II SA/Łd 1126/18

Dnia 9 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska, Sędzia WSA Jolanta Rosińska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Mariola Kaźmierczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2019 roku sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. AK. Decyzją z [...], nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) – w skrócie: "k.p.a." – oraz art. 28, art. 33 ust. 2 i art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) – zwane: "Prawem budowlanym" albo "ustawą" – po rozpatrzeniu odwołania J.K. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...], nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego z dwoma lokalami mieszkalnymi i zewnętrznymi instalacjami: kanalizacji sanitarnej, wodociągową, gazową i elektryczną na terenie nieruchomości przy ul. A 43 w Ł., na działce nr ewid. 353 w obrębie [...] w Ł., uchylił ww. decyzję organu I instancji w zakresie zatwierdzenia części projektu budowlanego obejmującego opinię geotechniczną dotyczącą rozpoznania warunków gruntowo-wodnych na działce nr ewid. 353 przy ul. A w Ł. z grudnia 2017 r. opracowanej przez mgr M.R., posiadającego uprawnienia geologiczne Nr [...] i w tym zakresie orzekł o zatwierdzeniu opinii geotechnicznej dla projektu podpiwniczonego jednorodzinnego budynku mieszkalnego na działce nr 353 przy ul. A w Ł. z września 2018 r. opracowanej przez mgr M.B., posiadającego uprawnienia geologiczne Nr [...]. W pozostałym zakresie utrzymał ww. decyzję organu I instancji w mocy. Wojewoda przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że 29 marca 2018 r. do Prezydenta Miasta Ł. wpłynął wniosek S.K., o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych wraz z infrastrukturą techniczną. Zawiadomieniem z 16 kwietnia 2018 r. organ I instancji wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie i poinformował strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Następnie, postanowieniem nr [...] z [...]r. Prezydent Miasta Ł. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym projekcie budowlanym m.in. poprzez doprowadzenie do zgodności z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) w zakresie sporządzenia projektu murów oporowych usytuowanych w pobliżu działki nr ewid. 354/1 oraz doprowadzenie do zgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) – zwanego dalej: "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych budynków" – poprzez wykazanie zgodności projektu z § 271 w odniesieniu do budynku na działce nr ewid. 354/1. Pismem z 25 kwietnia 2018 r. U.K. i J.K., właściciele działki sąsiedniej nr ewid. 354/1, zgłosili uwagi do planowanej inwestycji przy ul. A 43 w Ł. W ich ocenie mury oporowe związane z wykonaniem parkingu podziemnego zostały zaprojektowane zbyt blisko granicy działek i tym samym mogą spowodować pękanie lub zawalenie się budynku i komórek zlokalizowanych na działce nr ewid. 354/1. Dodatkowo strony wniosły o zaprojektowanie muru oporowego od strony południowej w taki sposób, aby uniemożliwić spływ wód roztopowych bądź opadowych w kierunku działek sąsiednich. Następnie, pismem z 26 kwietnia 2018 r., do organu I instancji zwrócił się M.F., właściciel działki sąsiedniej nr ewid. 352, w ocenie którego powinien mieć on zapewniony udział w toczącej się sprawie i możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Jednocześnie stwierdził, że planowany mur oporowy zakłóci stosunki wodne i spowoduje zalewanie sąsiednich działek. Z pisma Pana F. wynikało ponadto, że brał udział w postępowaniu w sprawie uzyskania przez Pana K. decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W dalszej kolejności postanowieniem Prezydenta Miasta Ł. z [...]r., nr [...], zmieniono ww. postanowienie własne z [...]r. rozszerzając zakres nieprawidłowości koniecznych do usunięcia m.in. poprzez doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z wymaganiami: 1. rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zakresie prawidłowego określenie obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji z uwzględnieniem planowanych murów oporowych w bezpośrednim sąsiedztwie z działkami nr ewid. 352, 354/1 i 355/2 (zgodnie z § 13a) oraz sporządzenia przekrojów murów oporowych w charakterystycznych miejscach w celu przedstawienia rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych i ich powiązania z podłożem oraz przyległymi obiektami budowlanymi (zgodnie z § 12); 2. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków w zakresie przedłożenia ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego, zlokalizowanego na działce nr ewid. 354/1, stwierdzającej jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniając oddziaływanie projektowanego muru oporowego, a w przypadku konieczności wykonania zabezpieczeń przedłożyć projekt robót zabezpieczających (zgodnie z § 206 ust. 1); zgodności projektu budowlanego w zakresie naturalnego spływu wód opadowych (zgodnie z § 29); zapewnienia swobodnego spływu wód opadowych od budynku (zgodnie z § 316 ust. 2). Z kolei w związku z pismem Pana F., organ I instancji ponownie zawiadomił strony o wszczęciu niniejszego postępowania 30 kwietnia 2018 r., przyznając wnioskodawcy przymiot strony. 