II SA/Łd 1143/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na działalność Przewodniczącego Rady Miejskiej w P. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. ar II SA/Łd 1143/11 UZASADNIENIE W dniu 18 sierpnia 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga A. P. na działanie Przewodniczącego Rady Miejskiej w P. Skarżący wniósł o rozpatrzenie sprawy przeciwko Przewodniczącemu Rady Miejskiej, który w jego ocenie tak ukształtował postępowanie dotyczące skargi na Prezydenta Miasta P.e, by sprawca naruszenia przepisów i rażącego niedopełnienia obowiązków nie został pociągnięty do odpowiedzialności, aby nie zostały mu przypisane żadne zarzuty. Strona wskazała nadto na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...]r., której zarzuca poświadczenie nieprawdy, oczywiste kłamstwo i fałszerstwo. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej w P. wobec bezzasadności skargi wniósł o jej nieuwzględnienie. Wyjaśnił, iż pierwsza skarga strony przekazana przez MSWiA rozpatrzona została uchwałą Nr [...] z dnia [...]r. dotyczyła ona działań jednostki podległej Prezydentowi Miasta P. – Zarządu Dróg i Zieleni Miejskiej w związku z prowadzeniem prac pielęgnacyjnych żywopłotu rosnącego w granicy pomiędzy nieruchomością skarżącego a należącą do Gminy Miejskiej, a także prowadzeniem prac związanych z wykupem części nieruchomości strony. Kolejną uchwałą z dnia [...]r. Nr [...] Rada Miejska rozpatrzyła skargę na Przewodniczącego Rady Miejskiej, przy czym kwestionowane przez skarżącego działania Przewodniczącego miały charakter czysto organizacyjny, gdyż konkretne decyzje zapadały kolegialnie. Kolejną uchwałą Nr [...] Rada po raz kolejny rozpatrzyła skargę na Prezydenta Miasta P. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych, bowiem nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowanych przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Sądy administracyjne nie mogą i nie zastępują organów, co oznacza, że obowiązkiem sądu jest jedynie zbadanie legalności działania organów administracji publicznej. Nie są one władne orzekać merytorycznie w danych sprawach, zatem nie mają uprawnienia by wydać orzeczenia przyznające stronie uprawnienie lub obciążające ją jakimś obowiązkiem opartym na obowiązujących przepisach prawa materialnego. I jak wynika z przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Lektura skargi A.P. wskazuje jednoznacznie, iż jej przedmiotem nie jest żaden z aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Argumenty skargi uzasadniają stwierdzenie, iż intencją strony było podważenie prawidłowości działań podejmowanych przez Przewodniczącego Rady Miejskiej w P. Przedmiotem skargi jest zatem nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy i przez ich pracowników, naruszenie praworządności i interesów strony. Materia skargi nakazuje tym samym zakwalifikować ją do postępowania uregulowanego działem VIII zatytułowanym "Skargi i wnioski" ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Postępowanie skargowe stanowi natomiast rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego, w ramach którego realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) prawo składania petycji, skarg i wniosków, między innymi, do organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 63 Konstytucji). Przedmiotem skargi wniesionej w tym trybie (art. 227 i nast. Kodeksu postępowania administracyjnego) może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy. Postępowanie w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. Celem tegoż postępowania jest ocena skutków działania, czy też bezczynności określonych organów, a nie wydawanie wiążących w sprawie rozstrzygnięć. Postępowanie to nie kończy się zatem władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stronie niezadowolonej z załatwienia skargi na podstawie art. 227 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a., a więc związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a.), nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 p.p.s.a. (postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2010r., II SA/Po 30/10, publ. Wspólnota 2010/17/46). Reasumując, skarga powszechna na nienależyte działanie organu i jego pracowników nie mieści się w przywołanym katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, który zawiera art. 3 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, iż niedopuszczalne jest aby sąd administracyjny badał zasadność takiej skargi, która w tej sytuacji podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ar