II SA/Łd 1179/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Spółka z o.o. w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o przeniesieniu pozwolenia na rozbiórkę obiektów budowlanych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. LS Pismem z dnia 10 listopada 2014 r. A Sp. z o.o. w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z dnia [...] 2012 r. o przeniesieniu pozwolenia na rozbiórkę obiektów budowlanych na terenie działki przy ul. A w K. nr dz. 7/4, 7/24, 7/25, 7/44 i 7/45. W treści skargi strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Jedynie w wyjątkowych sytuacjach, na wyraźny wniosek skarżącego, sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. nieostre pojęcia takie jak "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" każdorazowo wymagają bowiem konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Ogólnie sformułowany wniosek pozbawiony szerszego uzasadnienia, nie może stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...], a to dlatego, że wnioskodawca nie wykazał, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd. Strona skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła, jakie okoliczności przemawiają za zastosowaniem art. 61 § 3 p.p.s.a. W treści skargi sformułowano jedynie zarzuty merytoryczne wobec zaskarżonej decyzji, przy czym uzasadnienie skargi co do naruszenia prawa przez kwestionowany akt nie stanowi o istnieniu przesłanek do wstrzymania wykonania tego aktu. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd nie ma ponadto obowiązku ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu (vide: postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 813/11; dostępne na ww.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ma też obowiązku analizowania akt administracyjnych pod kątem wyszukiwania danych przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji (vide: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2013 r. sygn. akt I GZ 292/13, publ. Lex nr 1397126). Mając powyższe na względzie, wobec braku podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej Sąd, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. LS