16 maja 2018 r. do organu prowadzącego wpłynęło pismo Pana F. wskazujące, że w jego ocenie planowane mieszkania - ze względu na powtarzalny rzut poszczególnych kondygnacji - będą przeznaczone na sprzedaż. Dodatkowo stwierdzono, że planowana wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (tj. 9,18 m) nie jest zgodna z dopuszczalną przez decyzję o warunkach zabudowy, czyli od 4,8 m do 8 m. Ponadto strona odniosła się ponownie do kwestii zakłócenia stosunków wodnych przez budowę murów oporowych oraz na brak stosownej ekspertyzy w tym zakresie. W odpowiedzi na postanowienie organu I instancji z [...]r., nr [...], inwestor wyjaśnił, że planowane roboty budowlane nie będą prowadzone na terenie działki nr ewid. 209/64, czyli złożenie oświadczenia o dysponowaniu tą nieruchomością na cele budowlane nie jest wymagane. Jednocześnie wskazano, że zrezygnowano z projektowanych murów oporowych, a w planowanym budynku przewidziano ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 60. Ponadto zrezygnowano z wykonania zjazdu do garażu wzdłuż wschodniej granicy działki inwestora oraz zmieniono funkcję kondygnacji podziemnej z garaży na pomieszczenia gospodarcze i techniczne. Ustosunkowując się do kwestii spływu wód opadowych wyjaśniono, że teren działki nr ewid. 352 jest wyniesiony w stosunku do terenu działki nr 353. Teren działki inwestycji zachowuje naturalny spadek w kierunku ul. A. Zlikwidowano w projekcie mury oporowe, a projektowane skarpy kierują wody opadowe na własny teren. Zachowano naturalny spływ wód opadowych w kierunku północnym, od strony południowej zastosowano murek kosza doświetlającego wyniesiony ok. 10-15 cm powyżej gruntu, co umożliwi swobodne odpłynięcie wód opadowych wokół budynku. Pismem z 4 czerwca 2018 r. pełnomocnik J.K. wskazał organowi I instancji, że uwzględniając przebieg linii pierwotnej wysokości terenu oraz wykop znajdujący się przy elewacji północnej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej przekracza dopuszczalną przez ww. decyzją o warunkach zabudowy, tj. 8 m. W odpowiedzi na ww. pismo pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że mając na uwadze treść § 7 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków wysokość budynku lub jego części służącą do określenia maksymalnego, pionowego wymiaru budynku, liczy się od poziomu terenu przy najbliżej położonym wejściu do budynku do górnej krawędzi ściany zewnętrznej, gzymsu lub attyki bądź jako wymiar liczony od poziomu terenu do najwyżej położonej krawędzi dachu (kalenicy) lub punktu zbiegu połaci dachowych. Wysokość przedmiotowego obiektu, liczona w sposób przedstawiony powyżej, wynosi 7,99 m, czyli odpowiada wymaganiom nałożonym ww. decyzją o warunkach zabudowy. Kolejnym pismem z 14 czerwca 2018 r. Pan F. nadmienił o naruszeniu § 73 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków w zakresie poziomu podłogi I kondygnacji, który znajduje się poniżej poziomu terenu. Po zapoznaniu się z aktami sprawy Pan F. zwrócił uwagę na niespójność dotyczącą planowanego ukształtowania terenu określonego na załączonych przekrojach. Jednocześnie wskazał, że od strony południowej i północnej budynku zaprojektowano drenaż, w związku z tym woda opadowa nie będzie odprowadzana na teren nieutwardzony jak określono w projekcie budowlanym. Odnosząc się do treści powyższego pisma pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że w oparciu o powołane wcześniej przepisy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanego budynku spełnia wymagania określone w ww. rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych budynków. Dalej wskazał, że na przekroju jest opisana kotwą wysokościową maksymalna wysokość obiektu względem uśrednionej wysokości gruntu przed głównym wejściem. Poziom podłogi I kondygnacji mieszkalnej (przeznaczonej na pobyt stały osób) znajduje się na poziomie 1,69 m powyżej poziomu gruntu. Poniżej poziomu gruntu w projekcie zlokalizowano pomieszczenia nieprzeznaczone na pobyt stały osób będące częścią wspólną dla obu lokali. Przekrój A-A jest przekrojem w kierunku północ-południe i uwidocznione są na nim kosze doświetlenia znajdujące się od frontu i od tyłu obiektu, przekrój B-B i C-C są przekrojami w osi wschód-zachód, dlatego na nich nie ma zaznaczonych "wykopów". Rury drenażowe zaprojektowane przy ścianie południowej i północnej budynku usytuowane są w tych miejscach w celu odprowadzenia wód opadowych z koszy doświetlenia od budynku do gruntu. W uzupełnieniu niniejszego stanowiska, pismem z 20 czerwca 2018 r. projektanci wskazali, że § 7 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków został uchylony i od 1 stycznia 2018 r. sposób mierzenia wysokości budynku określony jest w § 6 tego rozporządzenia. Równocześnie wskazano, że mimo powyższych zmian we wskazanym rozporządzeniu, wysokość zaprojektowanej elewacji frontowej jest zgodna z ww. decyzją o warunkach zabudowy. Pismem z 21 czerwca 2018 r. pełnomocnik J.K. wniósł do organu I instancji o odmowę wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W jego ocenie projektowana od strony działki nr ewid. 354/1 ściana oddzielenia przeciwpożarowego nie spełnia warunków określonych w § 235 pkt 2, 3 i 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków. Dalej podniesiono, że nie zdefiniowano w sposób jednoznaczny obszaru oddziaływania projektowanego obiektu, który według dokumentacji projektowej ogranicza się do działki inwestora. Podkreślono również, że obszar oddziaływania obiektu nie może obniżać wartości działek sąsiednich, co niewątpliwie nastąpi w wyniku realizacji omawianej inwestycji. Wskazano ponadto na niewystarczający zakres przeprowadzonych badań geologicznych w stosunku do planowanego posadowienia budynku oraz brak zabezpieczenia działek sąsiednich przed ewentualnymi skutkami osunięcia terenu w wyniku robót niwelacyjnych. W ocenie Strony w projekcie budowlanym brakuje wystarczających informacji w zakresie projektowanego drenażu. Wątpliwości budzi również fakt rzeczywistej funkcji, jaką ma pełnić budynek w związku z nieczytelnym podziałem dwóch lokali mieszkalnych oraz zastosowanym opisem podziału pomieszczeń. Na zakończenie podniesiono, że projekt nie uwzględnia uwag zawartych w opinii geotechnicznej sporządzonej przez M.R. Opisaną na wstępie decyzją z [...], nr [...], Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskowanego pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów stron postępowania stwierdzono, że organ administracji architektoniczno-budowlanej może kontrolować projekt budowlany oraz złożony wniosek o pozwolenie na budowę w zakresie przepisów art. 35 Prawa budowlanego. Odpowiedzialność za prawidłowość projektu budowlanego spoczywa na projektancie, a sprawdzenie przez organ zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, dotyczy wyłącznie projektu zagospodarowania działki. W odwołaniach od decyzji organu I instancji zarówno J.K., jak i