II SA/Łd 1163/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Protokolant Agnieszka Grosińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2006 roku sprawy ze skargi Z. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budowy sieci cieplnej oddala skargę. Na wniosek Z. S. zam. w S. przy ul. A 2/4 z dnia 26 listopada 2002 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. prowadził postępowanie w sprawie budowy sieci cieplnej wraz z węzłem cieplnym w systemie rur preizolowanych w budynku wielorodzinnym przy ul. A 2, należącym do S. Spółdzielni Mieszkaniowej w S. Powyższa inwestycja realizowana była na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] znak: [...] (sieć cieplna) i z dnia [...] znak:[...] (węzły cieplne). Organ po przeprowadzeniu postępowania wydał w dniu [...] decyzję nr [...] umarzającą postępowanie. Organ II instancji, decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 10 grudnia 2004 r. (sygn. akt II SA/Łd 312/03) decyzję obu instancji uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wskazał, iż sprawa nie była wystarczająco wyjaśniona. Organy obu instancji nie odniosły się do tego, czy ciepłociąg jest usytuowany zgodnie z przepisami, czy korytarz, w którym umieszczono rury ciepłociągu jest drogą ewakuacyjną, nie wskazano też w uzasadnieniu decyzji czy zastosowanie izolacji z pianki poliuretanowej jest zgodne z prawem. Tym samym w toku załatwienia sprawy naruszono art. 7, art. 77 § 1, art. 80, 105 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. po uzupełnieniu materiału dowodowego i powtórnym przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...] na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami) ponownie umorzył postępowanie w powyższej sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że przedmiotowa sieć cieplna jest wykonana zgodnie z zatwierdzonym planem budowlanym i decyzją udzielającą pozwolenia na budowę z dnia [...], znak: [...]. Zastosowane do budowy sieci materiały budowlane spełniają wymogi techniczne i obowiązujące normy. Ponadto organ I instancji stwierdził, że pomieszczenia, w których przebiega sieć cieplna nie mogą być traktowane jako droga ewakuacyjna w rozumieniu przepisów o ochronie przeciwpożarowej. Odwołując się od powyższej decyzji Z. S. podniósł, że organ I instancji podejmując rozstrzygnięcie nie wziął pod uwagę odstępstw od projektu i pozwolenia na budowę. Izolacja ochronna przedmiotowej sieci jest niezgodna z wymogami technicznymi, nie jest zabezpieczona przed uszkodzeniami mechanicznymi, co grozi poparzeniem i stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia lokatorów. Na materiałach wykorzystanych do budowy sieci cieplnej nie zawarto znaku, zgodnie z wymogami certyfikacji i obrotu materiałami budowlanymi. Poza tym wskazał, że kanalizacja sanitarna w węźle cieplnym jest niedrożna, wskutek czego nieczystości wypływają z niej i zalewają piwnicę. W dniu 7 listopada 2005r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpatrzeniu odwołania Z. S., decyzją nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 — ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. nr 98, poz. 1071 z 2000r. z póżn zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż jak wynika z protokołu oględzin dokonanych w dniu 8 czerwca 2005 r. w piwnicy należącej do skarżącego i korytarzu piwnicznym przebiegają rury przedmiotowej sieci. Rury są izolowane pianką o grubości ok. 20 mm. Wysokość piwnicy wynosi 2,09 m, korytarza -2, 10 m. Rury zainstalowano na wysokości 1,95 - 1,96 m (od posadzki do spodu izolacji). W piwnicy skarżącego i na korytarzu stwierdzono miejscowe uszkodzenia pianki izolacyjnej. Drzwi węzła cieplnego otwierają się na korytarz, uszkadzając izolację rur sieci cieplnej. W pomieszczeniu węzła stwierdzono także wypływ ścieków kanalizacyjnych. