II SA/Łd 1127/01

Dnia 23 marca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA E. Markiewicz, Sędziowie: NSA G.Szkudlarek (spr.), p.o. WSA R.Kubot-Szustowska, Protokolant staż.ref. T. Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] znak: [...] w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie ulicy A wraz z uzbrojeniem nadziemnym i podziemnym na odcinku od al. B do północnej granicy miasta. W powyższej decyzji określono warunki wynikające z przepisów szczególnych stanowiąc, iż projekt budowlany należy opracować zgodnie z uregulowaniem rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i decyzją Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] (Nr [...]). Termin ważności decyzji określono na dzień 14 marca 2004 r. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła H. S. W motywach odwołania podała, iż rozstrzygnięcie nie spełnia wymagań określonych w art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), gdyż nie zostało uzgodnione z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym i Prezydentem Miasta Ł. Decyzja w części graficznej zawiera ustalenia niezgodne ze szczegółowymi ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Ł.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując powyższe odwołanie decyzją z dnia [...] uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji. Zgodnie z art. 40 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi, przy czym - decyzje w odniesieniu do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, wydaje się po uzgodnieniu ze starostą i powiatowym inspektorem sanitarnym. Kategoryczne brzmienie tego przepisu pozwala na sugestię, iż uzgodnienia z właściwymi organami stanowią warunek konieczny decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji mogącej pogorszyć stan środowiska. Jak wynika z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przedmiotowe uzgodnienia nie zostały dokonane, nie można bowiem za takowe uznać postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] (Nr [...]), ani też decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego (zadanie I) modernizowanego układu drogowego ulicy A. Mając na względzie przedmiot postępowania, w którym powyższe stanowiska zostały wydane (zatwierdzenie projektu budowlanego) oraz fakt ich dokonania przed datą wszczęcia postępowania I instancji - nie powinno budzić wątpliwości, iż nie stanowią one uzgodnień, o których mowa w art. 40 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a w konsekwencji nie sposób przypisać im znaczenia prawnego w tym postępowaniu. W ponownie prowadzonym postępowaniu I instancji wchodzi, zatem w rachubę konieczność uzgodnienia decyzji - przed jej wydaniem - ze starostą i powiatowym inspektorem sanitarnym przed wydaniem decyzji, po uprzednim zawiadomieniu stron o takim wystąpieniu. W przedmiotowym stanie faktycznym sprawy brak wymaganych ustawą stanowisk przesądza, zdaniem SKO, o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jednocześnie organ wskazał, iż nie budzi wątpliwości zasadność ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, bowiem ustalenia planu miejscowego dla tych jednostek przewidują przeznaczenie części ich terenów na ten cel. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła H. S., gdyż orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest w podanej części wadliwe, ponieważ opiera się na błędnie ustalonym stanie faktycznym, nie uwzględnia pełnej treści planu zagospodarowania przestrzennego. Uzasadnienie decyzji II instancji nie odnosi się do szczegółowej treści odwołania. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z regulacją art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Określenie "stało się" użyte w tym przepisie oznacza, że chodzi o przyczyny, które w chwili wniesienia skargi nie istniały, ale wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej, gdyż po wniesieniu skargi zaistniały okoliczności, uzasadniające uznanie, że rozpoznanie skargi stało się bezprzedmiotowe. Na rozprawie w dniu 23 marca 2004 r. pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniósł o umorzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, składając do akt sprawy kserokopię późniejszej decyzji wydanej w przedmiotowej sprawie. Bezspornym jest więc, że Prezydent Miasta Ł. ponownie przeprowadził postępowanie administracyjne i wydał decyzję z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]). Powołaną decyzją organ ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie ulicy A w Ł. na odcinku od km 0 + 753 tj. od granicy pomiędzy działkami o numerach ewid. 157/4 i 156/3 do granicy miasta. Przedmiotowa inwestycja obejmuje przebudowę ulicy A w Ł. wraz z uzbrojeniem podziemnym i nadziemnym według załączonego planu sytuacyjnego. W decyzji określono również warunki wynikające z przepisów szczególnych stanowiąc, iż rozwiązanie projektowe powinno być zgodne z podanymi aktami normatywnymi. Ponadto wykonana ocena oddziaływania na środowisko wykazała, że uciążliwości związane z funkcjonowaniem ulicy A ulegną poprawie w wyniku jej rozbudowy. Należy jednak w dalszych etapach prac projektowych, realizacji i eksploatacji inwestycji uwzględnić wszystkie zalecenia zawarte w ocenie oddziaływania na środowisko i postanowieniu Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] (Nr [...]). Termin ważności decyzji określono na dzień 8 kwietnia 2005 r. Bezspornym jest, iż H. S. zaskarżyła decyzję uchylającą wcześniejsze orzeczenie i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jednakże postępowanie, co do istoty sprawy dalej było prowadzone przez właściwy organ. Po jego zakończeniu organ wydał merytoryczną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W tej sytuacji orzekanie o legalności zaskarżonego aktu stało się zbędne. Z tych względów Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o umorzeniu postępowania sądowego.