II SA/Łd 1131/11

Dnia 6 grudnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy A. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić wniosek. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. nr SKO.3950/2011 z dnia [...] utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...], ustalającą – na wniosek A. K. - warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania lokalu handlowego na gastronomiczny, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A.(działka nr 362/1 w obrębie [...]). Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. A. w Ł. zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Ł., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi trudnymi do odwrócenia skutkami. Wnioskodawca rozpoczął prace budowlane w wynajmowanym przez siebie lokalu należącym do Miasta Ł. bez legitymowania się decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, pozwoleniem na budowę, zezwoleniem konserwatora zabytków na prace przy zabytku oraz bez zgody Wspólnoty Mieszkaniowej. Obecnie wnioskodawca próbuje uzyskać potrzebne dokumenty. Miasto Ł. występuje w sprawie zarówno jako organ wydający decyzję oraz jako właściciel lokalu, w którym ma być prowadzona inwestycja. Zdaniem strony skarżącej działania Miasta Ł. są nakierowane na pomoc wnioskodawcy i przeciw interesowi pozostałych właścicieli lokali budynku przy A. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej jako całości. Skarżąca podkreśliła, że Miasto Ł. jako jedyne głosowało za wyrażeniem zgody na prace przy budynku, podczas gdy pozostali właściciele lokali w budynku byli temu przeciwni. Na wniosek strony Miasto Ł. wzywało wnioskodawcę do umożliwienia Wspólnocie Mieszkaniowej wejścia do lokalu celem montażu okiem (które w ramach wspólnego projektu były montowane w całym budynku) pod rygorem rozwiązania umowy najmu, jednakże mimo braku reakcji ze strony wnioskodawcy Miasto Ł. umowy nie rozwiązało, co prowadzi już bezpośrednio do naruszenia interesu Wspólnoty Mieszkaniowej. Strona skarżąca nadmieniła, iż zaskarżona decyzja umożliwia wnioskodawcy wystąpienie do Miasta Ł. o pozwolenie na budowę, którą to decyzję z pewnością wnioskodawca szybko otrzyma, co umożliwi mu rozpoczęcie prac. Prace te ingerują w części wspólne budynku i bezpośrednio zagrażają interesowi pozostałych właścicieli lokali. W ocenie strony konieczne staje się wstrzymanie wykonania decyzji o warunkach zabudowy celem niedopuszczenia do powstania nieodwracalnych skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cytowanej dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Rozstrzygając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Jednakże ustawodawca przewidział również przesłanki negatywne, których istnienie obliguje Sąd do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (art. 61 § 3 in fine p.p.s.a.). Powołany przepis zabrania wstrzymania wykonania aktów prawa miejscowego, które weszły w życie oraz aktów lub czynności, których wstrzymanie wykonania wyłącza ustawa szczególna. Z treści powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie pierwotnego stanu. W okolicznościach niniejszej sprawy przypomnienia jednak wymaga, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w trybie art. 61 p.p.s.a. mogą być tylko akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Natomiast przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wykonanie aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów nakładających na adresata określony obowiązek, bądź przyznających mu określone uprawnienie. Zauważyć należy, że w literaturze przedmiotu panuje zgodność, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ze względu na jej przedmiot, nie podlega wykonaniu. Przedmiotowa decyzja stwierdza bowiem, istnienie pewnego tylko stanu prawnego i faktycznego. Z tego powodu decyzja ta, jako zbliżona swym charakterem do zaświadczenia, nie wymaga wykonania (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. II, Warszawa 2006; T. Woś (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005). W świetle powyższego, wskazać należy, że decyzja o warunkach zabudowy nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie rodzi ona bowiem po stronie skarżącego żadnych uprawnień, ani obowiązków. Jest to jedynie promesa uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i nie może stanowić samodzielnej podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych. Podkreślenia wymaga natomiast, że ewentualna decyzja o pozwoleniu na budowę jest wydawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, które wykracza poza granice zaskarżenia w niniejszym postępowaniu. Zatem w okolicznościach tej sprawy nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie NSA w Warszawie, sygn. akt II OZ 385/11, z dnia 12 maja 2011r., LEX nr 795483). W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. m.ch.