II SA/Łd 117/23

Dnia 29 marca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 marca 2023 roku sprawy ze skargi Wojewody Łódzkiego na uchwałę Rady Gminy Widawa z dnia 30 marca 2022 r. nr LXII/345/22 w sprawie przyjęcia "Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Widawa w 2022 roku" oddala skargę. MR Wojewoda Łódzki, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r. poz. 559 ze zm.) zaskarżył uchwałę Rady Gminy Widawa z dnia 30 marca 2022 r., Nr LXII/345/22 w sprawie przyjęcia "Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Widawa w 2022 roku" w całości. Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie prawa, polegające na obrazie przepisów: - art. 7 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zw. z art. 11a ust. 7 pkt 1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U . z 2022 r. poz. 572 – u.o.z.), poprzez zaniechanie konsultacji z właściwym powiatowym lekarzem weterynarii, organizacjami społecznymi działającymi na obszarze gminy, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt oraz dzierżawcami lub zarządcami obwodów łowieckich, działających na obszarze gminy, podczas gdy z przepisu art. 11 a ust. 7 pkt 1-3 u.o.z. należy wywieść normę prawną zobowiązującą radę gminy do przekazania projektu Programu do podmiotów w nim wskazanych i umieszczenie tej informacji w Programie; - art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, w zw. z art. 11 ust. 5, w zw. z art. 11a ust. 2 u.o.z., poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji określenie w sposób niedostateczny w § 19 załącznika do uchwały - Programu, sposobu wydatkowania środków na realizację opieki nad bezdomnymi zwierzętami, to jest: a) braku precyzyjnego wskazania środków na obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt, co stanowi niepełne i nieprawidłowe zrealizowanie upoważnienia ustawowego; b) braku wskazania środków na poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt, co stanowi niepełne i nieprawidłowe zrealizowanie upoważnienia ustawowego; - art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, w zw. z art. 11a ust. 5, w zw. z art. 11a ust. 2 u.o.z. , poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji określenie w sposób nieprecyzyjny w § 15 ust. 1 pkt 3 Programu, sposobu wydatkowania środków na realizację opieki nad bezdomnymi zwierzętami, poprzez wskazanie ogólnej kwoty przeznaczenia środków finansowych na realizację zadania i nieprecyzyjnego określenia warunków jej rozdysponowania, co stanowi niepełne i nieprawidłowe zrealizowanie upoważnienia ustawowego. Zarzucając powyższe Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi Wojewoda przypomniał, że w terminie zakreślonym przez przepis art. 91 u.s.g. nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Tym samym, podstawę do wniesienia przez Wojewodę skargi w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 93 u.s.g. Zdaniem skarżącego "Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Widawa w 2022 roku", stanowiący załącznik do kwestionowanej uchwały, nie spełnia przesłanek określonych w przepisach ustawy, przez co narusza prawo w sposób istotny. Ponadto, w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia także z przekroczeniem delegacji ustawowej. Odnosząc się do poszczególnych naruszeń, skarżący wskazał że: Pierwszy z zarzutów odnosi się do braku w treści przedmiotowej uchwały Rada Gminy umieszczenia informacji o przekazaniu jej projektu do zaopiniowania: właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii, organizacjom społecznym działającym na obszarze gminy, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt oraz dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich, działającym na obszarze gminy. Taki obowiązek wynika natomiast z treści art. 11a ust. 7 pkt 1-3 u.o.z. Kolejny zarzut dotyczy braku wypełnienia obowiązku wynikającego z art. 11a ust. 5, w zw. z art. 11a ust. 2 u.o.z., obligujących organ uchwałodawczy do wskazania sposobu wydatkowania środków finansowych na realizację zadań określonych w Programie. Rada wskazała sposób wydatkowania środków finansowych przeznaczonych na realizacje Programu wbrew postanowieniom art. 11a ust. 5 ustawy, gdyż w § 19 załącznika do zaskarżonej uchwały w sposób niedostateczny wskazano sposób wydatkowania środków na realizację opieki nad bezdomnymi zwierzętami, gdyż podano ogólną kwotę przeznaczenia środków finansowych na realizację kilku zadań to jest zadania realizowanego przez schronisko dla zwierząt, z którymi Gmina ma zawartą umowę. Z literalnego brzmienia art. 11a ust. 5 u.o.z. wynika, że Program powinien zawierać nie tylko wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na realizacje Programu, ale także sposób ich wydatkowania. Skarżący podkreśla, że zgodnie z szeroko akceptowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, określenie "sposób wydatkowania środków finansowych" oznacza przedstawienie w programie opieki nad zwierzętami bezdomnymi, jako obligatoryjnego elementu, sposobu rozdysponowania puli środków finansowych przeznaczonych na poszczególne cele i założenia przyjęte w programie. Tylko powiązanie