II SA/Łd 118/23

[pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 maja 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw, Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 maja 2023 roku sprawy ze skargi J. K. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 28 listopada 2022 r. znak: SKO.4120.270, 271.22 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. ał Decyzją z dnia 28 listopada 2022 r., nr SKO.4120.270,271.22 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 775) - dalej: k.p.a.; art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. 2022 r. poz. 503 ze zm.) - dalej: u.p.z.p.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Błaszek z dnia 20 października 2022 r., znak RMK 6730.22.8.2022 o ustaleniu, na wniosek M. R., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ew. [...], położonej w B. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, iż o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji M. R. (dalej także inwestor) wystąpiła wnioskiem z dnia 30 marca 2022 r. Inwestor planuje nadbudowę i przebudowę istniejącego na działce, zlokalizowanego w granicy z działką o nr ew. [...], budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W wyniku przeprowadzonych prac nie dojdzie do zmiany zarówno charakteru istniejącej na działce zabudowy, jak i sposobu zagospodarowania terenu inwestycji, odnośnie co do powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, czy też powierzchni podlegającej przekształceniu, które pozostaną zgodne z aktualnie istniejącym stanem. Teren posiada dostęp do drogi publicznej poprzez istniejący zjazd, jest uzbrojony w niezbędną infrastrukturę techniczną, do której podłączone są istniejące na gruncie budynki wnioskodawczyni. Charakterystyczne parametry budynku po dokonanej nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku strona wnioskująca określiła następująco: szerokość elewacji frontowej – istniejąca; liczba kondygnacji naziemnych – 2; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki -od 5 do 6 m; wysokość górnej kalenicy od 6 do 8 m; kąt nachylenia dachu 5-400, kąt połaci symetryczny, połacie dachu o różnych długościach. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 20 października 2022 r. Burmistrz Błaszek ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Podjęcie powyższego rozstrzygnięcia poprzedzone zostało sporządzoną analizą urbanistyczną której wyniki zarówno w części opisowej, jak i graficznej stanowią integralne załączniki decyzji. Ponadto wydanie decyzji poprzedzone zostało uzgodnieniami odpowiednio z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w Łodzi oraz Dyrektorem Zarządu Zlewni w Kaliszu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Kwestionując zasadność podjętego rozstrzygnięcia odwołanie wnieśli J. K. i T. K. (właściciele działki ew. nr [...], sąsiadującej bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji), którzy podnosili, że kategorycznie nie wyrażają zgody na dalszą inwestycję budynku zlokalizowanego w granicy z ich nieruchomością od strony północnej. Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 28 listopada 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium w pierwszej kolejności wskazało na charakter decyzji podejmowanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oraz na podstawy materialnoprawne jej wydania, to jest przepisy u.p.z.p. oraz znajdującego zastosowanie w sprawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. nr 164 poz. 1588) - dalej: rozporządzenie, w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 stycznia 2022 r. Dalej Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja spełnia wszystkie wymagania wymienione w powyżej wskazanym przepisie. Kolegium stwierdziło bowiem, iż z załączonej do decyzji organu I instancji analizy urbanistycznej, obejmującej wyznaczony na mapie zasadniczej w skali 1:500, wokół objętej wnioskiem działki o nr ew. [...], obszar analizy o promieniu 50 m (stosownie do wymogu art. 61 ust. 5a u.p.z.p) wynika, że w analizowanym obszarze występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wielorodzinna, zagrodowa oraz zabudowa usługowa. W następstwie przeprowadzonej analizy ustalono, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub okapu budynków objętych obszarem analizy kształtuje się w wartościach od 2,4 m do 7,9 m (średnia 4,7 m); wysokość głównej kalenicy od 2,8 m do 9,6 m (średnia 5,7 m); dachy jednospadowe, dwuspadowe, wielospadowe o kącie nachylenia 1-360 (średnia 170). Z uwagi na fakt, iż planowana inwestycja obejmuje nadbudowę istniejącego budynku odstąpiono od analizy pozostałych parametrów, takich jak szerokość elewacji frontowej, czy też powierzchni zabudowy, których to parametrów, co wynika z wniosku inwestor modyfikować nie zamierza. Odnosząc powyższe do ustalonych warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, Kolegium wskazało, iż z uwagi na fakt, że zamiar przebudowy i nadbudowy odnosi