II SA/Łd 118/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant starszy asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi T. W. i A.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy działki oddala skargę. B. C. Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez T. i A. W., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] r. [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Urzędu Miasta S. o warunkach zabudowy działki nr 91/4 w S. przy ul. A 6, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 157 § 2 w związku z 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako k.p.a.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 870 ), utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] r. [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Urzędu Miasta S. o warunkach zabudowy działki nr 91/4 w S. przy ul. A 6. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. orzekło w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Urzędu Miasta S. o warunkach zabudowy działki nr 91/4 w S. przy ul. A 6. Pismem z dnia 13 września 2018 r. T. i A. W. złożyli wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Strony podkreśliły, że skoro nie ma innych, poza pierwszą ze stron decyzji, to tym bardziej jest powód do stwierdzenia jej nieważności, bo oznacza to, że decyzja nie ma niezbędnych, wymaganym przepisami składników. Decyzja taka, jak wskazały strony, nie spełnia "wymogów dokumentu będącego załącznikiem do decyzji pozwolenia na budowę", nie zawiera elementów takich jak "określenia jaki może być budynek na działce", "zgody pisemnej właścicieli działki sąsiedniej". Strony zarzuciły, że Kolegium nie zobowiązało Urzędu Gminy S. do wyjaśnienia, dlaczego do pozwolenia na budowę załączono tylko pierwszą stronę decyzji nr [...]. Nie wystąpiło do inwestora o dostarczenie zaskarżonej decyzji, ani też decyzji pozwolenia na budowę wraz z załącznikami, co pozwoliłoby zweryfikować czy urząd gminy wydał decyzję nieważną, która była zresztą nieważna od dnia jej wydania. Pismem z dnia 27 września 2018 r. Kolegium wystąpiło do inwestora M. P. o złożenie posiadanych dokumentów dotyczących decyzji nr [...] Urzędu Miasta S. o warunkach zabudowy działki nr 91/4 w S. przy ul. A 6. Pismem z dnia 5 listopada 2018 r. inwestorka wyjaśniła, iż w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Kolegium prowadziło już postępowanie z wniosku T. i A. W. i decyzją z dnia [...] r. oraz [...] r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji nr [...]. Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] r. [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Urzędu Miasta S. o warunkach zabudowy działki nr 91/4 w S. przy ul. A 6. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, iż T. i A. W. wnioskiem z dnia 13 marca 2018 r. wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. "o stwierdzenie nieważności decyzji zagospodarowania terenu z dnia [...] r. wydanej dla działki nr 91/4 w S. przy ul. A 6 dla M. P., będącej załącznikiem do pozwolenia na budowę [...] r. budynku gospodarczego przeznaczonego do składowania płodów rolnych, maszyn i narzędzi rolniczych wydaną przez Urząd Miasta-Gminy w S." Wraz z wnioskiem stron do Kolegium wpłynęły dokumenty dotyczące postępowań prowadzonych w odniesieniu do działki nr 91/4 w S., będące w posiadaniu Urzędu Miasta-Gminy S. Z uwagi na szereg wątpliwości dotyczących istnienia decyzji wskazanej przez wnioskodawców Samorządowe Kolegium Odwoławcze wystąpiło pismami z dnia 22 maja 2018 r. do Wojewody [...], Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego oraz Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o przesłanie informacji dotyczących prowadzonych postępowań w odniesieniu do działki nr 91/4 w Strykowie ze szczególnym uwzględnieniem decyzji wydawanych na rzecz inwestora M. P. Jednocześnie Kolegium powzięło kroki zmierzające do ustalenia w jakim zakresie były prowadzone postępowania przed Kolegium w Ł. i zgromadzenia dokumentów z Archiwum Kolegialnego. Pismem z dnia 16 lipca 2018 r. T. W. złożyła dodatkowe wyjaśnienie, że wniosek z dnia 13 marca 2018 r. dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] o warunkach zabudowy wydanej przez Urząd Miasta-Gminy S. W dniu zaś 23 lipca 2018 r. do Kolegium wpłynął kolejny wniosek uzupełniający, w którym strony ponownie poinformowały, że postępowanie dotyczyć ma decyzji nr [...] z dnia [...] r. Z uwagi na fakt, iż w toku postępowania powadzonego przed Kolegium nie został odnaleziony dokument przedstawiający w całości wskazaną przez strony