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących zakresu projektu budowlanego organ wskazał, iż rozwiązania projektowe przewidywały wykonanie rurociągu wewnątrz budynku z rur stalowych (wg PN-H/7429) izolowanych otuliną piankową. Zatem za nietrafny uznał zarzut skarżącego, iż projekt obejmował wykonanie całości ciepłociągu z rur preizolowanych. W dalszej części uzasadnienia organ stwierdził, że do budowy przedmiotowej sieci zastosowano materiały budowlane, dopuszczone do stosowania przy budowie takich sieci. Na otulinę izolacyjną i rury stalowe wydano deklaracje zgodności, a materiały te mogą być stosowane do budowy sieci i instalacji cieplnych. Według organu, z akt sprawy wynika również, iż grubość otuliny izolacyjnej jest prawidłowa. Ponadto korytarze w pomieszczeniach piwnicznych nie są przeznaczone na pobyt ludzi, a więc w rozumieniu przepisów przeciwpożarowych nie mogą być oceniane w aspekcie wymogów, jakie są stawiane dla dróg ewakuacyjnych z pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Takie stanowisko potwierdziło również przesłane do organu I instancji pismo Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia 21 lipca 2005 r., w którym zawarto stwierdzenie, iż pomieszczenia piwniczne w budynku przy ul. A 2 w S. są pomieszczeniami nieprzeznaczonymi na stały lub czasowy pobyt ludzi, a zatem korytarz piwniczny nie może być rozpatrywany jako droga ewakuacyjna. Ewentualne niedrożności kanalizacji nie mogą, zdaniem organu, być przedmiotem postępowania w powyższej sprawie. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Z. S. , powołując się na rozbieżności w kwalifikacji sieci cieplnej stwierdził, iż zaprojektowana i wykonana sieć cieplna w części przebiegającej przez budynek (piwnice i korytarz piwniczny ogólnodostępny) według temperatury czynnika grzewczego (wody gorącej) dostarczanego siecią grzewczą do węzła cieplnego w bloku Nr 2 przy ul. A 2 (130/70°C zimą i 70/35°C latem), ustalonej w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], jest siecią wysokotemperaturową, a nie siecią niskotemperaturową jak podał [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w decyzji Nr [...] znak [...] punkt 3. Natomiast w rzeczywistości sieć cieplna w części przebiegającej przez budynek (piwnice i korytarz) winna być zaprojektowana jako instalacja grzewcza wewnętrzna dla niskich parametrów tj. o temperaturze czynnika grzewczego poniżej 100°C, w technologii z rur stalowych spawanych z izolacją termiczną piankową bez osłony zewnętrznej, która wymagana jest w rurociągach wysokotemperaturowych napowietrznych ze względów bezpieczeństwa. Fakt ten świadczy, zdaniem skarżącego, o błędzie w sztuce budowlanej popełnionym przez projektanta i strony realizujące inwestycję. Skarżący podniósł także, iż w czasie wizji lokalnych w dniach 3 grudnia 2002 r. i 8 czerwca 2005 r. wykonawca robót przedstawił różne wersje wykonanej izolacji termicznej na rurociągach cieplnych wysokotemperaturowych w budynku (piwnice i korytarz) tj. jako otulina z pianki MAT RISO oraz z pianki PUR wraz z deklaracjami zgodności z PN dla tego ciepłociągu. Fakt ten potwierdził Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w decyzji Nr [...] stwierdzając, że izolację wykonano z pianki PUR, a [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w odpowiedzi na skargę do WSA w Łodzi z dnia 24.04.2003r. określił izolację jako wykonaną z pianki MAT RISO. Ponadto skarżący zarzucił zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, w zakresie nieuznania korytarza piwnicznego za drogę ewakuacyjną, powołanie się na przepisy nieobowiązujące w dacie realizacji przedmiotowego bloku. Według skarżącego, blok usytuowany przy ul. M. A nr 2 w S. był oddany do użytku w 1997 r. a organy administracyjne orzekające w sprawie uzasadniały