M.F. odnieśli się do wcześniejszych argumentów i uwag dotyczących projektu budowlanego oraz wskazali, że uzasadnienie ww. decyzji Prezydenta Miasta Ł. nie odpowiada wymaganiom art. 11, 107 § 1 i 3 k.p.a. ze względu na niedostateczne wyjaśnienie przesłanek, którymi kierowano się przy jej wydaniu. Jednocześnie wskazano na naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. W związku z zaistniałymi wątpliwościami w zakresie prawidłowości projektu budowlanego, Wojewoda [...] wezwał inwestora do: - uzupełnienia akt sprawy o opinię geotechniczną uwzględniającą podpiwniczenie planowanego budynku oraz inwestycję w jej obecnym kształcie; - wyjaśnienia kwestii spełnienia wymagań określonych w § 232 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków mając na uwadze występujące w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego okna. Pismem z 17 września 2018 r. inwestor przedłożył w organie II instancji nową opinię geotechniczną oraz złożył wyjaśnienia projektanta dotyczące zastosowanych okien jako otworów o klasie odporności ogniowej REI 60, opisanych na rzutach kondygnacji. Organ odwoławczy, w oparciu o treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wyjaśnił, jakie obowiązki spoczywają na organie administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, a następnie stwierdził, że planowana inwestycja spełnia warunki i wymagania określone w decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...]r., nr [...], o warunkach zabudowy, zmienionej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...]r., znak: [...], w szczególności w zakresie zasad zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr 353 wynosi ok. 0,23 przy dopuszczalnej według decyzji wartości od 0,19 do 0,25. Ponadto, inwestycja odpowiada wymaganiom odnoszącym się do kształtu dachu (płaski dwuspadowy), spadku jego połaci (miedzy 1° a 25°) oraz wysokości kalenicy głównej - 7,90 m przy ustalonym zakresie od 6 do 9,4 m. Planowana inwestycja jest również zgodna z pozostałymi ustaleniami określonymi w ww. decyzji o warunkach zabudowy. W związku z zastrzeżeniami stron postępowania względem zgodności planowanej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej z ww. decyzją Wojewoda stwierdził, że powinna ona wynosić od 4,8 do 8 m. Organ odwoławczy zgodził się z uwagami Odwołujących w zakresie niewłaściwego powołania § 6 w sprawie warunków technicznych budynków. Niemniej projekt budowlany nie narusza ww. decyzji o warunkach zabudowy. Z wyników analizy urbanistycznej, stanowiących załącznik nr 2 do ww. decyzji wynika, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki została określona na podstawie § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 - na dzień wydania tej decyzji). Zgodnie z § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia omawianą wysokość mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. W ocenie II instancji w oparciu o tą definicję należy dokonać weryfikacji zgodności przedmiotowego projektu budowlanego. Na rzucie I kondygnacji - przyziemia - poziom terenu przed drzwiami umożliwiającymi dostęp do obiektu został określony kota wysokościową jako 0,00. Natomiast z przekroju C-C wynika, że krawędź attyki znajduje się na poziomie 7,99 m. Mając na uwadze powyższe, zaprojektowana wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej spełnia wymagania określone w ww. decyzji. Ewentualne wątpliwości w tym zakresie mogły wynikać z braku oznaczenia poziomu terenu przy wejściu do obiektu na przekroju C-C. W następnej kolejności organ odwoławczy poddał analizie zgodność przedstawionej inwestycji z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków. W ocenie Wojewody planowane usytuowanie budynku na działce spełnia wymagania ww. rozporządzenia, określone m.in. w § 12 i w § 13. Odnosząc się do uwag Pana F. w zakresie poziomu podłogi I kondygnacji organ II instancji przytoczył treść § 73 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a następnie wyjaśnił, że ocenie organu - w kwestii zgodności z ww. rozporządzeniem - nie podlegają rozwiązania projektowe, nieprzedstawione w projekcie zagospodarowania terenu. Tym samym zgodność projektu budowlanego z ww. przepisem nie podlega weryfikacji przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, a odpowiedzialność za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi spoczywa na projektancie. Mając na uwadze zastrzeżenia Pana F. względem braku wskazania na każdym z przekrójów "wykopów" przed elewacją frontową oraz tylną, Wojewoda [...] wyjaśnił, że przekroje B-B oraz C-C, zgodnie z oznaczeniem na rzutach kondygnacji, poprowadzone zostały w osi wschód-zachód. Powyższe oznacza, że kosze doświetleniowe usytuowane od północnej oraz południowej strony budynku nie są widoczne w widoku ww. przekrojów. Trzeba zatem wskazać, że poszczególne rysunki wchodzące w skład projektu budowlanego są ze sobą spójne. Wojewoda [...] nie podzielił argumentacji pełnomocnika J.K. w zakresie naruszenia przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego. Organ odwoławczy podkreślił, że wymagana pomiędzy budynkami odległość wynikająca z § 271 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków, powinna być zachowana między zewnętrznymi ścianami budynków, niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Zaprojektowanie od strony działki nr ewid. 354/1 ściany oddzielenia przeciwpożarowego powoduje, że spełnienie ww. warunku nie jest wymagane. Jednocześnie projektowane oddzielenie przeciwpożarowe będzie charakteryzować się klasą odporności ogniowej REI 60, określoną § 232 ust. 4 w związku z § 232 ust. 5 ww. rozporządzenia. W związku z powyższym spełniony zostanie warunek określony § 235 ust. 2 tego rozporządzenia. Odnosząc się do kwestii niezgodności zaprojektowanej ściany przeciwpożarowej z § 235 ust. 3 ww. rozporządzenia, organ II instancji wskazał, że z opisu do projektu budowlanego wynika, że główna konstrukcja dachu, jego pokrycie oraz ściany zewnętrzne zostały zaprojektowane jako elementy nierozprzestrzeniające ognia. Mając na uwadze powyższe, wskazany