decyzję nr [...] z dnia [...] r., Kolegium w dniu [...]r. odmówiło wszczęcia postępowania z wniosku stron. Jak wskazano w rozstrzygnięciu, wprawdzie istniejąca kopia pierwszej strony zaskarżonej decyzji nr [...] uprawdopodabnia istnienie takiej decyzji, jednakże podjęte w trakcie postępowania czynności wyjaśniające nie pozwoliły na uzyskanie w całości dokumentu zaskarżonej decyzji, ani też na odtworzenie treści jej uzasadnienia. Podjęte działania nie doprowadziły do ujawnienia oryginału kwestionowanego orzeczenia, ani jego kopii, czy też odpisu. Nie udało się także uzyskać dokumentu, czy też innego dowodu, który pozwalałby zrekonstruować treść spornej decyzji w sposób pozwalający na podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia w postępowaniu nieważnościowym. W tej sytuacji Kolegium stwierdziło, że prawidłowym było stanowisko organu, iż nie można było zbadać zaskarżonej decyzji pod kątem wystąpienia przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności pod kątem rażącego naruszenia prawa czy też wydania decyzji bez podstawy prawnej (jak wskazują odwołujący), w sytuacji braku możliwości jej odnalezienia i analizy jej treści. W ponownie prowadzonym postępowaniu korzystając z archiwalnych dokumentów, Kolegium uzyskało ponadto informacje, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. prowadziło już postępowanie z wniosku A. i T. W. z dnia 11 lutego 2002 r. o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego przeznaczonego do składowania płodów rolnych na działce nr 91/4 w S. i wyniku tegoż, decyzją [...] z dnia [...] r. oraz decyzją z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy [...] z dnia [...] r. odmówiło stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji nr [...]. Powyższe stanowi bezsprzecznie, że w sytuacji złożenia w dniu 13 marca 2018 r. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] przez T. i A. W., zachodzi tożsamość spraw. Mamy bowiem do czynienia z wnioskiem tych samych stron postępowania, w sprawie tej samej decyzji i w sytuacji nie zmienionego stanu prawnego. Niedopuszczalne jest więc ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji merytorycznej, jeśli wcześniej w warunkach tożsamości sprawy została rozstrzygnięta decyzją ostateczną i decyzja ta nie została następnie uchylona, czy też zmieniona w sposób prawem przewidziany. Tożsamość sprawy zachodzi w przypadku, gdy w prowadzonym postępowaniu występują te same podmioty, ten sam przedmiot rozumiany jako interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów, a także ten sam stan prawny w niezmienionym stanie faktycznym, w stosunku do postępowania już zakończonego decyzją ostateczną. Tożsamość przedmiotową należy więc rozumieć szerzej niż tylko jako przedmiot sprawy. Chodzi w tym wypadku zarówno o identyczny przedmiot nowej sprawy w stosunku do sprawy uprzednio ostatecznie rozstrzygniętej, jak i o tożsamość stanu prawnego tej sprawy przy niezmienionych jej okolicznościach faktycznych. Ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną jest bowiem możliwe tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie (wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2015 r., II SA/Kr 1519/14, LEX nr 1643928), zaś żądanie wydania decyzji w tym trybie, w sprawie już rozstrzygniętej ostateczną decyzją, która pozostaje w obrocie prawnym powinno skutkować odmową wszczęcia postępowania nieważnościowego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Kolegium tym samym zgodziło się tym samym z poglądem wyrażonym przez poprzedni skład orzekający w postanowieniu Kolegium z dnia [...] r. [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Urzędu Miasta S. o warunkach zabudowy działki nr 91/4 w S. przy ul. A 6. Odnosząc się natomiast do zarzutów stron organ wskazał, że wobec powyższych ustaleń pozostają one bez znaczenia. Na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożyli T. i A. W., zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu: 1/ wydanie postanowienia na podstawie decyzji, która nie spełnia wymogów art. 107 k.p.a. 2/ nie załączenie akt sprawy z 2002r. o odmowie wszczęcia postępowania w wyniku czego skarżący nie mogli zapoznać się z nimi podczas przeglądania akt sprawy i ustalić czy SKO faktycznie nie dysponuje pełną decyzją zagospodarowania nr [...]