II SA/Łd 1155/01

Dnia 2 kwietnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA E. Markiewicz, Sędziowie : NSA G. Szkudlarek, p.o. WSA R. Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant staż. ref. T. Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi Obywatelskiego Ruchu Ekologicznego w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] , ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kompleksu P. (modernizowanego i rekonstruowanego), przewidzianej do realizacji w Ł. w kwartale ulic A. -B. -C. - cmentarz. Decyzja wspomniana ważna była do dnia 8.listopada 2002r. Decyzja zawierała pouczenie o możliwości wniesienia w terminie 14 dni odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. . W dniu 8.marca 2001 r. Obywatelski Ruch Ekologiczny w Ł. złożył odwołanie od tejże decyzji, podpisane przez J. S. , działającego z upoważnienia Stowarzyszenia, który wszakże nie załączył dokumentu pełnomocnictwa, udzielonego przez upoważniony organ stowarzyszenia. Nie został również złożony wniosek o dopuszczenie do udziału w toczącym się postępowaniu. Decyzją z dnia [...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. umorzyło postępowanie, wywołane złożonym przez Stowarzyszenie odwołaniem, podnosząc, iż Obywatelski Ruch Ekologiczny w Ł. nie posiada przymiotu strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wywody obszernego uzasadnienia sprowadzają się do konkluzji, iż wyłącznie strona ma prawo złożenia odwołania od decyzji wydanej przez organ I instancji. Stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest natomiast niewątpliwie właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, na terenie której ma być realizowana inwestycja i za taką może być uznany właściciel (względnie użytkownik wieczysty) nieruchomości sąsiedniej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż Stowarzyszenie nie jest właścicielem bądź użytkownikiem nieruchomości sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji. Nie posiada także interesu prawnego do działania w rozpoznawanej sprawie, mając co najwyżej interes faktyczny - nie chcąc aby inwestycja była realizowana. Również norma art. 31 k.p.a. nie znajduje w przedmiotowej sprawie zastosowania, ponieważ postępowanie odwoławcze nie może być przez organizację społeczną wszczęte. Rozważania te odnoszą się również do organizacji społecznych, z zakresu ochrony środowiska, bowiem art. 100 ust. 2 § 3 ustawy z dnia 31.stycznia 1980r. o ochronie i kształtowaniu środowiska, nie stanowi samodzielnej podstawy do występowania organizacji społecznych w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Obywatelski Ruch Ekologiczny w Ł. wywiódł, iż rozstrzygnięcie powyższe narusza normy Konstytucji (art. 2, art. 68 ), konwencji międzynarodowych (bez bliższego uzasadnienia) oraz art. 100 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska. Wskazał nadto, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się naruszenia przepisów postępowania tj. art. 31 § 4 k.p.a. i art. 8 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 30.marca 2004r. wskazało zaś, iż w oparciu o decyzję z dnia [...] nie zostało wydane pozwolenie na budowę. W dniu [...] zapadła natomiast kolejna decyzja, ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, polegającej na budowie centrum handlowo-usługowo-rekreacyjnego, na terenie byłych zakładów P. w Ł. z terminem ważności do dnia 5.kwietnia 2004r., na rzecz tych samych podmiotów. Decyzja wspomniana jest ostateczna, z tym, że została zaskarżona do sądu administracyjnego przez Obywatelski Ruch Ekologiczny w Ł. W konkluzji, organ wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po myśli art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) natomiast, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Zgodnie wszakże z treścią art. 161 § 1 pkt 3 p.s.a. sąd umarza postępowanie m.in. wówczas, gdy stało się ono zbędne, z przyczyn innych niż cofnięcie skargi czy śmierć strony. Przyczyna wspomniana musi przy tym być zdarzeniem zaszłym w toku postępowania. W rozpoznawanej sprawie decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] , będąca przedmiotem odwołania skarżącego, wyekspirowała z dniem 8.listopada 2002r. (zatem w toku postępowania sądowego), na skutek upływu terminu ważności, wskazanego w jej treści. Ponieważ zaś na jej podstawie nie zostało wydane pozwolenie na budowę, wygasła nie wywołując żadnych skutków prawnych. Tym samym więc bezprzedmiotowe stało się rozpoznawanie skargi na decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze, mające za przedmiot środek zaskarżenia od nie funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji administracyjnej. Uwzględniając powyższe, na podstawie cytowanego przepisu, orzeczono o umorzeniu postępowania sądowego.