powyżej przepis nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. Z kolei z § 235 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków wynika wprost, że nie dotyczy on zabudowy jednorodzinnej. W związku z wątpliwościami Wojewody w zakresie spełnienia warunków § 232 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków dotyczących otworów występujących w elementach oddzielenia przeciwpożarowego, wezwano inwestora do wyjaśnienia stanowiska projektanta w tej kwestii. Pismem z 17 września 2018 r. wskazano, że na rzutach poszczególnych kondygnacji w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego zaprojektowano okna przeciwpożarowe w klasie odporności ogniowej REI 60. Ponadto w części opisowej wskazano, że ściana wschodnia obiektu została zaprojektowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego REI 60. Powyższe oznacza, że znajdujące się w niej otwory spełniają wymagania odporności pożarowej. Należy również podkreślić, że łączna powierzchnia otworów nie przekracza 15 % powierzchni ściany oddzielenia przeciwpożarowego, czyli spełniono wymóg odporności ogniowej określony § 232 ust. 2 ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy wskazał również, że zastrzeżenia stron budzą zaprojektowane kosze doświetlenia wzdłuż elewacji północnej i południowej oraz możliwe zakłócenie stosunków wodnych w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Odwołujący odnoszą się również do braku zgodności projektu budowlanego z załączoną opinią geotechniczną dotyczącą rozpoznania warunków gruntowo-wodnych na działce nr ewid. 353, sporządzoną przez uprawnionego geologa – M.R. Z treści zatwierdzonej przez organ I instancji opinii geotechnicznej wynika, że została ona sporządzona pod kątem planowanej budowy niepodpiwniczonego obiektu, choć projekt budowlany obejmuje budynek posiadający kondygnację podziemną. Mając na uwadze powyższe, inwestor uzupełnił dokumentację projektową o nową opinię geotechniczną, uwzględniającą głębokość posadowienia projektowanego budynku oraz możliwość wykonania skarpy. Jak wynika z ww. opinii, prace terenowe objęły wykonanie 3 otworów geotechnicznych o głębokości 6 m każdy w miejscu projektowanego obiektu. Tym samym dokonano otworów poniżej poziomu posadowienia płyty fundamentowej budynku, tj. 4,6 m. W wykonanych otworach w okresie prowadzonych badań, czyli we wrześniu 2018 r. nie natrafiono na wody gruntowe. Woda gruntowa nie wystąpiła również w czasie odwiertów z grudnia 2017 r. wykonanych na potrzeby sporządzenia poprzedniej opinii geotechnicznej. Zgodnie z opinią uprawnionego geologa, M.B., wszystkie rozpoznane w podłożu planowanej inwestycji grunty rodzime uznano za nośne. Jednocześnie teren inwestycji zachowuje naturalny spadek w kierunku ul. A, a zaprojektowane skarpy, kierują wody opadowe na nieutwardzony teren działki nr ewid. 353. Ukształtowanie murków oporowych osłaniających kosze oświetleniowe na wysokości ok. 0,1 - 0,15 m powyżej poziomu gruntu przy budynku umożliwi opłynięcie wód opadowych wokół budynku. Stosownie do opinii geotechnicznej, nad stropem soczewek gruntów spoistych czasowo (po roztopach lub intensywnych opadach) może pojawiać się woda o charakterze infiltracyjnym. Jak wynika z projektu budowlanego, na poziomie kondygnacji podziemnej zaprojektowano hydroizolację - folię hydro izolacyjną w poziomie płyty fundamentowej, a w pionie masę hydroizolacyjną. Tym samym nie dojdzie do dodatkowego zawilgocenia gruntów spoistych występujących w dnie wykopu fundamentowego. Mając na uwadze wątpliwości odwołujących w zakresie sposobu odprowadzenia wód opadowych z terenu inwestycji, organ II wskazał, że zgodnie z § 126 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków, dachy i tarasy, a także zagłębienia przy ścianach zewnętrznych budynku powinny mieć odprowadzenie wody opadowej do wyodrębnionej kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, a w przypadku braku takiej możliwości - zgodnie z § 28 ust. 2 cyt. rozporządzenia. W związku z brakiem sieci kanalizacji deszczowej, zastosowanie w omawianym przypadku ma § 28 ust. 2 tego rozporządzenia wskazujący na możliwość odprowadzania wód opadowych na własny teren nieutwardzony, co zostało przewidziane w projekcie budowlanym. Dalej Wojewoda podkreślił, że zgodnie z wnioskami z ww. opinii geotechnicznej, grunty występujące w miejscu planowanej skarpy mają naturalny kąt zsypu zapewniający jej stabilność na poziomie projektowanego spadku (między 30° a 40°). W ocenie geologa położenie budynku poniżej skarpy dodatkowo zwiększy stabilność zbocza. Wskazano ponadto, że w okresie robót ziemnych należy bezwzględnie umocnić wykop szalunkami lub grodziami stalowymi w celu zapewnienia stabilności skarpy. W stanie faktycznym niniejszej sprawy należy uznać, że przewidziano zabezpieczenie działek sąsiednich przed skutkami planowanych robót budowlanych. Odnosząc się do uwag stron w zakresie możliwości wydzielenia w planowanym domu jednorodzinnym większej ilości lokali mieszkalnych niż zakładana organ II instancji stwierdził, że powyższa kwestia wykracza poza zakres prowadzonego postępowania, mającego na celu weryfikację decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...], nr [...]