się do niższej części istniejącego budynku, górną krawędź elewacji frontowej ustalono w wartościach od 3,5 m do 7,5 m, gdzie dolna granica odpowiada wysokości istniejącego podlegającego nadbudowie budynku, natomiast górna granica odpowiada wysokości ściany szczytowej, istniejącej wyższej części budynku. Ustalona dopuszczalna wysokość kalenicy w przedziale od 4 m do 7,5 m, odpowiada odpowiednio wysokości krawędzi tarasu rozbudowywanego budynku (3,7m) oraz wysokości kalenicy pozostałej (wyższej) części budynku. Powyższe parametry, jak i ustalone parametry kierunku kalenicy głównej, geometrii dachu oraz kąta nachylenia połaci dachowych (1-360) mieszczą się w wartościach zastanych w obszarze analizy. Jednocześnie Kolegium wskazało, iż obsługa komunikacyjna inwestycji obywać się będzie poprzez istniejący zjazd z drogi gminnej, zaopatrzenie w wodę, energie elektryczną i gaz, jak również odprowadzanie ścieków odbywać się będzie poprzez istniejące przyłącza. Zaopatrzenie w energie cieplną poprzez zastosowanie indywidualnego źródła ciepła, odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych powierzchniowych w granicach własnej nieruchomości lub do projektowanego zbiornika retencyjnego. Zbiórka i usuwanie odpadów komunalnych zgodnie z przepisami odrębnymi. Kolegium podkreśliło nadto, że teren planowanej inwestycji stanowią grunty klasy B, co oznacza, że teren nie wymaga uzyskania uprzedniej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a planowane zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarach wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Ponadto wydanie decyzji poprzedzone zostało uzyskaniem niezbędnych uzgodnień, w tym z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w Łodzi, z uwagi na fakt, iż planowana inwestycja położona jest na obszarze objętym formami ochrony zabytków, zgodnie z art. 7 ustawy z 23 lipca 2003 o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wobec powyższego, zdaniem Kolegium w sprawie spełnione zostały łącznie wszystkie przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., co obligowało organ do pozytywnego rozpatrzenia wniosku inwestora. Odnosząc się natomiast do argumentacji wniesionego odwołania, jak i argumentacji prezentowanej przez odwołujących się w toku prowadzonego postępowania przed organem I instancji Kolegium podkreśliło, że podnoszone zarzuty, co do uciążliwości planowanej inwestycji, w tym zacienia nieruchomości skarżących mogą być ewentualnie podnoszone na kolejnym etapie postępowania, w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Kolegium zaznaczyło, iż decyzja o warunkach zabudowy nie uprawnia do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych, a co więcej nie przesądza, że inwestycja, której dotyczy w ogóle powstanie. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. K. i T. K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucali niewłaściwe zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. poprzez całkowite pominięcie funkcji działki skarżących, jako działki bezpośrednio sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji. Skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących wskazywał zarówno na szerokie rozumienie pojęcia "sąsiedztwa", o którym mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., rozumianego jako faktyczny stan zagospodarowania i zabudowy danego terenu, jak i wąskie rozumienie tego terminu, opartego na wspólnej granicy pomiędzy terenem planowanej inwestycji, a działką bezpośrednio z nim sąsiadującą. W ocenie pełnomocnika w rozpoznawanej sprawie brak jest jakichkolwiek przesłanek przemawiających za zastosowaniem szeroko rozumianego pojęcia "sąsiedztwa", a co za tym idzie pominięcia w analizie działki skarżących, graniczącej z terenem planowanej inwestycji, na korzyść sąsiedztwa dalszego. Takie postępowanie zdaniem pełnomocnika, przenosi przysługujący skarżącym, chroniony interes prawny, wynikający miedzy innymi z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., na całkowity margines, jako nieistotny dla sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wnosiło o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga J. K. i T. K. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: ustawa covidowa. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 9 marca 2023 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, iż pomimo stosownego wezwania, w zakreślonym terminie nie wszystkie strony postępowania złożyły oświadczenia, co do posiadania możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie. Powyższe skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 7 kwietnia 2023 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu spraw na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 259) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W rozpoznawanej sprawie, jak już wcześniej wskazano J. K. i T. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, przedmiotem skargi uczynili decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 28 listopada 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Błaszek z dnia 20 października 2022 r., znak RMK 6730.22.8.2022 o ustaleniu, na wniosek M. R., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ew. [...], położonej w B. Podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.) - dalej: u.p.z.p. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Jak wynika z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 2). Konstrukcja art. 4 u.p.z.p. wskazuje, że ustalanie sposobu zagospodarowania terenu w drodze decyzji o warunkach zabudowy następuje wyjątkowo, gdyż zasadą winno być ustalanie zagospodarowania terenu w drodze uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. W rozpoznawanej sprawie bezspornym pozostaje, że objęta zaskarżoną decyzją inwestycja położna jest na terenie, na którym brak jest aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym stosownie do powołanego wyżej art. 59 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie, na wniosek inwestora, warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wymagało wydania decyzji administracyjnej podjętej na podstawie art. 61 u.p.z.p. Stosownie do treści art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.). W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6. zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę (art. 61 ust. 5a u.p.z.p.). Warunki, zgodnie z którymi określa się cechy nowej zabudowy zostały zdefiniowane w wydanym na podstawie art. 61 ust. 6 u.p.z.p. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm.) – dalej: rozporządzenie, w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 stycznia 2022 r. W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę sporządzona na potrzeby niniejszego postępowania analiza urbanistyczna, autorstwa mgr inż. arch. I. P. K., uprawnionego do projektowania w planowaniu przestrzennym (nr upr. [...]), wpisanego na listę Łódzkiej Okręgowej Izby Architektów za nr LO [...], której zarówno cześć opisowa, jak i część graficzna stanowią integralny załącznik do decyzji organu I instancji, odpowiada powyższym wymogom. Granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p., na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500, zgodnej z wymogami określonymi w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., wokół granicy działki ewidencyjnej, na której strona wnioskująca planuje realizację przedmiotowej inwestycji, w minimalnej ustawowej odległości 50 m, co wynikało z faktu, iż szerokość frontu terenu przedmiotowej inwestycji wynosi 11 m. W wyniku przeprowadzonej analizy urbanistycznej ustalono, że na analizowanym obszarze istnieją działki sąsiednie, pozwalające na kontynuacje funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnej z wnioskiem inwestora, na których występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wielorodzinna, zagrodowa oraz zabudowa usługowa. Planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z zasadami kształtowania ładu przestrzennego, zaś parametry urbanistyczne zostały ustalone prawidłowo, na podstawie weryfikacji stanu zagospodarowania w obszarze analizowanym. Określone w sporządzonej analizie wymagania dotyczące, jak również, kierunku i wysokości głównej kalenicy, geometrii dachu pozostają w zgodzie z powołanym wyżej rozporządzeniem z 26 sierpnia 2003 r., a zastosowane odstępstwa od średnich wartości znajdują uzasadnienie w treści kwestionowanego rozstrzygnię Jednocześnie z uwagi na fakt, iż planowane przez inwestora przedsięwzięcie obejmuje jedynie nadbudowę i przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w sprawie brak było potrzeby przeprowadzania analizy pod kątem zachowania wymogów, co do parametrów nowej zabudowy takich jak: nieprzekraczalna linia zabudowy, wskaźnik powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowych. Tym samym uznać należy, iż spełniona została przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Ponadto w ocenie Sądu przedmiotowa inwestycja spełnia pozostałe przesłanki określone wart. 61 ust. 1 u.p.z.p., gdyż jak bezspornie ustalono teren planowanej inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej (pkt 2); istniejące uzbrojenie terenu, do którego podłączony jest istniejący, planowany do nadbudowy budynek, jest wystarczające do funkcjonowania planowanego zamierzenia (pkt 3); teren, na którym planowana stanowi teren mieszkaniowy oznaczony symbolem B, a co za tym idzie nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nie rolne i nie leśne (pkt 4); decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5), a zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarze, o którym mowa w pkt 6 analizowanego przepisu. Ponadto projekt decyzji uzyskał wszelkie wymagane prawem uzgodnienia. Uznać zatem należy, iż wobec łącznego spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. organy administracji zobligowane