ administracji publicznej zobowiązany jest stosownie do cytowanego art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zweryfikować zgodność planowanego przedsięwzięcia z warunkami ochrony środowiska. Podstawowym sposobem udokumentowania powyższej zgodności jest przedłożenie decyzji środowiskowej. W sytuacji, gdy organ orzekający o pozwoleniu na budowę poweźmie wątpliwości co do zachowania warunków środowiskowych przez planowaną inwestycję, ma prawo i obowiązek zobowiązać inwestora do przedłożenia stosownych rozstrzygnięć. Trafnie organ zażądał uzupełnienia dokumentacji i przedłożenia rozstrzygnięć środowiskowych, nie poprzestając na twierdzeniach strony, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których może zachodzić potrzeba ustalenia uwarunkowań środowiskowych w trybie ustawy o informacji o środowisku (..). Niewątpliwie organ nie może poprzestać jedynie na przyjęciu twierdzeń strony, bowiem obowiązany jest dokonać sprawdzeń w pełnym zakresie opisanym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zaś może ocenić, ze sam nie posiada specjalistycznej wiedzy na ten temat. Ponadto, nieuzupełnienie projektu w zakresie obszaru oddziaływania instalacji z uwzględnieniem obszaru pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż dopuszczalne, czy też brak określenia zasięgu obszaru oddziaływania obiektu, także w formie graficznej, do czego obliguje § 13a ust. 2 rozporządzenia Ministra Budownictwa, Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, uniemożliwiał organowi sprawdzenie zgodności planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami oraz prawidłowe określenie kręgu stron postępowania. Projekt zawiera jedynie rysunek graficzny wskazujący na przebieg głównych osi promieniowania anten. należy też zwrócić uwagę, że zgodnie z utrwalonym już poglądem orzecznictwa, określając zakres oddziaływania inwestycji należy uwzględnić skumulowane oddziaływanie na środowisko. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody , przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Miejsce dostępne dla ludności nie musi być zatem jedynie miejscem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową. W orzecznictwie podkreśla się bowiem, że koniecznym - wprost wynikającym z art. 124 ust. 2 - warunkiem zakwalifikowania określonego miejsca jako dostępnego dla ludności, jest możliwość przebywania w nim: po pierwsze możliwość prawna (dostęp ludności nie jest zabroniony), a po drugie możliwość faktyczna (dostęp do miejsca jest możliwy bez użycia sprzętu technicznego). Skoro w art. 124 ust. 2 za miejsce dostępne dla ludności uznaje się takie, do którego człowiek ma dostęp bez użycia sprzętu technicznego, to w istocie nie przeznaczenie terenu, na którym miejsce to się znajduje, ale faktyczna możliwość dostępu do niego (bez użycia sprzętu technicznego) determinuje jego kwalifikację, jako dostępnego dla ludności (vide: wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 766/16, LEX nr 2443867). Niezasadnie też strona skarżąca zarzuca naruszenie przepisów regulujących kwalifikowanie przedsięwzięć ze względu na ich oddziaływanie na środowisko, co powoduje w ocenie skarżącej Spółki bezzasadne nałożenie na nią obowiązków uzupełnienia projektu i dokumentacji. Art. 59 ust. 1 ustawy o informacji o środowisku wskazuje dwie grupy przedsięwzięć wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i w tym miejscu należy podkreślić, że jedynie te przedsięwzięcia będą wymagały wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w ramach wydawania której dokonywana jest właśnie ocena oddziaływania na środowisko. Przedsięwzięcia należące do obu grup wskazanych w art. 59 ust. 1 ustawy zostały wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie to w § 2 wymienia przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Są to przedsięwzięcia zaliczane do tzw. I grupy i dla tych przedsięwzięć przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko będzie zawsze wymagane. W przepisie tym znalazły się 54 kategorie przedsięwzięć. W § 3 rozporządzenia wymienione zostały z kolei rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Odwołując się do wskazanego wyżej rozporządzenia podkreślić należy, że nie nasuwa wątpliwości fakt, iż w przypadku zaistnienia mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny o mocy określonej w § 2 ust. 1 pkt 7 powołanego wyżej rozporządzenia, mamy do czynienia z przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zaś w przypadku mocy pojedynczej anteny wskazanej w § 3 ust. 1 pkt 8 cytowanego rozporządzenia, mówimy o przedsięwzięciu mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jednakże, tak jak przyjął to organ w niniejszej sprawie, odwołując się w tej mierze do orzecznictwa sądowego, z którym to poglądem należy się zgodzić, jeżeli przedmiotowe przedsięwzięcie obejmuje więcej niż jedną antenę, to w takiej sytuacji zachodzi konieczność zsumowania parametrów charakteryzujących dane przedsięwzięcie Za takim stanowiskiem przemawia treść § 3 ust. 2 pkt 3 wskazywanego wyżej rozporządzenia. Przepis ten stanowi, iż do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należą również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w § 3 ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiąga progi określone w ust. 1 § 3 powyższego rozporządzenia (vide: wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2245/15, LEX nr 2330614). Brak wyjaśnień dotyczących sposobu sterowania stacją bazową uniemożliwiał ustalenie obszaru oddziaływania i ewentualnego nakładania się oddziaływania poszczególnych anten. Powyższe okoliczności w pełni uzasadniały nałożenie na inwestora obowiązków wskazanych w postanowieniu z dnia [...] (bez elementów zw. z prawem górniczym) oraz wydaną przez organy decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowalnego i odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, że organy nie przesądziły o zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko, a jedynie wyraziły uzasadnione w przyjętych ustaleniach faktycznych wątpliwości, co uprawniało je do nałożenia na inwestora niesłusznie kwestionowanych przez niego obowiązków Odnośnie zarzutu niezgodności inwestycji z zapisami m.p.z.p., organy winny mieć na uwadze treść art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062), zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy o o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. (ust.1 ); jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Nietrafne wnioski organów w tym zakresie nie mają jednak wpływu na wynik postepowania. Nietrafne są też zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, czy art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie sądu, organy wyjaśniły sprawę w sposób należyty, dokonały poprawnej interpretacji przepisów prawa, czemu wyraz dały w kwestionowanych rozstrzygnięciach. Z opisanych powodów żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd orzekł o oddaleniu skargi w całości ał