. Kwestia sposobu użytkowania obiektu budowlanego, jako mająca miejsce po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, nie może zostać zbadana w toku przedmiotowego postępowania. Organ odwoławczy wyjaśnił jednak, że wydana przez organ I instancji decyzja zatwierdziła projekt budowlany obejmujący budynek o dwóch lokalach mieszkalnych, co jest zgodne z definicją, o której mowa w art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego. Odnosząc się z kolei do spadku wartości nieruchomości w związku z realizacją planowanej inwestycji Wojewoda zaznaczył, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa, fakt ewentualnego spadku wartości nieruchomości na skutek realizacji projektowanej inwestycji nie stanowi interesu prawnego tylko faktyczny. Spadek wartości działki w żadnym razie nie oznacza bowiem "ograniczenia w zagospodarowaniu terenu" w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Przepisy ustawy nie regulują kwestii związanych z utratą wartości działki na skutek zabudowy na działce sąsiedniej, bowiem są to okoliczności mogące stanowić podstawę do ewentualnych roszczeń w trybie postępowania cywilnego. Dodatkowo organ II instancji wskazał, biorąc pod uwagę sporną kwestię wyznaczonego obszaru oddziaływania obiektu, że zgodnie z § 13a rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego projekt budowlany powinien zawierać informację o obszarze oddziaływania obiektu ze wskazaniem przepisów prawa w oparciu o które dokonano jego określenia. Projektant, po analizie poszczególnych przepisów prawa, ustalił, że planowany obiekt nie będzie oddziaływał na działki sąsiednie, w związku z tym obszar oddziaływania inwestycji dotyczy tylko działki nr ewid. 353. Powyższe nie oznacza jednak, że organ rozpatrujący wniosek o pozwolenie na budowę jest takim ustaleniem związany. Prezydent Miasta Ł. miał obowiązek wyznaczenia kręgu stron postępowania, mając na uwadze obszar oddziaływania inwestycji. Organ I instancji umożliwił udział w postępowaniu właścicielom działek sąsiednich nr ewid. 352, 355/2 i 354/1, dając im możliwość zapoznania się z projektem budowlanym i wykazania swojego interesu prawnego w sprawie, co w ocenie Wojewody [...] jest słuszne. Fakt, że planowane przedsięwzięcie nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, a oddziaływanie obiektu nie ma charakteru negatywnego, nie oznacza jeszcze, że takie oddziaływanie w ogóle nie występuje. Świadczy o tym ingerencja w ukształtowanie terenu działki nr ewid. 353 oraz konieczność zastosowania umocnień podczas wykonywania skarpy znajdującej się blisko granicy działki nr ewid. 353. W ocenie Wojewody [...] przedmiotowy projekt budowlany jest kompletny. Z załączonej dokumentacji wynika, że inwestor – S.K. - złożył stosowne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto, zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożyły oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Spełnione zostały wymogi art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego co oznacza, że stosownie do art. 35 ust. 4 ww. ustawy, w przypadku spełnienia tych wymogów organ administracji architektoniczno-budowlanej winien wydać decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę. Na koniec Wojewoda wskazał, że w przypadku obiektów budowlanych wszelkich kategorii geotechnicznych opracowuje się opinię geotechniczną, zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r., poz. 463). W aktach sprawy znajdowała się wprawdzie opinia geotechniczna, jednak nie została ona opracowana z uwzględnieniem ostatecznej wersji projektu budowlanego (tzn. z podpiwniczeniem). Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej, a po złożeniu nowej opinii geotechnicznej, sporządzonej dla planowanego obiektu, uznano o wystąpieniu przesłanek do uchylenia w części zaskarżonej decyzji i orzeczenia w tym zakresie. W tak ustalonym stanie prawnym sprawy organ odwoławczy orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w zakresie zatwierdzenia części projektu budowlanego obejmującego opinię geotechniczną z grudnia 2017 r. sporządzoną przez M.R. i w tym zakresie orzekł o zatwierdzeniu opinii geotechnicznej z września 2018 r. sporządzoną przez M.B. oraz o utrzymaniu tej decyzji w mocy w pozostałym zakresie. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego złożył J.K., zarzucając naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia S.K. pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego z dwoma lokalami mieszkalnymi i zewnętrznymi instalacjami: kanalizacji sanitarnej, wodociągową, gazową i elektryczną na terenie nieruchomości przy ul. A 43 w Ł. i w konsekwencji brak merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie tj. odmowy wydania pozwalnia na budowę dla wskazanej powyżej inwestycji, pomimo zaistnienia ku temu przesłanek; 2. art. 15 k.p.a. - zasady dwuinstancyjność poprzez: a. z jednej strony wykroczenie poza zakres koniecznego uzupełnienia postępowania dowodowego i przeprowadzenie go względem okoliczności istotnych dla sprawy, tj. w szczególności załączenie do akt sprawy zupełnie nowej opinii geotechnicznej, tym samym naruszenie art. 136 k.p.a. poprzez wykroczenie poza wskazany zakres postępowania dowodowego przed organem odwoławczym; b. z drugiej, bezkrytyczne przyjęcie stanowiska organu I instancji, bez jakiejkolwiek weryfikacji prawidłowości twierdzeń skarżącego co do pozostałych zarzutów kierowanych względem wydanej przez Prezydenta Miasta Ł. decyzji; w konsekwencji niezasadne przyjęcie na skutek powielenia stanowiska organu I instancji, że na gruncie sprawy zaistniały przesłanki do wydania pozytywnej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego, w sytuacji gdy z licznych uchybień jednoznacznie wynika, iż decyzja taka nie może ostać się w stanie faktycznym sprawy; 3. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak w zaskarżonej decyzji prawidłowego i pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji; 4. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezamieszczenie w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia faktycznego decyzji, w konsekwencji powyższego uniemożliwienie weryfikacji wydanej decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 k.p.a.; 5. art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; 6. art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; 7. art. 11 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego przedstawienia przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy; 8. