II SA/Łd 1167/12

Dnia 10 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2013 roku sprawy ze skargi D. R. i M. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M.Janson-Z. i M. Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zjazdem indywidualnym z drogi gminnej ul. A - na nieruchomości oznaczonej nr ewid. 261/8, 264/9, 265/3, 266/4, obr. [...]. W toku postępowania ustalono, iż dla zamierzonej inwestycji została wydana decyzja Prezydenta Miasta R. o warunkach zabudowy z dnia [...] nr [...], zmieniona decyzją z dnia [...] nr [...]. Do wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 17 kwietnia 2012r. inwestor dołączył kompletny projekt budowlany, zawierający wymagane uzgodnienia, opracowany przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia budowlane - zgodnie z warunkami określonymi w ww. decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane określone w projekcie, tytułami prawnymi wymienionymi w art. 3 ust. 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., powoływana także jako ustawa). W związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ I instancji decyzją z dnia [...]., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ww. ustawy oraz na podstawie art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zamierzonej inwestycji. Od decyzji organu I instancji odwołanie wnieśli D. R. i M. R. wnosząc o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie wydania przez Prezydenta Miasta R. decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]., zmienionej decyzją z dnia [...] w którym skarżący nie byli stroną, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na wydanie jej na podstawie kwestionowanej przez odwołujących się decyzji w spawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzonej inwestycji. Ponadto odwołujący się zarzucili naruszenie prawa poprzez nie zapoznanie strony z wynikami postępowania przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie i tym samym uniemożliwienie wypowiedzenia się co do tego materiału, a także naruszenie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez niezachowanie odległości ściany budynku mieszkalnego wnioskodawców od granic działki oznaczonej numerem 261/7 i 264/8. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda [...] uznał je za niezasadne i wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej I i II instancji mają w toku prowadzonych postępowań obowiązek m.in. zbadania, czy zamierzone przedsięwzięcie budowlane nie narusza ustalonych warunków zabudowy. Zgodnie z obowiązującym prawem organy nie mogą natomiast w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę kwestionować tych ustaleń. W sprawie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji toczy się przed Prezydentem Miasta R. postępowanie wznowieniowe wszczęte z wniosku D. i M. R. Jednakże na dzień dzisiejszy decyzja ta nie została uchylona ostatecznym orzeczeniem, a zatem - nadal znajduje się w obrocie prawnym i nadal jest wiążąca dla organów administracji architektoniczno-budowlanej. Następnie organ II instancji zaznaczył, że jeżeli po wydaniu przez Wojewodę [...] rozstrzygnięcia, mającego walor ostateczności, ww. decyzja o warunkach zabudowy zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wówczas zaistnieją przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeśli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone bądź zmienione. W ocenie organu odwoławczego w toku postępowania pierwszoinstancyjnego nie zostały popełnione błędy, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego pozwolenia na budowę. Co prawda organ I instancji wydał rozstrzygnięcie z naruszeniem art. 10 k.p.a., jednakże powyższe uchybienie zostało konwalidowane w toku postępowania odwoławczego. Strony otrzymały do wiadomości pismo organu II instancji z dnia 9 lipca 2012r., skierowane do Starosty [...], a ponadto Wojewoda - pismem z dnia 10 sierpnia 2012r. - zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia. Zdaniem Wojewody zatwierdzony decyzją z dnia [...] nr [...], projekt budowlany nie narusza ani norm Prawa budowlanego, ani też rozporządzeń wykonawczych bądź innych przepisów. Przywoływane przez skarżących rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w § 12 ust. 2 stanowi, że dopuszczalne jest sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W danej sprawie decyzja Prezydenta Miasta R. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w punkcie 1 tiret 6 dopuszcza możliwość budowy budynku w odległości 1,5 m od granicy z działkami nr 261/7 i 264/8. Zatwierdzony projekt budowlany, w ocenie organu II instancji, nie narusza innych ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, ani też innych przepisów prawa. W takim przypadku organ I instancji, zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jeżeli zaś decyzja nie wykazuje żadnej sprzeczności z obowiązującymi wymogami prawa to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Na ostateczną decyzję skargę do sądu administracyjnego wnieśli D.R. i M.R. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe ustalenie zakresu związania decyzją o ustaleniu warunków zabudowy a w konsekwencji - naruszenie art. 35 ust 1 pkt 2 Prawo budowlane poprzez uznanie, że organ administracji architektoniczno - budowlanej nie jest upoważnionym do kontrolowania projektu pod względem zgodności z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać realizowane obiekty. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w części obejmującej analizę posadowienia budynku we właściwej odległości od granicy sąsiednich działek, a także art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji i niewskazanie dlaczego organ uznał, że projekt budowlany odpowiada wymogom prawa i warunkom techniczno-budowlanym. Zdaniem skarżących organy obu instancji, w sposób nieuprawniony powoływały się w swoich rozstrzygnięciach na decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy, w której treści dopuszczono możliwość budowy budynku w odległości 1,5m od granicy z działkami 261/7 i 264/8 (działki skarżących). W szczególności organ II instancji w ogóle nie badał zasadności takiego odstępstwa od ustalonych norm techniczno-budowlanych wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organy obu instancji przyjęły bowiem, wbrew przepisom prawa, iż rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Prezydenta Miasta R., a dotyczące usytuowania budynku, zostało dokonane zgodnie z § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia. Tymczasem organ prowadzący postępowanie zmierzające do ustalenia warunków zabudowy w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może rozstrzygać o odległość budynku od granicy z sąsiednią działką, gdyż jest to przedmiot oddzielnego postępowania, mającego pod względem materialnym podstawę w Prawie budowlanym. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy linii zabudowy, którą jest granica obszaru zabudowy, ale niekoniecznie linia, do której budynki musza przylegać. Budynki mogą pozostawać w zróżnicowanej relacji przestrzennej (odległości) do linii zabudowy. Natomiast zupełnie inaczej ma się sprawa z pozwoleniem na budowę. Projekt budowlany podlega bowiem zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 34 ust.4 Prawa budowlanego). Projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy 5 zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego). Dopiero więc na tym etapie planowana budowa powinna podlegać ocenie z punktu widzenia § 12 rozporządzenia z 2002r., które wyznacza m.in. minimalną odległość budynku na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną oraz ustala przesłanki dopuszczalności zmniejszenia tej odległości do 1,5 m. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący podnieśli, iż przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. jest sprzeczny z ustawami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z prawem budowlanym. W postępowaniu o pozwolenie na budowę organ architektoniczno-budowlany, który zatwierdza jednocześnie przedłożony projekt budowlany, sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Kontrola ta obejmuje więc również prawidłowość usytuowania budynku na działce. Decyzję o takim usytuowaniu może jednak podjąć dopiero organ architektoniczno-budowlany zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę. Rozstrzyganie kwestii usytuowania obiektu budowlanego już w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy jest więc sprzeczne z istota tego postępowania i narusza przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dopiero organ wydający pozwolenie na budowę musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, ze wskazaniem wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich (art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego), gdyż dopiero ten organ ocenia projekt obiektu, dopiero wtedy zapada rozstrzygnięcie, czy projekt odpowiada warunkom wynikającym z Prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych. Natomiast w niniejszej sprawie ani organ I instancji, ani organ II instancji w żadnym miejscu swych