II SA/Łd 1159/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania do udostępnienia nieruchomości w związku z remontem sieci kanalizacyjnej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a.bł. Pismem z dnia 5 listopada 2014 r. K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] dnia [...] nr [...] zobowiązującą E. M., K. M. i K. S., współwłaścicieli działki nr 78 położnej w T. w obrębie [...], do udostępnienia tejże działki Zakładowi A Sp. z o.o. w T. celem wykonania czynności związanych z remontem (renowacją) istniejącej sieci kanalizacyjnej. Obowiązek udostępnienia nieruchomości został ustanowiony na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy. W treści skargi strona wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej oraz spowodowanie niemożliwych do odwrócenia skutków. Skarżący podkreślił, że instytucja rygoru natychmiastowej wykonalności nadana decyzji przez organ, przewidziana w art. 108 K.p.a., ma charakter uznaniowy i stanowi wyjątek od zasady niewykonywania decyzji nieostatecznych. Wskazał, że przesłanki uzasadniające taki rygor muszą być poddawane ścisłej wykładni, a takiej wykładni nie dokonał organ w niniejszej sprawie. Dodał, iż Wojewoda [...] przekroczył termin rozpatrzenia sprawy pomimo faktu nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na grożące niebezpieczeństwo utraty dofinasowania z funduszu Unii Europejskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym znaczną szkodę należy interpretować jako taką szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II FZ 819/11, z dnia 19 maja 2011 r. w sprawie o sygn. akt I OZ 358/11, z dnia 2 grudnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II GZ 796/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnym pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.p). Podkreślić należy, że warunkiem wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających ziszczenie się wyżej wymienionych przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W treści wniosku winno się wskazać konkretne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania. Choć ustawa nie nakłada obowiązku udowodnienia przesłanek wstrzymania wykonania, na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia ich istnienia. Sąd nie jest zobowiązany do poszukiwania okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał, że wykonanie tej decyzji narazi go na szkodę w znacznej wysokości lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Jako cel udostępnienia nieruchomości wskazano remont sieci kanalizacyjnej polegający na renowacji istniejącego kanału metodą reliningu. W ocenie Sądu prace remontowe nie spowodują szkody w majątku skarżącego i nie doprowadzą do zmiany stanu działki nr 78 stanowiącej współwłasność K. S.. Z akt sprawy wynika, że na działce wnioskodawcy istnieje obecnie kolektor ściekowy, a dokonanie renowacji ma za zadanie jedynie usprawnić jego funkcjonowanie i zmniejszyć uciążliwości z tym związane. Wskazać należy, że ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.) przewiduje za udostępnienie nieruchomości oraz ewentualne szkody powstałe na skutek czynności związanych z remontem, odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości a podmiotem, któremu udostępniono nieruchomość. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania (art. 124b ust. 4). Poza tym ustawa o gospodarce nieruchomościami przewiduje obowiązek przywrócenia przez inwestora nieruchomości objętej ograniczeniem sposobu korzystania do stanu poprzedniego, a jeśli takie przywrócenie jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności, organ zobligowany jest do ustalenia odszkodowania za powstałe szkody (art. 124 ust.4). Zatem wszelkie niedogodności związane z pracami remontowymi sieci kanalizacyjnej zostaną wnioskodawcy w pełni zrekompensowane. W sprawie należy mieć również na uwadze to, że wstrzymanie wykonania może naruszyć ważny interes społeczny, opóźniając realizację inwestycji służącej mieszkańcom Gminy T.. Ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może również w znacznym stopniu naruszyć interes inwestora – Zakładu A w T., powodując opóźnienia w pracach remontowych kanalizacji sanitarnej, a co za tym idzie spowodować znaczne straty finansowe w związku z utratą środków przeznaczonych na ten cel z funduszy unijnych. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że brak jest w niniejszej sprawie przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. a.bł.