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że planowana inwestycja spełnia wymagania wskazane w powołanym przepisie, w sytuacji gdy z analizy znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji, jednoznacznie wynikają liczne nieprawidłowości i uchybienia w zakresie spełnienia przesłanek warunkujących uzyskanie pozwolenia na budowę, w konsekwencji naruszenie art. 28 ww. ustawy, poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji zaistnienia przesłanek negatywnych uniemożliwiających pozytywne zakończenie postępowania; 9. § 11, § 12, § 13, § 23 w zw. z § 218 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię oraz niezastosowanie i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że oddziaływanie projektowanego obiektu zamyka się w obszarze działki Inwestora, w sytuacji gdy ma ono bezpośrednie, negatywne oddziaływanie na działkę skarżącego; 10. § 235 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 w zw. z art. § 232 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków poprzez jego nieprawidłową wykładnie polegającą na nieprawidłowym uznaniu, że projektowana ściana zewnętrzna budynku spełnia wymogi określone w § 235 ww. rozporządzenia i pełni funkcję ściany oddzielenia przeciwpożarowego, w sytuacji gdy z opisu technicznego w punkcie 2.4 Układ konstrukcyjny - jednoznacznie wynika, że projektowana ściana nie spełnia warunków określonych w § 232 ust. 1 tego rozporządzenia; 11. § 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków poprzez błędne uznanie przez organ odwoławczy, iż pomimo jego nieprawidłowego zastosowania przez organ I instancji w zakresie określenia wysokości elewacji frontowej, w sytuacji gdy przepis ten reguluje sposób mierzenia wysokości budynku a nie elewacji frontowej budynku, projekt budowlany nie narusza decyzji o warunkach zabudowy; 12. § 7 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez jego niezastosowanie w zakresie oceny prawidłowości wysokości elewacji frontowej budynku, w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że wysokość elewacji frontowej projektowanego budynku wynosi 7,99 m, a nie zgodnie ze wskazaniami podanymi w ww. rozporządzeniu 9,18 m; 13. art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nie uznanie, że z uwagi na brak w projekcie jakiejkolwiek dokumentacji zabezpieczenia działek sąsiednich, projekt nie został dostosowany do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta Ł. oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo organ II instancji podniósł, że nie jest uzasadniony zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 15 i art. 138 § 2 k.p.a.. Przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest sama weryfikacja decyzji, lecz ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i rozpoznanie sprawy administracyjnej. Organ II instancji nie może przy tym ograniczać się do samego zbadania zarzutów podnoszonych przez stronę w treści wniesionego odwołania, gdyż takie działanie będzie zdecydowanie niewystarczające w ramach obowiązku rozpatrzenia sprawy w całości. Wniesienie odwołania powoduje przejęcie przez organ odwoławczy kompetencji do załatwienia sprawy administracyjnej, co powinno się odbyć w pierwszej kolejności przez wydanie decyzji merytorycznej. Za przyjęciem powyżej zaprezentowanej interpretacji zasady dwuinstancyjności przemawia treść art. 138 § 1 k.p.a. Postępowanie odwoławcze oparte jest na zasadzie merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją organu pierwszej instancji. Wyłącznie na zasadzie wyjątku dopuszczalne jest rozstrzygnięcie kasacyjne uregulowane w art. 138 § 2 k.p.a. Odnosząc się do uwag w zakresie niewłaściwego określenia poziomu posadowienia płyty fundamentowej, Wojewoda wyjaśnił, że powołana w decyzji głębokość fundamentów (4,60 m) odnosi się do wielkości względem planowanego poziomu 0,00 stanowiącego teren przed głównym wejściem do obiektu. Biorąc pod uwagę linię pierwotnej wysokości terenu zaprezentowaną na przekroju T1-T1, największa możliwa głębokość planowanego posadowienia względem istniejącej wysokości terenu jest mniejsza niż głębokość wykonanych otworów geotechnicznych, tj. 6 m. Dodatkowo wskazano, że zakres badań został określony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia geologiczne w stosunku do planowanego obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U.2016.1066 z późn. zm.) zadaniem sądu administracyjnego jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Sąd administracyjny uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2018.1308 ze zm., dalej jakop.p.s.a.p.p.s.a.). Wobec braku powyższych wad sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a. W zakreślonej wyżej kognicji sądu administracyjnego uznać należy, że organy administracji obu instancji nie dopuściły się takiego naruszenia przepisów zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy. Skarga nie jest uzasadniona. Kontroli sądu zostały poddane decyzje, którymi zatwierdzono projekt budowalny i udzielono pozwolenia na budowę. Podstawę prawną wydanych decyzji organów stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2018.1202 ze zm., dalej jako prawo budowalne), w tym art. 34 i 35 tej ustawy oraz przepisów wykonawczych. Organ architektoniczno – budowlany zatwierdza projekt budowlany i udziela pozwolenia ba budowę w trybe art. 34 i 35 Prawa budowlanego Rozstrzygnięcia organów architektoniczno – budowlanych w rybie art. 35 ust.1 ustawy Prawo budowalne i ich weryfikacja w toku postępowania sądowoadminitracyjnego sprowadzają się do badania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z prawem budowlanym. Nie dotyczą natomiast kwestii związanych z prawidłowością realizacji inwestycji, w szczególności odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego czy sposobu realizowania inwestycji. Ocena wykonania inwestycji należy do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego organu nadzoru budowlanego. Organy zatwierdziły projekt budowlany i udzieliły pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego z dwoma samodzielnymi mieszkaniami oraz pomieszczeniami do ogólnego wykorzystania na poziomie przyziemia. Taki opis odpowiada definicji legalnej (tj obowiązującej na gruncie ustawy Prawo budowlane), zawartej w art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego - "ilekroć w ustawie jest mowa o budynku jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku". Dla stwierdzenia, że projekt budowlany dotyczy budynku jednorodzinnego