. Mając na uwadze powyższe zarzuty T. i A. W. wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniosło o oddalenie skargi. Pismem z dnia 17 maja 2019 r. pełnomocnik uczestniczki postępowania M. P., wniósł o oddalenie skargi argumentując, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest w istocie stwierdzenie, czy przedmiotem żądania skarżących mogło być stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Urzędu Miasta S. o warunkach zabudowy działki nr 91/4 w S. przy ul. A 6. Słusznie bowiem organ administracyjny przyjął, że z treści uzupełnionego podania złożonego przez skarżących wynika, że to właśnie ta decyzja była przedmiotem żądania. Przepis art. 61a § 1 k.p.a. stanowi, iż w sytuacji gdy żądanie, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z treści cytowanego powyżej przepisu art. 61a § 1 k.p.a. wynika zatem obowiązek organu przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Samo bowiem złożenie wniosku nie jest tożsame z wszczęciem postępowania w sprawie, lecz jedynie uruchamia etap wstępny, w ramach którego właściwy organ ocenia podmiotową i przedmiotową dopuszczalność wykorzystania danej instytucji procesowej. Pełnomocnik zgodził się ze stanowiskiem Kolegium, że w niniejszej sprawie wystąpiła przyczyna przedmiotowa niedopuszczalności wszczęcia postępowania, bowiem nie zachowała się w oryginale decyzja, która miałaby być przedmiotem postępowania nieważnościowego. Ponadto sprawa administracyjna będąca przedmiotem postępowania została już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 557/12, LEX nr 1234275 stwierdzono, że przesłanką wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania może być nie tylko brak legitymacji procesowej wnoszącego żądanie (przesłanka podmiotowa), ale również inne uzasadnione przyczyny. Przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w przepisie art. 61a § 1 k.p.a. należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie. Kwestia nieważności decyzji nr [...] Urzędu Miasta S. o warunkach zabudowy działki nr 91/4 była już przedmiotem postępowania administracyjnego, w którym decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta-Gminy s. z dnia [...] r., nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego przeznaczonego do składowania płodów rolnych oraz maszyn i narzędzi rolniczych na gruncie położonym w S., działka nr 91/4. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy powyższą decyzje. Tym samym kwestia nieważności decyzji o warunkach zabudowy nr [...] została już definitywnie rozstrzygnięta decyzją ostateczną i nie może być przedmiotem ponownego merytorycznego badania (niezależnie od przyczyn nieważności wówczas i obecnie podnoszonych przez wnioskodawców). W pierwszym postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ był bowiem zobowiązany do ustalenia z urzędu, czy kwestionowana decyzja nie jest dotknięta którąkolwiek z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Tym samym organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie był związany wnioskiem strony oraz jego uzasadnieniem, a przedmiotem tego postępowania były wszystkie przesłanki nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 1999 r., IV SA 1889/97; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 1994 r., II SA 2164/92). Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] wskutek postępowania prowadzonego w 2002 roku przesądziła zatem, w ocenie pełnomocnika, że nie zachodzi którakolwiek z przesłanek przewidzianych w art. 156 § 1 k.p.a. Do wskazanego pisma dołączono kopie przywołanych wyżej decyzji SKO z dnia [...] r. i z dnia [...] r. W dniu 11 czerwca 2019 r. do sądu administracyjnego, w odpowiedzi na pismo procesowe z dnia 17 maja 2019 r., wpłynęło pismo skarżących podtrzymujące ich dotychczasowe stanowisko a także argumenty, które w ocenie strony przemawiają za uwzględnieniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, ze. zm.), uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną kwestionowanego postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności dokumentu jakim jest mapa sytuacyjno-wysokościowa stanowił art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Jak wynika z powyższego przepisu, przesłanką odmowy wszczęcia postępowania może być wniesienie żądania przez osobę niebędącą stroną w sprawie lub istnienie innej uzasadnionej przyczyny, dla której postępowanie nie może być wszczęte. Ustawodawca wprowadził więc dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Przyczyn, o których mowa w powyższym przepisie, ustawodawca nie konkretyzuje, natomiast należy przez nie rozumieć sytuacje oczywiste, które w sposób jasny i nie budzący wątpliwości, przy pierwszym zestawieniu żądanego wniosku z obowiązującym stanem prawnym, stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Taki