II SA/Łd 1123/02

Dnia 30 września 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski, Sędziowie : Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant Referendarz sądowy Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu w dniu 30 września 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n a w i a : 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz R. M. kwotę 5 (pięć) złotych tytułem zwrotu połowy wpisu sądowego; 3. zwrócić na rzecz R. M. z funduszu Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 10 (dziesięć) złotych, opłaconą znakami opłaty sądowej tytułem nadpłaconej części wpisu sądowego. II SA/Łd 1123 /02 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie parkingu na samochody osobowe na 110 stanowisk, stróżówki i przyłącza elektrycznego przewidzianej do realizacji przy ul. A w Ł. W decyzji został zakreślony termin jej ważności na dzień 31 października 2002 roku. Odwołanie od w/w decyzji złożyły następujące osoby: J. M., B. C., A. M., T. i R. małż. K., A. K., M. i R. małż. M. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na jej treść, a w szczególności art. art. 7, 28, 40, 42, 61 § i 10 k.p.a poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niejawny dla stron, których interesu postępowanie dotyczyło, uniemożliwienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, wysłanie decyzji pod adresy inne niż adresy zamieszkania osób zainteresowanych, które były znane urzędowi. Odwołujący się zarzucali również naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 39, 40,41 i 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i art. 5 prawa budowlanego poprzez nie uwzględnienie przesłanek zawartych w tych przepisach. Z uwagi na powyższe zarzuty wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. umorzyło postępowania odwoławczego wszczęte na skutek odwołania wniesionego przez wyżej wymienione osoby, wskazując, że nie przysługuje im w tym postępowaniu przymiot strony. Organ II instancji uznał, że skarżący nie są właścicielami nieruchomości sąsiednich, gdyż od nieruchomości objętej planowaną inwestycją oddziela ich droga, a więc nie sąsiadują bezpośrednio. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi złożył Pan R. M. Skarżący zakwestionował ustalenia dokonane przez organ odwoławczy i stwierdził, że inwestycja przewidziana jest do realizacji na działce położonej w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości będącej własnością zainteresowanego. Zwrócił także uwagę na charakter planowanej inwestycji i jej uciążliwość dla właścicieli gruntów sąsiednich. Okoliczności te, w ocenie skarżącego, przesądzają o przysługującym mu prawie do działania w charakterze strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla projektowanego parkingu. Po dokonaniu niezbędnych ustaleń w kwestii dotyczącej lokalizacji inwestycji względem nieruchomości skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym uwzględniło w całości skargę i uchyliło własną decyzję z dnia [...] [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego. Następnie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w sprawie nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. M., B. C., A. M., T. i R. małż. K., A. K., M. i R. małż. M. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie parkingu na samochody osobowe na 110 stanowisk, stróżówki i przyłącza elektrycznego, przewidzianej do realizacji przy ul. A w Ł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie dopatrzyło się podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania jednoznacznie określał przeznaczenie terenu objętego wnioskiem inwestora - parkingi (jednostka urbanistyczna A 1 KS). Tym samym, już na etapie tworzenia planu zostało przewidziane bezpośrednie sąsiedztwo terenów mieszkaniowych z terenami przeznaczonymi na cele postojowe. Z uwagi na powyższe organ II instancji nie znalazł podstaw, stosownie do brzmienia art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięcia, którego funkcja odpowiada funkcji podstawowej przewidzianej w planie dla omawianego terenu. Zdaniem Kolegium, żadne z ustaleń zawartych w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego nie zawiera zapisu, który uniemożliwiałby realizację planowanej inwestycji. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi złożył Pan R. M. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 77, 80 i 81 k.p.a.. Podniósł, że nieostateczna decyzja o warunkach zabudowy stanowiła dla inwestora podstawę do rozpoczęcia prac budowlanych (budowa muru o wysokości przekraczającej 2,20 m), co stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego akceptowane przez organy orzekające w przedmiotowej sprawie czym sankcjonuje się samowolę budowlaną. Skarżący zwrócił także uwagę na fakt, że został pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu przed organami I i II instancji. W konkluzji Pan R. M. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie podzieliło zarzutów skargi, wnosząc o jej oddalenie z przyjęciem jako motywów swego stanowiska uzasadnienia zaskarżonej decyzji ostatecznej. W dalszej części odpowiedzi na skargę Kolegium podkreśliło, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ ocenia zgodność zamierzeń z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest wyłącznie pierwszym etapem w czynnościach administracyjnych zmierzających do realizacji inwestycji. W żadnym wypadku nie może natomiast stanowić podstawy do realizacji zabudowy. Budowę można rozpocząć dopiero na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego należy stwierdzić, że zarzuty dotyczące realizacji na gruncie jakiejkolwiek "samowoli" budowlanej winny być zgłaszane właściwemu organowi nadzoru budowlanego. Nie ma bowiem podstaw do rozstrzygania tych spraw w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 30 września 2004 roku skarżący oraz pełnomocnik organu zgodnie oświadczyli, że inwestor P. M. prowadzący firmę pod nazwą PPHU A nie wystąpił o pozwolenie na budowę parkingu, stróżówki i przyłącza elektrycznego, zaś wzniesione przez niego ogrodzenie, na skutek interwencji jako samowola budowlana zostało rozebrane. Ostatecznie skarżący Pan R. M. wnosił o umorzenie postępowania i cofnął skargę w sprawie niniejszej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi natomiast na treść art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.s.a.) . W sprawie niniejszej nie zachodziła konieczność wyrokowania, gdyż zaistniały dwie postawy wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. W wyniku upływu czasu, będąca w obrocie prawnym decyzja z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie parkingu na samochody osobowe na 110 stanowisk, stróżówki i przyłącza elektrycznego przewidzianej do realizacji przy ul. A w Ł. wygasła z dniem 31 października 2002 roku. Nastąpiło to na skutek nie uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę zamierzonej inwestycji do czasu ważności decyzji ustalającej warunki. Tak więc proces inwestycji na podstawie skarżonych decyzji nie mógł w ogóle się rozpocząć, do czego zmierzał skarżący. Okoliczności powyższe były przyznane przez strony w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Opisana sytuacja faktyczna znajduje swe uregulowanie w treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi zgodnie z treścią, którego Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Kolejna podstawa umorzenia postępowania zaistniała w sprawie niniejszej znajduje swe uregulowanie w treści art. 161 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Oświadczenie skarżącego co do cofnięcia skargi jest co do zasady wiążące dla Sądu, chyba że zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej. W sprawie niniejszej oświadczenie skarżącego Pana R. M. o cofnięciu skargi złożone w toku rozprawy, Sąd uznał za skuteczne. O kosztach postępowania między stronami orzeczono na podstawie art. 200 ustawy p.o.p.p.s.a. , oraz nakazano zwrot nadpłaconej części wpisu sądowego na podstawie art. 225 ustawy p.o.p.p.s.a. Z uwagi na powyższe Sąd umorzył postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, na podstawie powołanych przepisów.