uchwalonej kwoty środków finansowych przeznaczonych na realizację Programu z konkretnym sposobem ich wydatkowania pozwala bowiem przyjąć, że nie jest on fikcją i umożliwia faktyczne wykonanie poszczególnych zadań. Natomiast Rada Gminy Widawa pominęła wskazanie wydatków, jakie zostaną przeznaczone na obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt, regulując wyłącznie środki finansowe dotyczące kotów i psów (§ 19 pkt 4 lit. a oraz pkt 7 Programu), podczas gdy ustawodawca w § 11a ust. 2 pkt 4 wskazał, że Program, obejmuje "obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt". Ponadto w Programie brakuje regulacji dotyczącej określenia środków na poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt. Zdaniem Wojewody także treść § 19 pkt 4 lit. a i pkt 7 może wprowadzać w błąd co do zakresu i przeznaczenia kwot na sterylizację kotek i kastrację kotów, gdyż zakresy mogą częściowo się pokrywać, a nie zostały te zapisy doprecyzowane. Naruszeniem normy art. 11a ust. 5 u.o.z. jest zatem pozostawianie organowi wykonawczemu gminy zadania realizowanego przez schronisko dla zwierząt, z którym Gmina ma zawartą umowę na kwotę 117 000,00 zł (§ 19 pkt 1) albo innym podmiotom współdziałającym w wykonaniu uchwały, swobody w zakresie sposobu wydatkowania takich środków, względnie precyzowania tegoż sposobu w zawieranych umowach. Skarżący zauważył, że realizacja poszczególnych zadań Programu uzależniona jest wprost od ilości środków na ten cel przeznaczonych. W konsekwencji taki sposób sformułowania przepisów programu nie wyczerpuje zakresu przedmiotowego przekazanego do uregulowania przez Radę Gminy w art. 11 a ust. 5 u.o.z. Pominięcie określenia wysokości środków przeznaczonych do realizacji poszczególnych celów programu, a w konsekwencji brak wskazania czy na dany cel przeznaczono jakiekolwiek środki, stanowi istotne naruszenie prawa, ponieważ kwestia określenia sposobu wydatkowania kwot na poszczególne zadania objęte programem ma zasadnicze znaczenie dla realizacji całej uchwały. Prawidłowe wskazanie środków finansowych obejmujących koszty wykonywania poszczególnych zadań objętych takim programem jest niezbędne do wykonania całej uchwały. Poza tym treść § 15 ust. 1 pkt 3 poprzez użycie pojęcia "sukcesywnie" nie spełnia wymogów ustawowych wynikających z art. 11a ust. 5 u.o.z., gdyż kryterium to jest nieostre, co wiąże się z tym, że warunki rozdysponowania ("sukcesywnie") wskazanej kwoty może nasuwać niejasności na etapie wykonywania Programu, który jako akt prawa miejscowego powinien być jasno sprecyzowany i czytelny dla każdego adresata uchwały. W odpowiedzi na skargę Rady Gminy Widawa wniosła o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że wbrew zarzutom skargi dopełniony został obowiązek wynikający zapisów zawartych w art. 11a ust. 7 pkt 1-3 u.o.z. Niemniej jednak informacja w powyższej kwestii nie została zawarta w zapisach zaskarżonej uchwały. Ustalono, iż dniu 22 lutego 2022 r. projekt uchwały został przekazany do: 1) Koła Łowieckiego Nr [...] "D."; 2) Koła Łowieckiego Nr [...] "J."; 3) Koła Łowieckiego Nr [...] "B"; 4) Koła Łowieckiego Nr [...] "L."; 5) Koła Łowieckiego Nr [...] "P."; 6) Koła Łowieckiego Nr [...] "R."; 7) Koła Łowieckiego Nr [...] "R." czyli wszystkich zarządców obwodów łowieckich, działających na obszarze gminy W. oraz do: 1) Towarzystwa O. z siedzibą w Z.; 2) Fundacji R. z siedzibą w R. czyli organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, których zasięg działania obejmuje obszar gminy W., a także do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w Ł. Powyżej wymienione podmioty wyraziły "milczącą zgodę" (brak jakichkolwiek uwag w ustawowym terminie) jedynie uzyskano pozytywną opinię Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w Łasku (pismo z 1 marca 2022 r.,) oraz Koła Łowieckiego "R." (pismo z 23 lutego 2022 r.). Ponadto informacja o tym, iż Program został opracowany przy współudziale i uzgodniony z instytucjami i organizacjami wymienionymi w art. 11a ust. 7 u.o.z. została zawarta w uzasadnieniu do uchwały. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 11a ust. 7 pkt 1-3 u.o.z., poprzez zaniechanie konsultacji z właściwym powiatowym lekarzem weterynarii, organizacjami społecznymi działającymi na obszarze gminy, których statutowym celem jest ochrona zwierząt oraz dzierżawcami lub zarządcami obwodów łowieckich, działających na obszarze gminy należy uznać za bezzasadny. Kwestia ta zresztą nie budziła wątpliwości organu nadzoru po podjęciu uchwały, nie zostało w tym zakresie wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia jej nieważności, a sama uchwała została opublikowana w dzienniku urzędowym. Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego braku precyzyjnego wskazania środków na obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt, przez niepełne i nieprawidłowe zrealizowanie upoważnienia ustawowego, organ także uznał, iż jest on bezzasadny. Zaznaczono, iż jak wynika z przepisów prawa "obligatoryjne elementy programu, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6 mogą zostać powierzone podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt" (art. 11 a ust. 4 u.o.z.). Rada Gminy Widawa w Programie w § 6 pkt 1 przyjęła zaś, iż zapewnienie schronienia zwierzętom bezdomnym oraz realizację zadań takich jak odławianie bezdomnych zwierząt, obligatoryjna sterylizacja albo kastracja zwierząt w schroniskach dla zwierząt, poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt, usypianie ślepych miotów powierza schronisku, z którym została zawarta stosowna umowa. W § 6 umowy zawartej 27 grudnia 2021 r. przyjęto odrębną wycenę za: - pobyt i utrzymanie jednego zwierzęcia w placówce (za każdą rozpoczętą dobę); - odłowienie, dostarczenie do schroniska, oznakowanie i sterylizację jednego zwierzęcia. Dodano, że obligatoryjna sterylizacja albo kastracja zwierząt w schroniskach dla zwierząt dotyczy tylko zwierząt bezdomnych odłowionych, które trafiły do schroniska i odbyły kwarantannę. Co do zasady szacuje się, iż takich zwierząt jest około 5 sztuk rocznie. Pozostałe zwierzęta, które przebywają w schronisku są już wysterylizowane (wykastrowane). Ponadto usługa obejmuje odłowienie, dostarczenie do schroniska, oznakowanie i sterylizację jednego zwierzęcia i jest to opłata uiszczana jednorazowo za jedno zwierzę. Dlatego też nie jest możliwe wyodrębnienie konkretnej kwoty na każde z zadań osobno. W ramach przedmiotu umowy przewidziane też jest poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt. Umowa nie wycenia osobno tej czynności, jest ona zawarta w stawce dziennej za pobyt i utrzymanie jednego zwierzęcia w placówce. Osobne wycenianie każdej wykonywanej przez schronisko dla zwierząt czynności nie jest zasadne i doprowadziłoby do znacznego podwyższenia ceny usługi. Organ dodał, że zgodnie z art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r. 1634 ze zm. wydatki publiczne powinny być dokonywane: 1) w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad: a) uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, b) optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów; 2) w sposób umożliwiający terminową realizację zadań; 3) w wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań. Taki sposób podziału przedmiotu zamówienia - na jednorazową opłatę za odłowienie zwierzęcia i wykonanie niezbędnych czynności z nim związanych oraz ustalenie stawki dziennej za pobyt zwierzęcia i podejmowane podczas jego pobytu w schronisku czynności, jest zasadny i zgodny z art. 44 ustawy o finansach publicznych. Ponadto, wracając do zarzutu dotyczącego braku wskazania środków na poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt organ wskazał, na zapis § 19 pkt. 3 Programu - reklama psów przeznaczonych do adopcji - 1.000,00 zł. w konsekwencji uznał, że nie jest zasadny zarzut niepełnego i nieprawidłowego zrealizowania upoważnienia ustawowego. Rozdział 7 "Finansowanie Programu" w § 19 "Programu" precyzuje także, iż na zakup karmy dla psów adoptowanych przeznaczona jest kwota 5 000 zł, a § 15 ust. 1 pkt 3, stanowi, iż "każdy mieszkaniec gminy, który dokona adopcji psa wskazanego przez gminę ze schroniska, w którym przebywają psy z terenu gminy W., będzie sukcesywnie otrzymywał karmę dla adoptowanego psa, którą zakupi gmina za kwotę nie większą niż 1 000,00 zł. Adopcja psa powinna być przeprowadzona zgodnie z regulaminem adopcji znajdującym się w schronisku". Dodatkowo nadmieniono, iż gmina przeznaczyła również kwotę w wysokości 10 000 złotych na prowadzenie akcji zachęcającej właścicieli psów i kotów do wykonywania zabiegów sterylizacji i kastracji. Rada Gminy Widawa w rozdziale 7 "Finansowanie Programu" § 19 Programu wskazała jakie działania będą finansowane w ramach programu i jakie kwoty zostały przeznaczone na poszczególne z tych działań. Zdaniem organu, w przypadku skarżonej uchwały nie można mówić o istotnym naruszeniu prawa tj. art. 11a ust. 5 u.o.z., albowiem uchwała określa konkretną wysokość środków przeznaczonych na konkretne cele, a co za tym idzie wskazuje sposób wydatkowania tych środków na realizację poszczególnych celów Programu. Nawet jeśli przyjąć pewne niedociągnięcia, to wyeliminowanie uchwały w całości z obrotu prawnego należy uznać za przesadną reakcję prawną. Niemniej jednak przychylając się do stanowiska skarżącego Rada wyjaśniła, że Program na kolejny rok zostanie doprecyzowany i uporządkowane zostanie określenie jego finansowania tak, aby było bardziej czytelne. Ponadto zostanie również zawarta informacja dotycząca przeprowadzonych konsultacji z podmiotami wskazanymi w art. 11a ust. 7 pkt 1-3 ustawy ochronie zwierząt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle zaś art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.", sądy administracyjne właściwe są w sprawach z zakresu kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Należy przy tym dodać, że w tych sprawach sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W sprawie Wojewoda Łódzki w treści skargi zawarł wniosek o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Natomiast Wójt Gminy Widawa, działający w imieniu Rady Gminy Widawa, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, stąd sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym. Przedmiotem