wystarczające jest ustalenie, ze budynek będący konstrukcją opisaną w powyższym przepisie służy zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych inwestora/właściciela, że liczba samodzielnych, wydzielonych lokali mieszkalnych nie przekracza dwóch. Takie kryteria weryfikowany projekt spełnia. Natomiast wbrew podnoszonym w toku postępowania zarzutom, powtarzalność rozwiązań projektowych na każdej z dwóch kondygnacji nie stanowi przeszkody do uznania, iż mamy do czynienia z budynkiem jednorodzinnym. Jeżeli zaś w toku realizacji inwestycji bądź po jej zakończeniu okaże się, że inwestor realizuje budynek z mieszkaniami na sprzedaż, czy też że wbrew opisowi projektu w części przyziemia zrealizowano lokal mieszkalny i w konsekwencji liczba samodzielnych lokali mieszkalnych przekracza dwa, wówczas rolą organu nadzoru budowalnego jest rozważenie, czy doszło do samowoli budowlanej, ominięcia z premedytacją prawa przez odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego i wymogów dotyczących budownictwa wielorodzinnego. Oczywiście pomocne dla tej oceny, nogą się okazać m.in. przedłożone ogłoszenia prasowe, dowodzące rzeczywistego zamiaru inwestora, czy dokonywane na etapie realizacji budowy zmiany w stosunku do przedłożonego projektu. Niemniej na obecnym etapie procedowania, w niniejszym postępowaniu faza realizacji inwestycji nie podlega ocenie sądu. W związku z powyższym nie może odnieść skutku zarzut, że inwestor w istocie zamierza zrealizować budynek inny, niż zaakceptowany w decyzji o pozwoleniu na budowę, tj z wieloma mieszkaniami przeznaczonymi na sprzedaż.. Przede wszystkim taki zamiar inwestora nie wynika wprost, w sposób oczywisty z zatwierdzonego projektu budowalnego. Nie mogą odnieść skutku zarzuty naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. . Przy tym powołując art. 107 § 1 k.p.a. autorka skargi nie wskazała jednostki redakcyjnej (ten przepis zawiera 9 punktów), z argumentacji należy wnosić, że chodzi o pkt 6 art. 107 § 1 k.p.a, w myśl którego decyzja zawiera uzasadnienie stanu faktycznego i prawnego. Z tym zarzutem koresponduje również zarzut naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a., który precyzuje wymogi pod adresem uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Wbrew argumentom skargi, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda zgodnie z powołanym przepisem określił stan faktyczny sprawy. Ustalenia faktyczne w niniejszej zawierają opis planowanej inwestycji. Szczegółowe dane inwestycji i sposobu jego realizacji zostały zawarte w załączonym projekcie budowlanym, którego kompletność również została poddana analizie w toku postępowania. Wojewoda wyjaśnił, jakie przesłanki legły u podstaw uznania projektu za zgodny z przepisami prawa budowlanego, odnosząc się do wymogów art. 34 i art. 35 Prawa budowalnego. Ocena ta pośrednio wynika także z obszernej analizy i oceny zarzutów odwołania, zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozwala na prześledzenie toku rozumowania organu. Nadto, stawiając zarzut braku oceny materiału dowodowego pełnomocnik skarżącego nie wskazał, jakich dowodów organ nie ocenił. Tymczasem dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy to przede wszystkim dokumentacja projektowa, która – jak wskazano wcześniej – została oceniona przez organ odwoławczy. Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. poprzez przekroczenie dopuszczalnego uzupełnienia materiału dowodowego w kontekście art. 136 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi nie jest trafna teza, że organ odwoławczy, po wykryciu wad załączonej do projektu budowlanego opinii geotechnicznej nie był uprawniony do uzupełnienia postępowania w tym zakresie. Opinia geotechniczna stanowi jeden z wymaganych elementów projektu budowlanego, jest jednym z dokumentów załączonych do projektu budowlanego i do decyzji. W ocenie sądu takie działanie organu odwoławczego nie wykroczyło w tym przypadku poza zakres dozwolonego prawem uzupełnienia materiału dowodowego na etapie postępowania odwoławczego. Proponowana przez skarżącego zawężająca wykładnia art. 138 § 2 k.p.a. i art. 136 k.p.a. prowadziłaby w istocie do nadmiernego ograniczenia możliwości prowadzenia przez organ odwoławczy postępowania dowodowego i mogłaby zniweczyć zasadę merytorycznego rozpoznania sprawy na etapie postępowania II instancji. Należy również wskazać, że skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika już na etapie postępowania administracyjnego miał możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i nie zgłosił wówczas zastrzeżeń do tej opinii. Natomiast w zakresie nie wymagającym wiedzy specjalistycznej sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania jej ustaleń. Nie są również trafne zarzuty dotyczące szczegółowych rozwiązań projektu budowlanego. Wypada zauważyć że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do kontrolowania (np. wyliczania) oraz kwestionowania technicznych rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym. Organ nie dokonuje analizy projektu co do np. obliczeń wytrzymałości materiałów i elementów projektowanych konstrukcji. Za takie ustalenia techniczne i obliczenia odpowiada osoba przygotowująca projekt budowlany. Organ natomiast sprawdza, czy wskazane w projekcie rozwiązania techniczne są zgodne z właściwymi przepisami prawa, zwłaszcza tymi, które szczegółowo określają warunki techniczne budynków oraz innych budowli. Jeśli zatem w projekcie zostały podane określone parametry obiektu budowlanego, to organ administracji jest zobowiązany przyjąć je za prawidłowe dopóki analiza projektu nie wykaże oczywistej niekompletności lub wewnętrznej niezgodności podanych parametrów. Prawidłowo organ ocenił jako wystarczające zachowanie zabezpieczeń przeciwpożarowych. Projektowany budynek należy do budynków niskich, zgodnie z klasyfikacją § 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. 