decyzji nie wskazali na szczegółową analizę podnoszonego przez skarżących zarzutu, jedynie pobieżnie wspominając o wiążącej je w tym zakresie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Nie przeprowadzając więc analizy dotyczącej warunków technicznych usytuowania budynku w tej sytuacji organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane) jak i postępowania administracyjnego (art. 77, art. 80 K.p.a., a w konsekwencji - również art. 107 ust. 3 K.p.a.), które mogło mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Na tej podstawie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, jak również o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania wg. norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżone decyzje w ramach tak zakreślonej kognicji skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Nietrafny jest zarzut naruszenia przepisu art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Z unormowania tego wynika obowiązek organu administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek respektowania przez organ architektoniczno - budowlany ustaleń warunków zabudowy dotyczy wszystkich zawartych w niej warunków. Również brzmienie art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje wyraźnie, że decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, co uniemożliwia organowi architektoniczno - budowlanemu kształtowanie warunków zabudowy odmiennie od ustalonych w takiej decyzji. Oznacza to, że dopóki decyzja o warunkach zabudowy pozostaje w obrocie prawnym, czynienie organowi architektoniczno budowlanemu zarzutu, że respektuje jej ustalenia jest pozbawione uzasadnionych podstaw prawnych. Po prostu ponowna weryfikacja wymogów ustalonych decyzją o warunkach zabudowy nie jest możliwa w toku postępowania o pozwolenie na budowę. Do takiego zaś zarzutu sprowadza się argumentacja skarżących. W decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy dopuszczono możliwość budowy budynku w odległości 1,5m od granicy z działkami 261/7 i 264/8 (działki skarżących).Skarżący sprzeciwiają się takiej lokalizacji projektowanego budynku. W świetle wcześniejszych wywodów jednak nie może odnieść skutku zarzut nieuprawnionego powoływania się w tym zakresie na decyzję o warunkach zabudowy. Istotnym, jest także, co wynika z uzasadnienia tej decyzji oraz załączonej analizy urbanistycznej, przesłanką ustalenia usytuowania budynku na nieruchomości jest sposób zagospodarowania działek sąsiednich i zastany ład przestrzenny. Zauważyć zatem należy, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie wkroczył w kompetencję organu architektoniczno budowlanego i nie ustalał warunków technicznych usytuowania budynku. Jak stwierdził zaś WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 17.05.2011 r. sygn. II SA/Po 71/11 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) dopuszczalne prawnie i wiążące dla innych organów określenie usytuowania budynku na działce w odległości 1,5 metra od granicy (w świetle § 12 ust. 2 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy każdorazowo musi wynikać z realizacji ustawowego wymogu zachowania ładu przestrzennego w ramach dającej się wyodrębnić zwartej jednostki terenowej urbanistyczno-architektonicznej na danym obszarze i co za tym idzie musi być w sposób wyczerpujący i przekonujący uzasadnione pod tym właśnie kątem. To z analizy powinna wynikać potrzeba skonkretyzowania na etapie warunków zabudowy ścisłego usytuowania planowanego obiektu z uwagi na konieczność ochrony ładu przestrzennego. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie może natomiast wkraczać w zarezerwowaną dla organów administracji architektoniczno-budowlanej ocenę dopuszczalności lokalizacji zabudowy w odległościach od granic nieruchomości mniejszych niż normatywne z punktu widzenia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie tj. poprzez pryzmat przesłanek określonych w § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przy zachowaniu tych zasad określenie w decyzji o warunkach zabudowy usytuowania budynku w odległości 1,5 metra od granicy nieruchomości nie narusza kompetencji organów rozstrzygających na dwóch odrębnych etapach procesu inwestycyjnego, jakimi są etap ustalenia warunków zabudowy oraz etap zatwierdzania projektu budowlanego i uzyskiwania pozwolenia na budowę. Takie założenie pozwala też na wniosek, że przepis § 12 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, odsyłając do ustaleń odległości nowej zabudowy od granicy nieruchomości zawartych w decyzji o warunkach