II SA/Łd 1153/03

Dnia 6 października 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek /spr./, Sędziowie WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, p.o. Sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu w dniu 06 października 2004 roku sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Z. z dnia [...] nr [...]; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz J. S. kwotę 300 /trzysta/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3/ stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] [...] uchylił - "z urzędu decyzję z dnia [...] dotyczącą zarejestrowania na Pana ciągnika samochodowego marki [...] o nr rejestracyjnym [...], nr podwozia [...], nr silnika [...], rok złożenia 1997 oraz orzekam - odmówić wydania decyzji o zarejestrowaniu w/w pojazdu - unieważnić dowód rejestracyjny serii [...] - zwrot w/w tablic rejestracyjnych do tutejszego Wydziału". Starosta Powiatowy w Zgierzu działając na podstawie art.145 § 1pkt 1 i 5 wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zarejestrowania w dniu [...]ciągnika siodłowego marki Scania, numer nadwozia WIN [...], numer silnika [...], rok produkcji 1997 na [...] [...]. Ten sam organ decyzją z dnia [...] [...] uchylił decyzję Burmistrza Miasta O. z dnia [...]o zarejestrowaniu ciągnika siodłowego marki SCANIA nr [...] na [...] [...] i odmówił rejestracji pojazdu. Podał, że w dniu [...]wpłynęła decyzja Prezydenta Miasta B. [...] z dnia [...] o uchyleniu decyzji o zarejestrowaniu w dniu [...] ciągnika siodłowego marki Scania. Z uzasadnienia decyzji wynika, że pojazd został zarejestrowany na podstawie sfałszowanych dokumentów własności pojazdu, a strona wyłudziła poświadczenie nieprawdy podając się za właściciela pojazdu. J. S. w odwołaniu od tej decyzji podniósł, że pojazd został kupiony legalnie w Firmie A. która posiadała uprawnienia do sprzedaży używanych samochodów. Wyjaśnił, że samochód jest jedynym źródłem utrzymania jego rodziny. Wycofanie pojazdu z ruchu spowoduje, że utraci źródło dochodów. Poniósł również znaczne koszty związane z naprawą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na brzmienie art.72 ust.1 i art.73 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Wyjaśnił, że z uwagi na uchylenie decyzji o pierwszej rejestracji ciągnika, nie istnieje w obrocie prawnym dowód rejestracyjny, na podstawie którego dokonano rejestracji na nazwisko strony. Ponadto G. G. nigdy nie był właścicielem pojazdu, a więc nie mógł przenieść prawa własności na inną osobę. Tym samym dokumenty przedłożone przez odwołującego się nie są dowodem własności, o którym mowa w art.72 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Brakuje zatem dwóch dokumentów niezbędnych dla dokonania rejestracji ciągnika. Strona może udowodnić prawo własności do ciągnika na drodze postępowania cywilnego. Pełnomocnik [...] [...] w skardze na tę decyzję podniósł, że skarżący ma podpisaną umowę ramową dotyczącą usług transportowych z niemiecką firmą. Wykonanie decyzji spowoduje, że skarżący poniesie znaczną szkodę majątkową. Zarzucił, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art.7, 77 § 1 i 80 kpa. Organ II instancji pomija kwestię, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, aby postępowanie nadzwyczajne było prowadzone skoro w dniu [...] wznowiono postępowanie z urzędu, a w dniu [...] uchylono decyzję Burmistrza Miasta O. o rejestracji pojazdu. W sprawie można domniemywać, że wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 26 lutego 2002 r. stwierdza sfałszowanie dowodu, jednakże to stwierdzenie ma odniesienie wyłącznie do decyzji wydanej w stosunku do G. G. Jednakże trudno wywodzić, że ten wyrok, zważywszy, że nie jest znana jego treść, wywołuje skutek w nim określony, w odniesieniu do decyzji o zarejestrowaniu pojazdu skarżącego. Ponadto, skoro w sprawie wyszły nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne nieznane organowi w dniu wydania decyzji /art.145 § 1 pkt 5 kpa/, to z powodu upływu pięcioletniego terminu organ nie mógł uchylić decyzji. Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu decyzji. Podała, że G. G. nie był właścicielem pojazdu, to nie mógł udzielić pełnomocnictwa do sprzedaży M. L.. Zasadnie zatem organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie rejestracji ciągnika na podstawie art.145 § 1 pkt 1 i 5 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skargę należało uwzględnić, gdyż organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art.145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270/, a w szczególności art.145 § 1 pkt 1 kpa. Przepis ten stwierdza, że w sprawie zaskarżonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się faktycznie fałszywe. Nie wskazał przy tym, który z dowodów przedstawionych przez [...] [...] jest fałszywy. Czy wydany przez właściwy organ administracyjny dowód rejestracyjny, rachunek. Tylko te dokumenty mogły być przedmiotem badania przez organ I instancji w sprawie rejestracji samochodu skarżącego. Również z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie wynika, które z dokumentów przedstawionych przez skarżącego w toku postępowania o rejestrację pojazdu są fałszywe. Odnosząc się do rachunku wystawionego przez właściciela Auto-Komisu to zgodnie z art.765 k.c przez umowę komisu przyjmujący zlecenie /komisant/ zobowiązuje się za wynagrodzeniem /prowizja/ w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do kupna lub sprzedaży rzeczy na rachunek dającego zlecenie /komitenta/, lecz w imieniu własnym. W konsekwencji tylko komisanta obejmują obowiązki oraz przysługują uprawnienia wynikające z zawartej przez niego z osobą trzecią umowy sprzedaży. Komitent natomiast z osobą trzecią nie nawiązuje jakiegokolwiek stosunku zobowiązaniowego, chociaż to między nimi dochodzi w efekcie do przejścia własności rzeczy. Wobec powyższego stwierdzić należy, że ocena ważności umowy kupna przez skarżącego ciągnika nie należy do organów administracyjnych, jak i tego Sądu. Równocześnie organ I instancji powołuje się na decyzję o uchyleniu decyzji o zarejestrowaniu ciągnika siodłowego na rzecz G. G., a więc jak się wydaje bada przesłankę wznowienia postępowania określoną art.145 § 1 pkt 8 kpa. Zważyć jednak należy, że decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nie wskazuje adresata decyzji. Zarówno rozstrzygnięcie jak i uzasadnienie nie podają do kogo decyzja jest skierowana. Zamiast dokładnego określenia danych osoby, której decyzja ma dotyczyć użyto sformułowania "Pana". Należy przypomnieć, że zgodnie z art.107 § 1 kpa oznaczenie strony jest obowiązkowym składnikiem decyzji. Brak jej - zdaniem sądu w tym składzie powoduje nieważność takiego rozstrzygnięcia na podstawie art.156 § 1 pkt 4 kpa. Skoro bowiem nieważna jest decyzja, która została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. To tym bardziej należy stwierdzić nieważność decyzji, która tej strony nie określa. Określenia strony w tym przypadku nie może zastąpić określenie danych dotyczących pojazdu, gdyż rejestracja następuje na rzecz określonej osoby. Należy zwrócić uwagę, że stosownie do art.146 kpa uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art.145 § 1 pkt 3-8 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę powołuje się na podstawę wznowienia określoną w art.145 § 1 pkt 5 kpa, lecz przesłanki wynikające z tego przepisu nie były przedmiotem rozważań organów administracyjnych, a więc Sąd nie może ocenić, czy zostały one spełnione. Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art.135 p.p.s. uchylił obie decyzje. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzekł stosownie do art.152 p.p.s., a o kosztach na podstawie art.200 tejże ustawy.