II SA/Łd 1181/14

Dnia 10 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2015 roku sprawy ze skargi K. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zmianę konstrukcji dachu oddala skargę. a.tp. II SA/Łd 1181/14 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. O. pozwolenia na zmianę konstrukcji dachu na budynku gospodarczym, wg projektu indywidualnego, na działce położonej w miejscowości P. 28 w gminie W.. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. G., właścicielka sąsiedniej nieruchomości, zarzucając jej naruszenie: 1/ art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409), dalej P.b., poprzez wydanie decyzji z pominięciem procedury odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, bez zachowania tym samym § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), dalej rozporządzenie, 2/ art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b., poprzez niezachowanie wymogów wynikających z pkt II ppkt 1 lit. k) decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji, a dotyczących zachowania wymogów wynikających z położenia istniejącego budynku gospodarczego przy granicy działki sąsiedniej, 3/ art. 81 i 81c P.b., poprzez niepodjęcie procedur przewidzianych w przepisach prawa, pomimo zaistnienia uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego obiektu budowlanego, 4/ § 206 ust. 2 rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie wobec planowanej nadbudowy budynku gospodarczego, 5/ § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia z zachowaniem wymogów § 57 i 60, polegającego na niezastosowaniu ww. przepisów, w wyniku czego nierozpatrzona została kwestia ewentualnego zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w planowanym budynku mieszkalnym, którego projekt zatwierdzony został decyzją z dnia 27 kwietnia 2012 r. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że w niniejszej sprawie budowa polega na zmianie konstrukcji dwuspadowego dachu budynku gospodarczego, parterowego z poddaszem nieużytkowym o kubaturze 591,40 m3 i wysokości w kalenicy 5,46 m, na dach jednospadowy o wysokości budynku 5,01 m, z ogniomurem 5,32 m i kubaturą 516,10 m3. Różnica wysokości i kubatury budynku wynikają wyłącznie ze zmiany konstrukcji dachu. Dach projektowanej konstrukcji oparty będzie na murłacie istniejącej od strony wschodniej ściany poddasza, w jej istniejących parametrach. Natomiast na potrzeby projektowanej konstrukcji dachu jednospadowego i zachowania warunków ustalonych w decyzji Burmistrza W. z dnia [...] o warunkach zabudowy, jak i wynikających z rozporządzenia, od strony zachodniej przy granicy działki należącej do odwołującej się, istniejąca zewnętrzna ściana na poddaszu, po jej nadbudowie, winna być wyprowadzona ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,30 m (zakończoną ogniomurem), aby były spełnione wymogi ściany oddzielenia przeciwpożarowego, o czym stanowi § 235 ust. 3 rozporządzenia. Z uwagi na zły stan techniczny tej ściany należy ją rozebrać i wybudować nową ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, wyprowadzoną ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,30 m (zakończoną ogniomurem). W ocenie organu II instancji jest to budowa nowej konstrukcji dachu na budynku gospodarczym, o zastałym jego usytuowaniu przy granicy sąsiedniej niezabudowanej nieruchomości. Nie jest to więc ani nadbudowa, ani przebudowa i rozbudowa budynku, ani zmiana sposobu użytkowania jego poddasza z nieużytkowego na użytkowy, stąd też nie zostały naruszone przepisy § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Nie ma też zastosowania art. 9 ust. P.b. Tym samym nie został naruszony art. 35 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Organ odwoławczy wskazał również, że inwestor odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia § 13 rozporządzenia, wskazując, że organ nie ma obowiązku sprawdzania przed udzieleniem pozwolenia na budowę, czy planowana inwestycja nie spowoduje zacienienia lub przesłaniania obiektów, które w przyszłości mają powstać na działce sąsiedniej, gdyż przepisy w tym zakresie znajdują zastosowanie w odniesieniu tylko do obiektów już istniejących. Tym niemniej Wojewoda zwrócił się do organu I instancji o udzielenie informacji w tym zakresie. Starosta [...] wyjaśnił, że w dniu [...] 2012 r. wydał decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na należącej do odwołującej się działce nr 192/4, która nie została jeszcze rozpoczęta. Ponadto inwestor złożył w siedzibie organu odwoławczego pismo z dnia 29 września 2014 r., w którym odniósł się do kwestii przesłaniania planowanej budowy budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej, po zmianie konstrukcji budynku gospodarczego. Do pisma załączył graficzną analizę przesłaniania, wykonaną przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Z analizy tej wynika, że spełnione zostały wymogi § 60 rozporządzenia dotyczące zapewnienia czasu nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7.00 – 17.00 co najmniej jednego pokoju mieszkalnego w mieszkaniu wielopokojowym, gdyż wzajemne usytuowanie budynków w odległości 3 m, zwróconymi do siebie ścianami bez otworów okiennych