2015.1422 ze zm., dalej jako rozporządzenie w sprawie warunków technicznych...). Sporny budynek został zaprojektowany w odległości 4,20 do 4,72 m od strony wschodniej granicy z działką nr 345/1, należącą do skarżącego. W granicy z działką inwestora na nieruchomości skarżącego posadowiony jest budynek przeznaczony do remontu lub rozbiórki. Ściana wschodnia w budynku inwestora została zaprojektowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI60 (k57 projektu), co oznacza konieczność zrealizowania jej w taki sposób, aby ten parametr został spełniony. Podobnie wymogi zostały określone dla otworów okiennych w tej ścianie – na rysunkach kondygnacji na kartach 92-96 projektu wskazano, że otwory okienne winny posiadać klasę odporności ogniowe EI60, co jest zgodne z warunkami określonymi w § 232 ust.4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych(...). Zgodnie z § 232 ust.2 rozporządzenia "w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego łączna powierzchnia otworów, o których mowa w ust. 1, nie powinna przekraczać 15% powierzchni ściany..." Powierzchnia otworów w spornej ścianie budynku nie przekracza powyższej wielkości. Przepisy rozporządzenia nie zwierają innych wymogów dot. parametrów otworów okiennych w ścianie oddzielenia pożarowego, zatem zawarte w projekcie określenie parametrów okiennych przesądza o spełnieniu wymogów rozporządzenia w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Przepis § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dotyczy wymaganej odległości między budynkami w sytuacji, gdy sąsiadujące ściany tych budynków są ścianami rozprzestrzeniającymi ogień, czyli gdy nie są to ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Tymczasem, jak wynika z projektu, ściana nowego budynku od strony nieruchomości skarżącego została za projektowana jako ściana oddzielenia pożarowego o określonej odporności ogniowej. Zatem zarzut dotyczący naruszenia tego unormowania nie jest trafny. Stosownie do unormowania art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane organ architektoniczno – budowlany sprawdza zgodność projektu budowalnego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. W decyzji o warunkach zabudowy określone zostały parametry, które winien spełniać projekt budowlany, w tym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. Ten parametr został ustalony w decyzji SKO w Ł. z dnia [...] w granicach od 4,8 do 8,0 m, wysokość głównej kalenicy zaś określono w granicach od 6.4 do 9,4 m roku ([...], k. 19 – 22 projektu). Do tej drugiej wielkości nawiązuje wysokość budynku wskazana w projekcie budowlanym. Ma rację skarżący, że wysokość budynku i wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej to dwa różne parametry, ale projekt budowlany tę okoliczność uwzględnia. Organ odwoławczy przyznał też, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji i późniejszych wyjaśnieniach inwestora błędnie powołano § 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) odnoszący się do wysokości budynku, zamiast § 7 rozporządzenia RM w sprawie sposobu ustalania warunków nowej zabudowy, dotyczącego wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej.. Jednakże na rysunkach projektu określono, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej będzie wynosić 7,99 metrów, zaś wysokość budynku 9 metrów, co odpowiada wskazaniom decyzji o warunkach zabudowy. Błędne powołanie przepisów nie miało znaczenia dla zgodnego z decyzją o warunkach zabudowy wyznaczenia powyższych parametrów. Sąd podziela wyjaśnienia Wojewody w tym zakresie. Nie może odnieść skutku zarzut wadliwego określenia w projekcie obszaru oddziaływania obiektu. Projekt budowlany zawiera badanie zacieniania sąsiednich nieruchomości, wynika z niego, ż budynek nie będzie powodował ponadnormatywnego zacieniania nieruchomości budynkowych na działkach sąsiednich. Z uwagi na odległości od budynku na działce skarżącego zawarto w projekcie rozwiązania zabezpieczenia przeciwpożarowego, o których wcześniej była mowa. Nie zostanie zatem naruszony przepis § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Budynek zaplanowano z zachowaniem odległości od nieruchomości sąsiednich, zgodnie z wymogami § 12 rozporządzenia... Wyjaśniono również, że planowana budowa skarp z uwagi na ich usytuowanie od strony południowej granicy, a więc prostopadłej do ulicy A i do działek sąsiednich, z uwagi na naturalny spadek nieruchomości w kierunku tej ulicy nie wpływa na zagospodarowanie działek sąsiednich. Projekt przewiduje naturalny spadek wód z opadów w kierunku ulicy. Trafnie też zwraca uwagę organ odwoławczy, że niezależnie od tezy zawartej w projekcie budowalnym, organ uwzględnił możliwe oddziaływanie projektowanego obiektu na nieruchomości sąsiednie, dopuszczając ich właścicieli do udziału w postępowaniu. Bez znaczenia w sprawie pozostaje zarzut negatywnego wpływu nowej zabudowy na wartość ekonomiczną sąsiednich nieruchomości. Dodatkowo nie sposób w tym miejscu nie zauważyć, że na nieruchomości skarżącego znajduje się w granicy nieruchomości z działką inwestora budynek w bardzo złym stanie technicznym, nienadający się do zamieszkania. Nieuzasadniony okazał się zarzut naruszenia § 23 rozporządzenia, regulujący odległość miejsc zbierania odpadów. Zgodnie z ust.4 tego przepisu, wymogów odległości w nim określonych nie stosuje się do zabudowy jednorodzinnej. Reasumując, organy nie naruszyły norm postępowania w stopniu, uzasadniającym uchylenia zaskarżonych decyzji. Nie doszło też do naruszenia przepisów prawa materialnego, zwłaszcza w takim stopniu, który miałby wpływ na wynik postępowania. Należy też pamiętać, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną, co oznacza, że po sprawdzeniu i ustaleniu kompletności projektu budowlanego zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 32 i art. 34 Prawa budowlanego, jeżeli spełnione zostaną wymagania, o których wyżej mowa, właściwy organ architektoniczno-budowlany, zgodnie z art. 35 ust. 4, nie może odmówić wydania pozytywnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Z uwagi na powyższe, wobec braku uzasadnionych podstaw do uwzględnienia sari sąd orzekł o jej oddaleniu n podstawie art. 151 p.p.s.a. k.ż.