kontroli sądu w powyższym trybie jest w niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy Widawa z dnia 30 marca 2022 r., Nr LXII/345/22 w sprawie przyjęcia Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Widawa w 2022 roku. Jako podstawę prawną uchwały Rada Miejska wskazała art. 18 ust. 2 pkt 15, oraz art. 11a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U . z 2022 r. poz. 572). Wyjaśnić zatem należy, że akty prawa miejscowego, do których należy zaskarżona uchwała zawierająca wskazany Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, w rozumieniu art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP, są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Ustanawianie aktów prawa miejscowego należy do kompetencji organów samorządu terytorialnego, które czynią to wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. W świetle art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Oznacza to, że materia uregulowana wydanym aktem normatywnym powinna wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Uwzględniając hierarchiczność źródeł prawa akty tego typu mają charakter zależny od źródeł prawa wyższego rzędu, czego konsekwencją jest stanowisko, że nie mogą normować materii uregulowanych aktami wyższego rzędu, a nadto nie mogą wykraczać poza zakres delegacji ustawowej. Jednocześnie zasady podejmowania uchwał lub aktów organu gminy wyznaczają przepisy u.s.g. Przepis art. 40 ust. 1 u.s.g. przyznaje gminie prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy na podstawie upoważnień ustawowych. Oznacza to, że jeżeli podstawą aktu prawa miejscowego jest upoważnienie ustawowe, rada gminy nie może w żaden sposób wystąpić poza przedmiotowe granice upoważnienia zawartego w ustawie. Innymi słowy, rada gminy obowiązana jest przestrzegać zakresu upoważnienia ustawowego udzielonego jej przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego, a w ramach udzielonej jej delegacji nie może regulować kwestii nieprzekazanych do regulacji i jednocześnie ma obowiązek uregulowania realizacji zadań jej przekazanych. Uchwała rady gminy musi zatem respektować unormowania zawarte w aktach wyższego rzędu, a prawo miejscowe może być stanowione w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP). W tym miejscu podkreślenia wymaga, że przekroczenie upoważnienia ustawowego stanowi istotne naruszenie prawa, kreujące podstawę do stwierdzenia nieważności podjętego aktu. Zgodnie bowiem z art. 91 ust. 1 zdanie 1 u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 (art. 91 ust. 1 zdanie drugie u.s.g.). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4 u.s.g.). W utrwalonych poglądach judykatury podkreśla się, iż z treści art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotne naruszenie prawa, czyli takie, którego skutki nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawa. Do takich istotnych naruszeń zalicza się naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię, a także przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (zob. wyroki NSA: z 18 października 2016 r., II GSK 1650/16, z 17 lutego 2016 r., II FSK 3595/13 czy wyrok WSA we Wrocławiu z 8 września 2016 r., IV SA/Wr 306/16 - orzeczenia.nsa.gov.pl). Za nieistotne naruszenie prawa należy natomiast uznać takie naruszenie, które jest mniej doniosłe w porównaniu z innymi przypadkami wadliwości, jak np. nieścisłość prawna czy też błąd, który nie ma wpływu na istotną treść aktu organu gminy. Takie naruszenia nie stanowią przesłanki do stwierdzenia nieważności. W myśl art. 11 ust. 1 u.o.z. zapobieganie bezdomności zwierząt i zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gmin. Nadto stosownie do treści przepis art. art. 11a u.o.z. rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1, określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt (ust. 1). Program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności: 1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie; 3) odławianie bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypianie ślepych miotów; 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt (ust. 2). Program, o którym mowa w ust. 1, może obejmować plan znakowania zwierząt w gminie (ust. 3). Program, o którym mowa w ust. 1, może obejmować plan sterylizacji lub kastracji zwierząt w gminie, przy pełnym poszanowaniu praw właścicieli zwierząt lub innych osób, pod których opieką zwierzęta pozostają (ust. 3a). Realizacja zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6, może zostać powierzona podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt (ust. 4). Program, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Koszty realizacji programu ponosi gmina (ust. 5). Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, przygotowuje wójt (burmistrz, prezydent miasta) (ust. 6). Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, wójt (burmistrz, prezydent miasta) najpóźniej do dnia 1 lutego przekazuje do zaopiniowania: 1) właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii; 2) organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działającym na obszarze gminy; 3) dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich, działających na obszarze gminy (ust. 7). Podmioty, o których mowa w ust. 7, w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu programu, o którym mowa w ust. 1, wydają opinie o projekcie. Niewydanie opinii w tym terminie uznaje się za akceptację przesłanego programu (ust. 8). Z przywołanych unormowań wynika, że art. 11a ust. 2 pkt 1-8 oraz ust. 5 ustawy określają elementy obligatoryjne programu, o czym świadczą zwroty użyte w ust. 2 "obejmuje w fakultatywne programu, o czym świadczy użyty zwrot "może obejmować". Sąd przechodząc zatem do oceny sformułowanych w skardze zarzutów uznał je za bezzasadne. I tak, w ocenie sądu niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7 i art. 94 Konstytucji RP oraz art. 11a ust. 7 pkt 1-3 ustawy. Wskazać należy, iż z treści art. 11a ust. 7 u.o.z. nie wynika obowiązek zamieszczenia przez lokalnego prawodawcę w treści uchwały informacji o podmiotach, do których wójt (burmistrz, prezydent miasta) przekazał projekt programu do zaopiniowania. Niezależnie od powyższego z akt administracyjnych sprawy niniejszej wynika, że pismami z 22 lutego 2023 r., projekt uchwały został przekazany do: Koła Łowieckiego Nr [...] "D."; Koła Łowieckiego Nr [...] "J."; Koła Łowieckiego Nr [...] "B."; Koła Łowieckiego Nr [...] "L."; Koła Łowieckiego Nr [...] "P."; Koła Łowieckiego Nr [...] "R."; Koła Łowieckiego Nr [...] "R." czyli wszystkich zarządców obwodów łowieckich, działających na obszarze gminy W. oraz do Towarzystwa O. z siedzibą w Z.; F. R z siedzibą w R. czyli organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, których zasięg działania obejmuje obszar gminy Widawa, a także do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w Ł.. Powyżej wymienione podmioty wyraziły "milczącą zgodę" (brak jakichkolwiek uwag w ustawowym terminie) jedynie uzyskano pozytywną opinię Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w Ł.(pismo z 1 marca 2022 r.,) oraz Koła Łowieckiego "R" (pismo z 23 lutego 2022 r.). Ponadto informacja o tym, iż Program został opracowany przy współudziale i uzgodniony z instytucjami i organizacjami wymienionymi w art. 11a ust. 7 u.o.z. została zawarta w uzasadnieniu do uchwały. Wprawdzie wymienione czynności zostały podjęte po upływie zakreślonego przez ustawodawcę w art. 11a ust. 7 ustawy terminu, to jednak bezsporny pozostaje fakt, że warunek przekazania projektu do zaopiniowania został w realiach rozpatrywanej sprawy spełniony. Tożsame stanowisko wyraził tutejszy sąd w wyroku z 29 marca 2023 r., II SA/Łd 132/23. W konsekwencji w ocenie sądu zarzut naruszenia art. 11a ust. 7 pkt 1-3 u.o.z., poprzez zaniechanie konsultacji z właściwym powiatowym lekarzem weterynarii, organizacjami społecznymi działającymi na obszarze gminy, których statutowym celem jest ochrona zwierząt oraz dzierżawcami lub zarządcami obwodów łowieckich, działających na obszarze gminy należy uznać za bezzasadny, skoro adresatom tym projekt uchwały został przekazany do zaopiniowania. Odnosząc się do kolejnego zarzutu, przypomnieć należy, iż stosownie do art. 11 ust. 1 zapobieganie bezdomności zwierząt i zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gmin. Z kolei wymienione w art. 11a ust. 2 u.o.z. elementy gminnego programu mają charakter obligatoryjny. Uchwalając program rada gminy powinna zawrzeć w nim postanowienia odnoszące się do wszystkich enumeratywnie wymienionych w powołanym przepisie zagadnień. Jeżeli uchwała nie zawiera wszystkich przewidzianych ustawą elementów, to brak regulacji w tym zakresie oznacza, że podjęty akt nie wyczerpuje ustawowego upoważnienia. Łączne odczytywanie art. 11 ust. 1 i art. 11a ust. 2 u.o.z. prowadzi do wniosku, iż uchwalony program ma służyć wykonywaniu przez gminę jej zadań własnych, polegających na opiece nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobieganiu bezdomności zwierząt. Dla skutecznej realizacji zadań, przy uwzględnieniu krótkoterminowego charakteru tego aktu, zasadnym jest określenie w sposób konkretny sposobu realizacji tych zadań. Wprawdzie program ten jest wyrazem polityki gminy, ale skoro jednocześnie stanowi podstawę realizacji określonych zadań, koniecznym jest skonkretyzowanie sposobu ich realizacji. Co więcej zadania te, wobec zmieniających się warunków, muszą być adekwatne do okoliczności występujących w danym roku. Nie bez powodu przecież ustawodawca postanowił, że programy te są uchwalane corocznie do dnia 31 marca (por. wyrok WSA w Łodzi z 28 lutego 2022 r., II SA/Łd 1066/22 – orzeczenia.nsa.gov.pl) Wobec tego - co do zasady - słuszne jest stanowisko Wojewody, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, że wynikający z art. 11a ust. 5 u.o.z. obowiązek organu stanowiącego gminy do wykazania w uchwalanym programie, wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków, wymaga wskazania konkretnych form ich wykorzystania, ukierunkowanych na osiągnięcie celów programu, albo co najmniej podział tych środków na poszczególne zadania programu. Przyjmuje się bowiem, że tylko powiązanie ustalonej kwoty środków finansowych przeznaczonych na