II SA/Łd 115/02

Dnia 2 czerwca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) p.o. Sędziego WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant : sekretarz sądowy Arkadiusz Widawski po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2004 roku na rozprawie ze skargi A. M. i B. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. –Prawo budowlane ( Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania B. i A. małż. M. zam. w S. przy ul. A 2 od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...], znak: [...] nakazującej B. i A. M. rozbiórkę wiaty o wymiarach 4,35 x 5,80 m, usytuowanej na działce nr ewid. gruntów 94/2, położonej w S. przy ul. A 2, stanowiącej rozbudowę istniejącego budynku gospodarczego na tej samej działce, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję . W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż pismem z dnia 21 listopada 2000 r G. M. zwrócił się z prośbą do organu nadzoru budowlanego I instancji o sprawdzenie legalności budowy wiaty na działce przy ul. A 2. W dniu 15 lutego 2001 r. dokonano wizji na przedmiotowej nieruchomości. Stwierdzono, że współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości Państwo M., na jesieni 2000 r. dokonali remontu części budynku gospodarczego dokonując jednocześnie jego rozbudowy o wiatę o wymiarach 4,35 x 5,80 m bez wymaganego prawem budowlanym pozwolenia na budowę. W dniu [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowej wiaty. B. i A. M. złożyli odwołanie od tej decyzji. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z aktami sprawy stwierdził, że działanie organu I instancji było zgodne z prawem i zasadne, bowiem ustawodawca w art. 48 prawa budowlanego z 1994 r. ustanowił sankcje związane z samowolą budowlaną, która miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Stosownie do art. 28 cytowanej powyżej ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponieważ inwestorzy zrealizowali wiatę bez wymaganego prawem budowlanym pozwolenia na budowę organ nadzoru budowlanego, zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego, jest zobligowany nakazać, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Organ nadzoru budowlanego po stwierdzeniu, że inwestor nie posiada decyzji o pozwoleniu na budowę, był zobowiązany wydać nakaz rozbiórki obiektu. Podnoszone w odwołaniu kwestie dotyczące posadowienia dwóch słupów wiaty bezpośrednio na gruncie jako obiektu tymczasowego nie mają znaczenia, bowiem zgodnie z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r., tymczasowe obiekty budowlane nie połączone trwale z grunte , określone w art. 29 ust. 1 pkt 5a, wymagają zgłoszenia właściwemu organowi. Brak takiego zgłoszenia również skutkuje nakazem rozbiórki. Powyższą decyzję zaskarżyli do Sądu A. i B. M. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, iż w miesiącu październiku 2000 r postanowili dokonać kapitalnego remontu dachu garażu, z uwagi na to że jego stan groził zawaleniem. W związku z prowadzonym remontem skarżący zdecydowali się na wydłużenie dachu wraz z jednoczesnym jego podparciem dwoma niezwiązanymi z gruntem słupami. Opisany powyżej garaż wraz z wydłużonym dachem został wygrodzony z reszty użytkowanego terenu jako kojec dla dwóch psów. W zamierzeniu dach miał stanowić dla zwierząt ochronę przed zimnem, upałami i opadami atmosferycznymi. W dalszej części uzasadnienia wskazano, iż przebudowa garażu wiązała się z wypełnianiem jednego z obowiązków nałożonych na skarżących jako właścicieli zwierząt przez ustawę o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 r. ( Dz.U. z 1997 r. , Nr 111, poz. 724 ze zm.) W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty tożsame z zawartymi w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje. Skarga nie mogła zostać uwzględniona bo zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Tylko naruszenie prawa materialnego ( w tym przypadku ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Dz.U. Nr 89,poz.414 ze zm.) dałoby Sądowi kompetencję do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, bierze pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie jej wydania. W tym czasie przepis art.48 powołanej ustawy ustanawiał obligatoryjną sankcję w postaci nakazu rozbiórki samowoli budowlanej , bez możliwości jej legalizacji. W świetle art.28 pow. ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę lub po zgłoszeniu ( w rozpatrywanej sprawie skarżący podnosili że słupy wiaty mają charakter obiektów tymczasowych, których budowa wymaga zgłoszenia) i braku sprzeciwu organu. Bezspornym faktem, przyznawanym przez skarżących, jest wybudowanie wiaty w warunkach samowoli budowlanej. Ten fakt musiał - w ówczesnym stanie prawnym - skutkować nakazem rozbiórki wiaty. Argumenty skarżących dotyczące przeznaczenia wiaty na osłonę dla psów, w tym karelskiego psa na niedźwiedzie, przed zimnem, upałami i opadami nie mogły być uwzględnione. Jak już wskazano, przepis art.48 Prawa budowlanego nie dawał organowi swobody wyboru konsekwencji samowoli budowlanej i możliwości legalizacji samowoli. Powołane przez skarżących obowiązki prawne, wynikające z faktu posiadania zwierząt, określone w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. Nr 111,poz.724 ze zm.) nie mogły stanowić podstawy uchylenia wobec skarżących obowiązków wynikających z Prawa budowlanego. Obowiązki te nie pozostawały w sprzeczności. Spełnienie wymogów zapewnienia zwierzętom odpowiednich warunków bytowania i pielęgnacji nie musiało prowadzić do naruszenia przepisów Prawa budowlanego i nie mogło uchylać wobec skarżących przewidzianej pow. przepisem, w brzmieniu wówczas obowiązującym, obligatoryjnej sankcji w postaci nakazu rozbiórki. Zważywszy zatem, że zaskarżona decyzja prawa nie naruszała, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153,poz.1270) w związku z art.97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1271 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.