II SA/Łd 116/17

Dnia 15 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę. LS Z. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 lutego 2017 r. wezwano skarżącego do wypowiedzenia się w terminie 7 dni, czy składa skargę we własnym imieniu, czy też w imieniu P. Ł., pod rygorem uznania, że składa skargę we własnym imieniu. Odpowiadając na powyższe wezwanie Z. Ł. podniósł, że złożył skargę we własnym imieniu, ponieważ decyzja Wojewody była skierowana osobiście do niego, jako osoby, posiadającej udowodniony interes prawny żądania takiego a nie innego stanowiska organu. Dalej autor skargi wskazał, że stroną w sporze dotyczącym decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu D. i S. małżonkom K. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jest jego wnuk P. Ł., którego jest pełnomocnikiem. Jednak w tej sprawie występuje w imieniu własnym, gdyż ma swój indywidualny interes w wygaszeniu decyzji, ponieważ prowadzona rozbudowa ze względu na stwierdzone nieprawidłowości zagraża bezpieczeństwu jego osoby jako korzystającemu na podstawie dożywocia z domu, wszystkich jego zabudowań oraz całego siedliska, stanowiącego działkę nr 82. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. W myśl art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą tutejszy sąd w pełni aprobuje przyjmuje się, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego (art. 50 § 1 p.p.s.a.). Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa materialnego. Przymiotu strony nie ma natomiast osoba, która swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia interesu faktycznego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 2719/12 – Lex nr 1239442). Zauważa się także, że skutkiem utraty uprawnień o charakterze materialnoprawnym (wynikających z prawa współwłasności działki) jest utrata legitymacji skargowej, o której mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., czyli prawa żądania oceny zaskarżonego aktu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w tym również prawa do żądania dokonania kontroli instancyjnej w tym postępowaniu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2015 r. sygn. akt II OSK 260/14 - Lex nr 1987158). Podmiot działający w imieniu i na rzecz strony w postępowaniu administracyjnym nie uzyskuje wskazanego w art. 50 § 1 p.p.s.a. interesu prawnego do wniesienia skargi we własnym imieniu i na własną rzecz tylko ze względu na to, że w skarżonym akcie administracyjnym kwestionowana jest możliwość podejmowania przez niego w imieniu strony czynności przed organami administracji (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2014 r. sygn. akt I FSK 1659/14 – Lex nr 1545923). W niniejszej sprawie Z. Ł. bez wątpienia nie posiada legitymacji skargowej do wniesienia we własnym imieniu skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Jest tak dlatego, ponieważ w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego występował on wyłącznie w roli pełnomocnika swojego wnuka P. Ł., nie był zaś stroną rzeczonego postępowania administracyjnego, ani tym bardziej adresatem decyzji. Adresatem zaskarżonej decyzji był jego wnuk P. Ł. i tylko on bądź jego pełnomocnik (działający w jego imieniu, a nie w imieniu własnym), byli uprawnieni do wywiedzenia skargi do tutejszego sądu. Wprawdzie rzeczona decyzja została doręczona skarżącemu jako pełnomocnikowi P. Ł., jednakże nie zmienia to faktu, że nie posiada on interesu prawnego do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...]. Źródłem interesu prawnego Z. Ł. z całą pewnością nie jest fakt korzystania z działki i wszelkich znajdujących się na niej zabudowań na podstawie umowy dożywocia. Tak określony interes ma co najwyżej charakter faktyczny, a nie prawny. Prawo własności nieruchomości nr ewid. 82 przysługiwało skarżącemu i jego małżonce wyłącznie do dnia 10 grudnia 2013 r., kiedy to darowali ją swojemu wnukowi P. Ł., który ustanowił na ich rzecz dożywotnią służebność osobistą. Z tym dniem skarżący utracił interes prawny do występowania we własnym imieniu w jakichkolwiek postępowaniach administracyjnych dotyczących w/w nieruchomości. Na marginesie powyższych uwag stwierdzić trzeba, że pogląd tutejszego sądu zaprezentowany w prawomocnym wyroku z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 217/16, wydanym po rozpoznaniu skargi Z. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego, dotyczący interesu prawnego skarżącego w niniejszym postępowaniu, do którego odwołuje się on w treści skargi, wobec poczynionych w toku ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustaleń i uzupełnienia akt administracyjnych o wydruk z księgi wieczystej nieruchomości, utracił swoją aktualność. W rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Mając powyższe na względzie sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 50 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. LS