wymogi przeciwpożarowe w zakresie ewakuacji przepisami techniczno - budowlanymi obowiązującymi od 15 grudnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75 z dnia 12 kwietnia 2002r.) nie uznając korytarza piwnicznego za drogę ewakuacyjną. Blok Nr 2 był zrealizowany w oparciu o przepisy techniczno-budowlane obowiązujące w 1997r. (Dz. U. Nr 10 z dnia 29 czerwca 1966 r. i Nr 16 z dnia 7 listopada 1966r.). Wedle tych przepisów korytarz piwniczny jako droga komunikacji ogólnej spełnia wymogi drogi ewakuacyjnej (§2 poz. 5 i §129 poz. 1 Dz. U. Nr 10 z dnia 29 czerwca 1966 r. ). Skarżący wskazał, iż węzeł cieplny w budynku realizowany był łącznie z siecią cieplną jako jedno zadanie inwestycyjne. Odnosząc się do stwierdzenia zawartego w zaskarżonej decyzji, iż nie zgłoszono zarzutu do zawiadomienia o zakończeniu robót przy budowie sieci cieplnej skarżący wskazał, iż nie był stroną w procesie inwestycyjnym. Sprawę nieprawidłowości w realizacji sieci ciepłowniczej skarżący zgłosił w czasie trwania budowy, pismem z dnia 26 listopada 2002 r. - S. Spółdzielni Mieszkaniowej w S. i Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w S., który decyzją Nr [...] z dnia [...] zezwolił S. Spółdzielni Mieszkaniowej w S. na kontynuację budowy. W konkluzji skargi skarżący stwierdził, iż wykonana inwestycja obarczona jest wadą trwałą powstałą w wyniku błędu popełnionego w sztuce budowlanej przy projektowaniu i wykonaniu robót i mało skutecznych działań organów nadzoru budowlanego. Nie spełnia także wymogów bezpieczeństwa dla użytkowników budynku zagrażając ich zdrowiu i życiu. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., podtrzymując argumentację organu wydającego decyzję I instancji, wniósł o oddalenie skargi. Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze organ wyjaśnił, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...] z dnia [...] została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 grudnia 2004 r., (sygn. akt II SA/Łd 312/03), więc powoływanie się na jej treść przez skarżącego nie jest prawidłowe. Podnoszony przez skarżącego zarzut wykonania sieci wysokoparametrowej (wysokotemperaturowej i wysokociśnieniowej) podczas gdy pozwolenie było udzielone na budowę sieci niskoparametrowej organ uznał za chybiony. Zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...], znak: [...], projekt budowlany sieci cieplnej przewidywał parametry czynnika grzewczego: zimą 130/70 °C, latem 70/35 °C, przy ciśnieniu 1,6 MPa. Poza tym zgodnie ze sztuką budowlaną sieć cieplną w budynku wykonuje się z rur stalowych izolowanych, a jedynie sieć zewnętrzną, w technologii rur preizolowanych. Zarzut przedstawienia różnych wersji wykonanej izolacji także uznano za niesłuszny, gdyż zdaniem organu z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że izolację rur wykonano z otuliny izolacyjnej RISO z półsztywnej pianki poliuretanowej PUR, której producentem jest Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Usługowe A Zastosowane wyroby posiadają deklarację zgodności, aprobatę techniczną oraz atest higieniczny. Stosownie do treści § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 1998 r. w sprawie systemów oceny zgodności, wzoru deklaracji zgodności oraz sposobu znakowania wyrobów budowlanych dopuszczonych do obrotu i powszechnego stosowania w budownictwie (Dz. U. nr 113, poz. 728 z 1998 r.) znakowanie wyrobów może być umieszczone na opakowaniu jednostkowym wyrobu lub opakowaniu zbiorczym. Wskazywane przez skarżącego niewłaściwe zastosowanie przepisów techniczno-budowlanych, zdaniem organu II instancji nie znajduje oparcia w przepisach prawa, bowiem inwestycja winna być projektowana i realizowana w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy, a nie przepisy obowiązujące w dacie budowy budynku (1979 r.), w którym mają być wykonywane roboty budowlane. Aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 960 z późn. zm.), nie daje podstaw do uznania korytarzy obsługujących pomieszczenia nieprzeznaczone na pobyt ludzi za drogi ewakuacyjne, zatem nie ma przesłanek do ingerencji organów nadzoru budowlanego w tym przedmiocie. Stanowisko wyrażone w piśmie Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 21 lipca 2005 r. jest zatem według organu II instancji zgodne z obowiązującymi przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej . Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 art. 1 powołanego aktu ). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej . Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji sąd zobligowany jest również uwzględnić stan prawny obowiązujący w dacie jej wydania. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie znalazł podstaw do jej uchylenia. Decyzja ta nie narusza bowiem przepisów prawa, a podniesione w skardze zarzuty są całkowicie bezpodstawne. Wykonując zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 grudnia 2004 r. (sygn. akt II SA/Łd 312/03), organ I instancji wyjaśnił bowiem wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy i odniósł się do wskazanych przez Sąd elementów stanu faktycznego oraz zagadnień prawnych. Chybiony jest przede wszystkim zarzut niezgodności pomiędzy treścią decyzji o pozwoleniu na budowę sieci ciepłowniczej niskotemperaturowej i niskociśnieniowej a wykonaną instalacją, która zdaniem skarżącego ma charakter instalacji wysokotemperaturowej i wysokociśnieniowej. Subiektywne przekonanie skarżącego co do takiego charakteru wykonanej instalacji nie znajduje oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Wbrew jego twierdzeniu, z uzasadnienia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] nie wynika również, jakoby czynnik grzewczy w części ciepłociągu znajdującym się w budynku nie mógł przekraczać 95 stopni C. Przepisy prawa nie przewidują także podziału sieci cieplnych na sieci niskotemperaturowe o czynniku grzewczym do 95 stopni C i sieci wysokotemperaturowe o czynniku grzewczym przekraczającym tę wartość. Projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę wyraźnie zaś określa parametry ciepłociągu, natomiast zawarte w tej decyzji sformułowanie "niskotemperaturowej i niskociśnieniowej" nie oznacza, iż czynnik grzewczy winien być inny, niż wskazany w projekcie. Nie istnieje zatem sugerowana przez skarżącego niezgodność. Nie ma również podstaw do zakwestionowania prawidłowości wykonania projektu budowlanego, w oparciu o który wydano decyzję o pozwoleniu na budowę. Analogiczny zarzut skarżącego był już przedmiotem rozważań Sądu w sprawie sygn. akt II SA/Łd 312/03, który w uzasadnieniu wyroku wyraźnie stwierdził, iż z treści projektu technicznego wynika, że rurociąg wewnątrz budynku jest niskotemperaturowy i niskociśnieniowy i nie powinien być wykonany z rur preizolowanych ( s. 4 ). Organ I instancji prawidłowo ustalił, że zgodnie ze wskazanym projektem budowlanym, rurociąg wewnątrz budynku winien być wykonany z rur stalowych instalacyjnych PN – H/7429 bez szwu o połączeniach spawanych, zaś jego izolacja ze sztywnej pianki poliuretanowej spełniającej wymagania ppoż. Nie ma zatem racji skarżący podnosząc, że całą sieć, także w budynku należało zgodnie z projektem wykonać z rur preizolowanych, tj. z izolacją pianką poliuretanową wykonaną u producenta. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że izolację rur wewnątrz budynku (piwnicy) wykonano z otuliny izolacyjnej RISO z półsztywnej pianki poliuretanowej PUR, której producentem jest Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Usługowe A Zastosowane wyroby (rury i otulina izolacyjna) posiadają deklarację zgodności, aprobatę techniczną oraz atest higieniczny. Stosownie zaś do treści § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 1998 r. w sprawie systemów oceny zgodności, wzoru deklaracji zgodności oraz sposobu znakowania wyrobów budowlanych dopuszczonych do obrotu i powszechnego stosowania w budownictwie (Dz. U. Nr 113, poz. 728 z 1998 r.) znakowanie wyrobów mogło być umieszczone na opakowaniu jednostkowym wyrobu lub opakowaniu zbiorczym i w takim przypadku nie było obowiązku zamieszczania oznakowania bezpośrednio na materiale użytym do budowy. Wewnątrz budynku zastosowano otulinę izolacyjną rur o grubości 2 cm, co jest wartością prawidłową dla przewodów sieci o parametrach cieplnych 130/70 stopni C. Organ niewadliwie zatem uznał, że instalację sieci cieplnej, także w zakresie izolacji rur wykonano zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę i nie występuje sugerowane przez skarżącego zagrożenie życia i zdrowia ludzi. Nie można również podzielić stanowiska skarżącego, iż do przedmiotowej inwestycji winny mieć zastosowanie przepisy obowiązujące w dacie budowy, czy też oddania do użytku przedmiotowego budynku. Budowa sieci cieplnej stanowiła bowiem nową inwestycję i do pozwolenia na jej budowę miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140 ze zm.). Zgodnie z § 97 ust. 2 powołanego rozporządzenia, wysokość przejść pod przewodami instalacyjnymi powinna wynosić w świetle co najmniej 1,9 m, z wyjątkiem wypadków, o których mowa w § 242 ust. 3. W myśl zaś tego paragrafu wysokość dróg ewakuacyjnych nie mogła być mniejsza niż 2,2 m, natomiast przejścia, drzwi lub lokalnego obniżenia - 2 m. Z protokołu oględzin i kontroli z dnia 8 czerwca 2005 r. wynika jednoznacznie, że wysokość przejścia pod rurami w piwnicy skarżącego wynosi 1,95 m, zaś w korytarzu 1,96 m., a zatem warunek określony wskazanym przepisem został spełniony. W toku całego postępowania skarżący podnosił również, że w wyniku wykonania sieci cieplnej korytarze w pomieszczeniach piwnicznych nie spełniają wymogów, jakie stawiane są dla dróg ewakuacyjnych. Zagadnienie to nie miało jednak tak istotnego znaczenia, jakie przypisywał mu skarżący. Przepisy powołanego rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. nie przewidywały obowiązku urządzenia w pomieszczeniach piwnic dróg, spełniających wymagania "dróg ewakuacyjnych", w tym co do ich wysokości i szerokości. § 236 ust. 1 tego rozporządzenia stanowił, iż z pomieszczeń, w których mogą przebywać ludzie, należy zapewnić bezpieczne wyjście, prowadzące pośrednio lub bezpośrednio na przestrzeń otwartą do innej strefy pożarowej bądź na poziome lub pionowe drogi komunikacji ogólnej zwane dalej "drogami ewakuacyjnymi". § 236 ust. 1 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.) mówi wyłącznie o zapewnieniu możliwości ewakuacji z pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, przy czym w § 4 zdefiniowane zostało pojęcie pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i przeznaczonych na czasowy pobyt ludzi. W świetle wskazanego unormowania piwnice nie spełniają warunku pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a znajdujące się w nich korytarze nie mogą być rozpatrywane w aspekcie wymagań stawianych drogom ewakuacyjnym. Podnoszona przez skarżącego okoliczność ewentualnego wycieku z rur kanalizacyjnych spowodowana jej zapychaniem czy też nieszczelnością nie ma związku z rozpoznawaną sprawą, której przedmiotem jest instalacja sieci cieplnej. W tym stanie rzeczy, należy podzielić stanowisko organ nadzoru budowlanego, iż zarzuty skarżącego nie znalazły potwierdzenia w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, postępowanie to stało się bezprzedmiotowe i zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. podlegało umorzeniu. Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę jako bezzasadną oddalił.