II SA/Łd 1133/01

Dnia 17 lutego 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Ewa Markiewicz, del. Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.), Sędzia WSA Joanna Rosińska, Protokolant Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2004 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi W.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę ogrodzenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz W.K. kwotę 10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku II S.A./ Łd 1133/01 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania W.K. od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] zgłaszającej sprzeciw w sprawie zamiaru przystąpienia do budowy ogrodzenia działki nr 167, położonej w T. przy ul. A 62 i nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że W.K. zarzucił rozstrzygnięciu organu I instancji naruszenie przepisu art. 30 Prawa budowlanego, gdyż w ramach jednej decyzji rozstrzygnięto kwestie dotyczące zgłoszenia sprzeciwu i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podał dalej, że przedmiotowa nieruchomość, w świetle ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta T., zatwierdzonego uchwałą MRN w T. z dnia [...] Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] ze zm.), znajduje się częściowo w terenach przeznaczonych pod komunikację, tj. w jednostce urbanistycznej 01 KDE oraz w jednostce urbanistycznej S3RP. Przedstawiony w zgłoszeniu zamiar budowy ogrodzenia w linii rozgraniczającej obie funkcje terenu może zatem naruszać ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, a to z uwagi na fakt, iż inwestor mógłby ustawić sporne ogrodzenie w pasie zarezerwowanym pod komunikację. Ponadto realizacja ogrodzenia w pasie zarezerwowanym pod przyszłą modernizację drogi rodziłaby taki skutek, że inwestor musiałby zlikwidować naniesienie na własny koszt, bez odszkodowania, ale realizacja obiektu, możliwa tylko na warunkach tymczasowych, możliwa jest dopiero po zasięgnięciu opinii zarządcy drogi i to za zezwoleniem właściwego organu. W przedmiotowej przeto sprawie organ I instancji słusznie skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia sprzeciwu, mając jednocześnie podstawy ku temu, aby nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego W.K. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzucił naruszenie art. 30 Prawa budowlanego, gdyż w jednym rozstrzygnięciu zgłoszono sprzeciw i nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie autora skargi postępowanie administracyjne nie wykazało, że realizacja ogrodzenia może naruszyć postanowienia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaprzeczył, aby jego nieruchomość była położona w jednostce urbanistycznej oznaczonej 01 KDE. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 wyżej powołanego aktu). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone do Sądu rozstrzygnięcie, wydane zarówno w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamiaru przystąpienia do budowy ogrodzenia, jak też w przedmiocie nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, podjęte zostało w wyniku ustalenia, że planowana inwestycja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta T. Do podstawy faktycznej rozstrzygnięcia przyjęto bowiem, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się m. in. na terenie przeznaczonym pod komunikację, tj. w jednostce urbanistycznej oznaczonej 01 KDE. Skarżący treścią wniesionej skargi ustaleniu takiemu stanowczo się przeciwstawił. Z kolei w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu I instancji W.K. zarzucał, że z uzasadnienia rozstrzygnięcia nie wynika, na czym polega naruszenie postanowień planu, "nie wskazano bowiem jak daleko w głąb działki sięga teren przeznaczony pod komunikację". W ocenie Sądu twierdzenie takie winno być potraktowane jako konkretny wniosek dowodowy w postaci przeprowadzenia oględzin miejsca planowanej inwestycji w kontekście usytuowania granic nieruchomości w stosunku do trasy szybkiego ruchu (w toku rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący twierdził, że jego nieruchomość jest położona 3 metry poniżej powierzchni spornej drogi W. – K. i realizacja ogrodzenia w żaden sposób nie spowoduje kolizji z pasem zarezerwowanym pod komunikację). Nie bez znaczenia dla oceny formułowanych przez W.K. zarzutów jest i ta okoliczność, że w toku rozprawy sądowej przedstawił on pismo Urzędu Miasta w T. z dnia [...], z którego wynika, że jego działka położona w T. przy ul. A 62, znajduje się w dwóch jednostkach urbanistycznych, tj. S3 RP oraz 011 KZt 1/2, a więc nie jest położona w jednostce oznaczonej 01 KDE. Powyższe kwestie winny być szczegółowo wyjaśnione przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Postępowanie administracyjne przeprowadzone przed wydaniem przez organ administracji publicznej decyzji powinno zapewnić dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten wynika w szczególności z treści przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego i często uniemożliwia prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. W razie zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji, którą wydano bez pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, sąd ten nie ma możliwości oceny, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania, a następnie rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z powyższych względów, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w pkt 1 i 3 sentencji. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).