były do pozytywnego rozpatrzenia żądania inwestora, zawartego we wniosku z dnia 30 marca 2022 r. Zasadności powyższego stwierdzenia nie przeczy podnoszona w treści uzasadnienia rozpoznawanej skargi argumentacja pełnomocnika skarżących, co do konieczności oparcia kwestionowanego w sprawie rozstrzygnięcia o wąskie rozumienie pojęcia "sąsiedztwa", o którym mowa w ar.t 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W tym zakresie wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że celem wskazanego wyżej przepisu, zgodnym z wymogami ładu przestrzennego, jest dopuszczenie do powstania nowej zabudowy jako uzupełnienie już istniejących układów urbanistycznych. Przy czym użyte przez ustawodawcę pojęcie sąsiedztwa, należy rozumieć szeroko jako pewną całość urbanistyczna, na którą składają się tereny (działki ewidencyjne) objęte wyznaczonym obszarem analizy (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r., II OSK 602/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Za powyższym przemawia zarówno wykładnia systemowa analizowanego przepisu, oparta na założeniu, iż normy przedmiotowego przepisu należy interpretować w taki sposób, aby w jak najmniejszym stopniu ograniczały chronione przepisami Konstytucji RP (art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3) prawo własności, jak i wykładnia celowościowa tego przepisu, który ma na celu ochronę ładu przestrzennego, a nie znaczne ograniczanie nowej zabudowy. Pod pojęciem "ładu przestrzennego" ustawodawca rozumie bowiem takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Wartością podstawową przy wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest uwzględnienie prawa do zagospodarowania terenu zurbanizowanego, a to oznacza odejście od rygorystycznej wykładni przepisów tej ustawy (por. wyroki WSA w Łodzi z 11 marca 2020 r., II SA/Łd 937/19; z 24 czerwca 2021 r., II SA/Łd 623/20; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Kontynuacja funkcji w świetle powołanego art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie oznacza zatem tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i nie kolidujące z nią, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Inaczej mówiąc kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, względnie zagospodarowania terenu a wystarczające jest, gdy nowa zabudowa (bądź zagospodarowanie terenu) nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym (por. wyroki NSA z: 13 grudnia 2017 r. II OSK 779/17; 22 marca 2017 r. II OSK 1840/15 ;z 28 kwietnia 2020 r. II OSK 539/19; z 22 stycznia 2020 r. II OSK 3490/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym zarzut skargi, co do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. poprzez całkowite pominięcie funkcji działki skarżących, jako działki bezpośrednio sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji, nie znajduje uzasadnienia. Jednocześnie w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę procedujące w sprawie organu obu instancji działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W sposób wyczerpujący ustaliły stan faktyczny sprawy (art. 7 k.p.a.), zebrały i oceniły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.), a uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Strony miały zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 10 § 1 k.p.a.). Końcowo w świetle zarzutów i wątpliwości skarżących wskazać należy, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi jedynie rodzaj wiążącej informacji o ogólnym możliwym sposobie zagospodarowania konkretnej nieruchomości, nie przesądzając zarazem, czy taka inwestycja w ogóle powstanie, ani jaki będzie jej ostateczny, precyzyjnie określony kształt. Zgodnie bowiem z art. 63 ust. 1 i 3 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu, nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja ta nie stanowi także podstawy prawnej do rozpoczęcia jakichkolwiek robót budowlanych, które to kwestie uregulowane zostały w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 682). Wskazać również należy, iż żaden z przepisów u.p.z.p. nie uzależnia możliwości zabudowy od zgody, czy akceptacji właścicieli, czy mieszkańców sąsiednich gruntów. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że podjęcie decyzji o warunkach zabudowy nie wymaga zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich, czy też ustalania, czy planowana inwestycja będzie uciążliwa dla strony skarżącej i otoczenia. Na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona, a kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie są rozstrzygane w odrębnym postępowaniu i jako takie nie mieszczą się w granicach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Wobec powyższego podnoszone przez skarżących argumenty zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w treści rozpoznawanej skargi pozostają bez wpływu na wynik niniejszego postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. md