realizację programu z konkretnym sposobem ich wydatkowania pozwala przyjąć, że uchwalany program nie jest fikcją i możliwą jest realizacja poszczególnych zadań w nim założonych. Jednak, co warte podkreślenia ocena realizacji przez organ uchwałodawczy obowiązku, wynikającego z art. 11a ust. 5 u.o.z., tj. wykazania w Programie, wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków musi być oceniania przez pryzmat konkretnych, zawartych w danej uchwale regulacji, składających się na całość aktu prawa miejscowego. W niniejszej sprawie Wojewoda zarzuca kwestionowanej uchwale istotne naruszenie art. 11a ust. 5 u.o.z., poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji określenie w sposób niedostateczny w § 19 załącznika do uchwały sposobu wydatkowania środków na realizację opieki nad bezdomnymi zwierzętami, przez brak precyzyjnego wskazania środków na obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt brak wskazania środków na poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt co, w ocenie skarżącego organu stanowi niepełne i nieprawidłowe zrealizowanie upoważnienia ustawowego. Wobec tego zaznaczy trzeba, że ustawodawca, w art. 11a ust 4 u.o.z., przewidział możliwość powierzenia podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt realizacji zadań w postaci: odławiania bezdomnych zwierząt, obligatoryjnej sterylizacji albo kastracji zwierząt w schronisku dla zwierząt, poszukiwania właścicieli dla bezdomnych zwierząt oraz usypiania ślepych miotów i taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Z kolei z treści § 6 pkt 1 Programu wynika, że realizacja Programu obejmuje w szczególności: 1) zapewnienie schronienia zwierzętom bezdomnym poprzez umieszczanie zwierząt domowych u przedsiębiorcy K.P. Schronisko "P. z siedzibą N. 62, [...] L., z którym Gmina zawarła Umowę [...] z dnia [...] roku. Przedmiotem niniejszej umowy jest świadczenie usług na terenie gminy Widawa polegających na wyłapywaniu bezdomnych zwierząt, przewożeniu i umieszczaniu ich w hotelu lub schronisku dla zwierząt oraz sprawowaniu nad nimi opieki, a w szczególności: a) prowadzenie ewidencji oraz oddawanie zwierząt do adopcji, b) prowadzenie dokumentacji zwierząt (w formie chipowania) i przekazywanie jej na bieżąco zamawiającemu, c) opiekę i wyżywienie, d) informowanie Zamawiającego o przekazaniu zwierzęcia do adopcji lub uśpieniu, e) zapewnienie opieki weterynaryjnej, w której zakres wchodzi w szczególności: odrobaczenie, szczepienie, leczenie, poddanie zwierząt zabiegom kastracji i sterylizacji, a w drastycznych i beznadziejnych przypadkach uśpienie zwierzęcia z zastosowaniem obowiązujących procedur; 2) zapewnienie schronienia zwierząt gospodarskich w wyznaczonym gospodarstwie rolnym; w miejscowości W. B 27, [...] W., z właścicielem gospodarstwa Gmina Widawa zawarła stosowną umowę; 3) aktywne poszukiwanie osób chętnych do adoptowania zwierząt bezdomnych; 4) prowadzenie stałej i aktualnej informacji o zwierzętach czekających na adopcję na stronach internetowych Gminy; 5) prowadzenie sterylizacji i kastracji zwierząt bezdomnych, znajdujących się w schroniskach oraz wolno żyjących kotów; 6) znakowanie zwierząt w sposób umożliwiający identyfikację zwierzęcia i kontakt z właścicielem; 7) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej zwierzętom objętym Programem na wypadek następstw zdarzeń drogowych; 8) zapewnienie opieki nad wolno żyjącymi kotami. Szczegółowe uregulowania w zakresie opieki nad zwierzętami zawiera także Rozdział 4 Programu. Bezspornie zatem postanowienia kwestionowanego w niniejszej sprawie Programu opierają się na wymienionej w Programie umowie z 27 grudnia 2021 roku, zawartej ze schroniskiem - co istotne - przed podjęciem zaskarżonej uchwały. Z kolei w § 2 umowy określono obowiązki wykonawcy, polegające m.in. na wyłapywaniu bezdomnych zwierząt, ich transporcie do schroniska, obligatoryjnej sterylizacji/kastracji odłowionego zwierzęcia, umieszczeniu na stronie internetowej schroniska i aktualizowanie listy wszystkich odłowionych zwierząt z terenu gminy Widawa, poszukiwaniu nowych właścicieli dla zwierząt odłowionych z terenu gminy Widawa, zamieszczeniu na stronie internetowej schroniska informacji ze zdjęciem i opisem zwierząt odłowionych na terenie gminy Widawa, odławianiu bezdomnych zwierząt z ternu gminy Widawa po zgłoszeniu przez pracownika Urzędu Gminy Widawa wraz z ich transportem. Poza tym w § 6 umowy, zatytułowanym Wynagrodzenie i warunki płatności kompleksowo uregulowane zostały stawki wynagrodzenia za usługi świadczone przez schronisko, które są wyliczane wg. wskazanych w umowie cen jednostkowych, w dwojaki sposób, za: - pobyt i utrzymanie jednego zwierzęcia w placówce (za każdą rozpoczętą dobę), - odłowienie, dostarczenie do schroniska, oznakowanie i sterylizację jednego zwierzęcia. Jak wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę obligatoryjna sterylizacja albo kastracja zwierząt w schroniskach dla zwierząt dotyczy tylko zwierząt bezdomnych odłowionych, które trafiły do schroniska i odbyły kwarantannę. Pozostałe zwierzęta, które przebywają w schronisku są już wysterylizowane (wykastrowane). Ponadto usługa obejmuje odłowienie, dostarczenie do schroniska, oznakowanie i sterylizację jednego zwierzęcia i jest to opłata uiszczana jednorazowo za jedno zwierzę. Dlatego też nie jest możliwe wyodrębnienie konkretnej kwoty za poszczególne zadania. W ramach przedmiotu umowy przewidziane jest również poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt, jednak umowa nie wycenia osobno tej czynności, jest ona zawarta w stawce dziennej za pobyt i utrzymanie jednego zwierzęcia w placówce. Jak wyjaśniła Rada osobne wycenianie każdej wykonywanej przez schronisko dla zwierząt czynności nie jest zasadne i prowadziłoby do znacznego podwyższenia ceny usługi. W ocenie sądu wyjaśnienia te korespondują z treścią zawartej umowy oraz są spójne z regulacjami zawartymi w zaskarżonej uchwale. Z kwestionowanego § 19 Programu wynika bowiem, że środki finansowe na realizację zadań wynikających z Programu zabezpieczone są w budżecie Gminy na 2022 rok w kwocie 140 000,00 zł. W ramach programu finansowane będą następujące działania: 1) zadania realizowane przez schronisko dla zwierząt, z którym Gmina ma zawartą umowę – 117 000,00 zł; 2) zakup karmy dla psów adoptowanych – 5 000,00 zł; 3) reklama psów przeznaczonych do adopcji – 1 000,00 zł; 4) opieka nad wolno żyjącymi kotami: a) sterylizacja kotek i kastracja kotów - 2 000,00 zł, b) dokarmianie bezdomnych kotów – 1 500,00 zł; 5) zapewnienie opieki weterynaryjnej przez lekarza weterynarii – 3 000,00 zł; 6) usypianie ślepych miotów – 500,00 zł; 7) sterylizacja suk i kotek oraz kastracja psów i kotów – 10 000,00 zł. Zdaniem sądu, skoro Gmina Widawa, przed podjęciem uchwały w sprawie Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, zawarła umowę ze schroniskiem w zakresie zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6 u.o.z., co przewiduje ustawodawca w art. 11a ust. 4 u.o.z., miała prawo uregulować, w tejże umowie także zasady wynagradzania i warunków płatności za usługi schroniska, w sposób, który w ocenie gminy najlepiej będzie zapewniał realizację zadań zawartych art. 11a ust. 2 pkt 3-6 u.o.z. Jak wynika z umowy obejmuje ona m.in. obligatoryjną sterylizacje/kastrację, umieszczenie na stronie internetowej schroniska i aktualizowanie listy wszystkich odłowionych zwierząt z terenu gminy Widawa, poszukiwanie nowych właścicieli dla zwierząt odłowionych z terenu gminy Widawa, zamieszczenie na stronie internetowej schroniska informacji ze zdjęciem i opisem zwierząt odłowionych na terenie gminy Widawa, czyli działania, o których mowa art. 11a ust. 2 pkt 3-6 ustawy. Za działania te nie jest pobierana oddzielna opłata, bowiem umowa takowej nie przewiduje. Uregulowania zawarte w umowie uzupełnia treść § 19 pkt 3 Programu gdzie dodatkowo przeznaczono kwotę na reklamę psów przeznaczonych do adopcji - 1.000,00 zł. Dodatkowo korespondują z nimi regulacje zawarte w § 6 Programu, tj. aktywne poszukiwanie osób chętnych do adoptowania zwierząt bezdomnych (pkt 3) prowadzenie stałej i aktualnej informacji o zwierzętach czekających na adopcję na stronach internetowych Gminy (pkt 4). Ponadto zawarte w uchwale (§ 6 pkt 5) regulacje, odnoszące się do finansowania sterylizacji/kastracji zwierząt trafiających do schroniska uzupełniają kwestionowane przez Wojewodę § 19 pkt 4 lit.a oraz pkt 7 Programu, w myśl których odpowiednio w ramach opieki nad wolno żyjącymi kotami finansowane będą działania polegające na sterylizacja kotek i kastracja kotów (2 000,00 zł) oraz sterylizacja suk i kotek oraz kastracja psów i kotów (10 000,00 zł). Wbrew stanowisku Wojewody regulacje te nie stoją w sprzeczności i nie pokrywają się z treścią § 19 pkt 1 Programu, bowiem odnoszą się do finansowania zabiegów sterylizacji zwierząt przebywających poza schroniskiem. Pierwsze z nich polega na sterylizacji/kastracji wolno żyjących kotów, drugie zaś, jak wyjaśnił organ, dotyczy prowadzenia przez Gminę akcji zachęcającej właścicieli psów i kotów do wykonywania zabiegów sterylizacji i kastracji swoich podopiecznych. Potwierdza to treść § 16 uchwały, zgodnie z którym: ograniczanie populacji bezdomnych zwierząt poprzez sterylizację i kastrację zwierząt domowych, w szczególności psów i kotów realizowane jest przez Gminę i schroniska poprzez: 1) prowadzenie akcji zachęcającej właścicieli psów i kotów do wykonywania zabiegów sterylizacji i kastracji finansowanych ze środków przeznaczonych z budżetu Gminy w wysokości do kwoty 10 000,00 złotych; 2) obligatoryjne przeprowadzanie zabiegów sterylizacji i kastracji zwierząt przyjętych do schroniska. Wobec powyższego sąd uznał, że również zarzut dotyczący naruszenia art. 11a ust. 5, w kontekście wskazanych wyżej, kwestionowanych przez Wojewodę uregulowań Programu nie zasługuje na uwzględnienie. Uchwała, pomimo pewnych niedociągnięć, określa konkretną wysokość środków przeznaczonych na konkretne cele, a co za tym idzie wskazuje sposób wydatkowania tych środków na realizację poszczególnych celów Programu. Biorąc pod uwagę sposób rozliczania się ze schroniskiem w ramach zawartej umowy nie było możliwe wskazanie konkretnych kwot przeznaczonych na zadania przez ten podmiot