przypadek zachodzi np. gdy: żądanie dotyczy sprawy, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej; żądanie wniesiono w sprawie rozstrzygniętej już decyzją lub w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji; żądanie wniesiono po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw; brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Zatem jeżeli zaistnieją uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, to obowiązkiem organu jest odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1948/18, LEX nr 2599859). Z treści cytowanego przepisu wynika obowiązek organu w zakresie przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Samo złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej nie jest tożsame ze wszczęciem postępowania w sprawie, lecz uruchamia etap wstępny, w ramach którego właściwy organ ocenia podmiotową i przedmiotową dopuszczalność wykorzystania instytucji procesowej. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozpoczęte na żądanie strony składa się z dwóch etapów. Pierwszy dotyczy kwestii wszczęcia tego postępowania, drugi zaś - postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1366/09). W pierwszej fazie badane są jedynie kwestie formalne, jak m.in. legitymacja danego podmiotu do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może nastąpić wówczas, gdy wszczęcie i prowadzenie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Zaznaczyć również należy, że na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W tej sytuacji należy przyjąć, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 999/14, LEX nr 1989306). Zadaniem organu administracji jest wyłącznie zbadanie przesłanki dopuszczalności wszczęcia postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 347/11, Lex nr 1219023). W doktrynie oraz orzecznictwie sądowym powszechnie przyjęto, że jedną z "uzasadnionych przyczyn" zobowiązujących organ administracji publicznej do wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. jest uprzednie rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną (patrz także R. Stankiewicz w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, k.p.a. Komentarz, Warszawa 2015, s. 383-384 oraz podana tam literatura, patrz też wyrok NSA z 9 października 2014 r., sygn. akt I OSK 493/13, wyrok NSA z 15 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1395/12; wyrok WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1737/17 - CBOSA). Wszczęcie postępowania przez organ administracji publicznej w sprawie, która została już wcześniej rozstrzygnięta decyzją ostateczną, narusza bowiem zasadę trwałości decyzji wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a. oraz pewność obrotu prawnego. Warunkiem sine qua non wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. jest stwierdzenie tożsamości stosunku administracyjnoprawnego występującego pomiędzy sprawą zakończoną wydaniem ostatecznej decyzji oraz powtórnym podaniem o wszczęcie postępowania administracyjnego. Tożsamość ta będzie istniała wówczas, gdy: występują te same podmioty w sprawie, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego, a do tego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1948/18, LEX nr 2599859). W kontekście powyższych rozważań, wskazać trzeba, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. prowadziło już postępowania z wniosku T. i A. W. z dnia 11 lutego 2002 r. o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego przeznaczonego do składowania płodów rolnych na działce nr 91/4 w S., w którym decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta-Gminy s. z dnia [...] r., nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego przeznaczonego do składowania płodów rolnych oraz maszyn i narzędzi rolniczych na gruncie położonym w S., działka nr 91/4. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy powyższą decyzje. Decyzja ta jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. Powyższe ustalenia pozwalają na stwierdzenie, że pomiędzy sprawą zakończoną ww. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., a sprawą której dotyczy wniosek skarżących z dnia 13 marca 2018 r. o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, zachodzi tożsamość stosunku administracyjnoprawnego, co powoduje, że ponowne wszczęcie postępowania administracyjnego w tej samej sprawie nie jest dopuszczalne. Tym samym kontrolowane rozstrzygnięcie uznać należało za prawidłowe i zgodne z prawem. W tym stanie sprawy sąd stwierdził, że skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. A.B.