zabudowy nie jest bezwzględnie i oczywiście sprzeczny ani z ustawą Prawo budowlane ani z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeśli zatem lokalizacja nowej zabudowy, wskazana w decyzji o warunkach zabudowy wynika z zastanego ładu przestrzennego, to ustalenie to bezwzględnie wiąże organ architektoniczno – budowlany. Wydaje się też wówczas bezprzedmiotowym badanie norm techniczno budowlanych w tym zakresie (np uzasadnienia takiego sytuowania wymiarami działki). W związku z powyższym nie może odnieść skutku ani zarzut niewłaściwej wykładni art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy prawo budowlane ani zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu § 12 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stąd zarzut skargi niewyjaśnienia tej kwestii i naruszenia art. 35 ust.2 Prawa budowlanego wydaje się nieskuteczny. Skarżący zarzucają naruszenia art. 77 i 80 k.p.a. - niezbadanie warunków technicznych projektowanego budynku, ale w kontekście niewyjaśnienia warunków technicznych usytuowania budynku. Przesłanka, którą kierowały się organy architektoniczno – budowlane określając odległość budynku od granicy działki (wiążące rozstrzygnięcie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy) czyni ten zarzut pozbawionym podstaw. Dostrzegając przy tym kontrowersje, jakie rodzi redakcja § 12 ust.2 powoływanego rozporządzenia wskazać należy, ze powoływane w uzasadnieniu skargi orzeczenia zostały wydane na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Niniejsze postępowanie tymczasem dotyczy pozwolenia na budowę, na którym to etapie najistotniejszy jest zakres ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Nie można go kontestować dopóki decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym. Bezprzedmiotowe są rozważania skargi dotyczące linii zabudowy w kontekście dopuszczenia usytuowania zabudowy w odległości 1,5 metra od granicy nieruchomości. Są to dwie odrębne kwestie. Linia zabudowy określa jedynie nieprzekraczalną granicę zabudowy od strony drogi publicznej. Nie sposób odmówić słuszności skarżącym, gdy wskazują na lakoniczność uzasadnienia zaskarżonych decyzji Istotnie uzasadnienie rozstrzygnięcia organów w tym zakresie jest nader wątłe, niemniej nie sposób się zgodzić ze stanowiskiem skarżących o jego wadliwości. Pomimo swej lakoniczności odpowiada ono bowiem prawu. Uzasadnienie przyjętego rozwiązania w zakresie kwestionowanym przez skarżących wynika wprost z zapisów decyzji o warunkach zabudowy i analizy urbanistycznej Wskazać należy, iż w myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami i planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wymogi, jakim powinien odpowiadać projekt budowlany, określa przepis art. 34 tej ustawy. Stosownie natomiast do art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 (w tym m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z akt administracyjnych bezsprzecznie wynika, iż inwestor spełnił wymagania przewidziane przytoczonymi przepisami. Dołączony do wniosku projekt jest kompletny i odpowiada wymogom określonym w art. 34 ust. 3 ustawy. Prawidłowe jest również ustalenie organów administracji, że projektowana budowa budynku gospodarczego zgodna jest z przepisami techniczno-budowlanymi. Podzielić należy również stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym postępowanie zmierzające do wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowi odrębny tryb postępowania i organ administracji architektoniczno-budowlanej, a także Sąd w odrębnym postępowaniu, jakim jest postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę nie może oceniać legalności decyzji wydanych w toku innego postępowania. Okoliczność, iż skarżący nie brali udziału w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż jak już wskazywano decyzja o warunkach zabudowy jest ostateczna. Co prawda skarżący uruchomili postępowanie nadzwyczajne, zmierzające do wyeliminowania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy w trybie wznowienia postępowania, jednakże postępowanie to nie zostało jeszcze zakończone, a to z kolei oznacza, że nawet gdy decyzja o warunkach zabudowy obarczona jest wadą kwalifikowaną, to z racji tego, że jest ostateczna objęta jest zasadą trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 16 k.p.a. Innymi słowy dopóki decyzja o warunkach zabudowy nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, będzie ona wiążąca dla organów administracji architektoniczno–budowlanej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. B.A.