realizowane. W ocenie sądu sporna treść kwestionowanego załącznika nie może być odczytywana w oderwaniu od pozostałych postanowień uchwalonego programu, a także zawartej umowy ze schroniskiem. Zarówno zakres zadań wykonywanych przez schronisko, jak i wskazane formy ich realizacji, w powiązaniu z określonym w § 19 załącznika do uchwały sposobem wydatkowania środków finansowych przeznaczonych na realizację przyjętych założeń, pozwalają, w realiach niniejszej sprawy, na przyjęcie, że program w sposób wystarczająco transparentny rozdziela środki finansowe na wykonanie poszczególnych zadań. Tym samym, zdaniem sądu niedociągnięcia jakie posiada zaskarżona uchwała w tym zakresie, nie mają charakteru istotnego naruszenia prawa, co skutkować musiało stwierdzeniem o braku podstaw do uwzględnienia zarzutów Wojewody. Analiza treści Programu doprowadziła sąd do przekonania, że działając w ramach delegacji ustawowej, wynikającej z art. 11a ust. 5 u.o.z., Rada Gminy Widawa w sposób prawidłowy wykonała tę delegację. W Programie określono kwotę środków finansowych przeznaczonych na realizację konkretnie określonych zadań Programu. To pozwala przyjąć, że zawarte w programie regulacje nie są fikcyjne i umożliwiają faktyczne wykonanie poszczególnych zadań, zgodnie z przyjętymi w uchwale priorytetami. Brak jest zatem podstaw do uznania, by kwestionowany sposób podziału środków na realizację zadań określonych Programem nie wyczerpywał upoważnienia ustawowego. Także użycie w treści § 15 ust. 1 pkt 3 Programu określenia "sukcesywnie" w realiach niniejszej sprawy nie jest istotnym naruszeniem prawa. W myśl tejże regulacji każdy mieszkaniec gminy, który dokona adopcji psa wskazanego przez gminę ze schroniska, w którym przebywają psy z terenu gminy Widawa, będzie sukcesywnie otrzymywał karmę dla adoptowanego psa, którą zakupi gmina za kwotę nie większą niż 1 000,00 zł. Adopcja psa powinna być przeprowadzona zgodnie z regulaminem adopcji znajdującym się w schronisku. Użycie w treści § 15 ust. 1 pkt Programu w ocenie sądu nie jest naruszeniem istotnym skutkującym koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego. Treść zacytowanego przepisu koresponduje z treścią w § 19 pkt 1 Programu, który precyzuje, iż na zakup karmy dla psów adoptowanych przeznaczona jest kwota 5 000 zł. Podkreślić należy, że zakwestionowana regulacja § 15 ust. 1 pkt 3 Programu jest formą poszukiwania przez schronisko i gminę nowych właścicieli, ukierunkowaną wyłącznie na psy wskazane przez gminę znajdujące się w schronisku. Zatem mimo braku precyzyjnej regulacji w zakresie przekazywania karmy dla tychże psów dotyczy ona bezsprzecznie przypadków jednostkowych, w których to gmina wskazuje do adopcji psa przebywającego w schronisku. Biorąc pod uwagę całość postanowień zaskarżonej uchwały, przewidujących inne działania na rzecz adopcji zwierząt (§ 6 Programu) ale także powszechną wiedzę, że w schroniskach przebywają psy, które z różnych względów napotykają trudności w zakresie ich adopcji (niejednokrotnie zaadoptowany pies wraca do schroniska) uznać należy, że sporny zapis o "sukcesywnym" przekazywaniu karmy dla mieszkańca, który podejmie się adopcji psa wskazanego przez gminę dotyczy sytuacji wyjątkowych, sporadycznych, mających miejsce wtedy, kiedy konkretne zdarzenie - adopcja wskazanego przez gminę psa - pojawi się i trzeba będzie sfinansować koszt karmy dla psa, która będzie etapami przekazywana osobie która podjęła się adopcji psa wskazanego przez gminę. Zakwestionowany w skardze zapis, choć wymaga doprecyzowania stanowi jeden z elementów przyjętej przez Gminę strategii poszukiwania osób zdolnych do adopcji zwierząt (psów). Nie jest to główny nurt owej strategii, a jedynie jej uzupełnienie. Tym samym sąd uznał, że użycie nieprecyzyjnego pojęcia w § 15 ust. 1 pkt 3 ma charakter nieistotnego naruszenia prawa. Konkludując sąd, oceniając całokształt uregulowań zawartych w Programie, z uwzględnieniem zapisów umowy z 27 stycznia 2021 r. doszedł do przekonania, że spełniają one wymagania, nałożone przepisami ustawy o ochronie zwierząt. Nie przeniesienie zapisów zawartej ze schroniskiem umowy o stawkach za realizacje ww. zadań, przy jednoczesnym wskazaniu ogólnej kwoty za realizację przez schronisko dla zwierząt, z którym Gmina ma zawartą umowę przekazanych mu zadań, może, w realiach niniejszej sprawy stanowić, co najwyżej nieistotne naruszenie prawa, które w ocenie sądu nie może skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały. Podobnie należy potraktować pozostałe kwestionowane przez Wojewodę regulacje zawarte w skarżonej uchwale, ze względów wskazanych powyżej. O ile sąd zgada się ze stwierdzeniem, że Program powinien zostać doprecyzowany we wskazanym przez Wojewodę zakresie, to jednak, w ocenie sądu brak jest podstaw do stwierdzenia jego nieważności. Wskazane bowiem przez skarżącego naruszenia prawa nie mają charakteru istotnego i nie mogły skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały. W konsekwencji sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, skutkiem czego było jej oddalenie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. IB