i drzwiowych oraz z otworami okiennymi w ścianach od strony południowej i północnej oraz zachodniej w planowanym ww. budynku na działce odwołującej się, zapewnieni prawidłowe oświetlenie i nasłonecznienie pomieszczeń w godzinach 11.00 – 17.00. Organ II instancji uznał więc, że zarzut naruszenia § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia jest nieuzasadniony. Wojewoda stwierdził także, że w przypadku inwestycji polegającej na budowie nowej konstrukcji dachu na istniejącym budynku gospodarczym przy granicy działki niezabudowanej, nie znajduje zastosowania § 206 ust. 1 i 2 rozporządzenia, dotyczącego rozbudowy, nadbudowy, przebudowy oraz zmiany przeznaczenia istniejącego budynku, których wykonanie winno być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego, a także wzniesienia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego, które nie może powodować zagrożeń bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania, którego wykonanie winno być poprzedzone ekspertyzą techniczną obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wniesieniem nowego budynku. Niemniej jednak projekt budowlany zawiera opracowanie ekspertyzy technicznej istniejącego budynku gospodarczego wraz z obliczeniami przyjętych obciążeń istniejących fundamentów, wykonane przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowalne. Organ odwoławczy dodał, że inwestycja nie koliduje z ustaleniami decyzji Burmistrza W. z dnia [...] o warunkach zabudowy, utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, pozwolenia i uzgodnienia. Wykonany został przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, które złożyło odpowiednie oświadczenia zgodnie z art. 20 ust. 4 P.b. Skoro zatem zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b., to zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi wniosła K. G., zarzucając jej naruszenie: 1/ art. 8 k.p.a., poprzez wydanie dwóch sprzecznych decyzji Wojewody [...] w takim samym stanie faktycznym i prawnym, 2/ art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności ustalenia go niezgodnie z rzeczywistością, 3/ art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego, w oderwaniu od twierdzeń i zgłoszonych zarzutów skarżącej oraz z pominięciem stanu faktycznego sprawy, czego efektem jest sporządzenie wadliwego uzasadniania faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, w szczególności bezzasadne uznanie planowanych robót budowlanych jako zmiany konstrukcji dachu, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego, 4/ art. 9 P.b., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem procedury odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, nie zachowując tym samym wymogów z § 12 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia, 5/ art. 35 ust. 1 pkt. 2 P.b., poprzez niezachowanie wymogów dotyczących położenia budynku gospodarczego przy granicy działki sąsiedniej, o których mowa w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 17 czerwca 2013 r. - pkt. II ppkt 1 lit. k), warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jej zabudowy, 6/ art. 81 i 81c P.b., poprzez niepodjęcie procedur przewidzianych w ww. przepisach, pomimo zaistnienia uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego obiektu budowlanego i zgłaszania w tym zakresie zastrzeżeń przez stronę postępowania, 7/ § 206 ust. 2 rozporządzenia, polegające na jego niezastosowaniu wobec planowanej nadbudowy budynku gospodarczego, 8/ § 13 ust. 1 i 2 z zachowaniem wymagań przewidzianych w § 57 i § 60 rozporządzenia, polegającego na ich niezastosowaniu, w wyniku czego nie rozpatrzona została kwestia ewentualnego zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt osób, planowanego budynku mieszkalnego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał m.in., że w dniu 28 sierpnia 2013 r. W. O. złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji obejmującej zmianę konstrukcji dachu na budynku gospodarczym na działce położonej w miejscowości P. 28. W dniu [...] Starosta [...] wydał decyzję nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na zmianę konstrukcji dachu budynku gospodarczego wnioskodawcy. Od ww. decyzji skarżąca wniosła odwołanie. Rozpatrując odwołanie Wojewoda [...] stwierdził, że organ I instancji przyjął na podstawie wniosku, że jest to wyłącznie zmiana konstrukcji dachu na istniejącym budynku, natomiast z załączonego do akt postępowania projektu budowlanego, jak i zawartej w nim "ekspertyzy technicznej" sporządzonej przez projektanta wynika, że inwestycja objęta wnioskiem to prace związane ze zmianą konstrukcji dachu i częściowa nadbudowa budynku gospodarczego, a o nadbudowie wszystkich ścian budynku, w tym ściany znajdującej się w zbliżeniu do granicy działki skarżącej, świadczą zebrane w trakcie postępowania dokumenty. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na odległość, w jakiej znajduje się budynek gospodarczy od granicy działki oraz konsekwencje planowanej nadbudowy z nią związanej. W ocenie organu odwoławczego, nadbudowa przedmiotowego budynku winna być poprzedzona uzyskaniem pozwolenia na odstępstwo od przepisów zawartych w rozporządzeniu, bowiem budynek ten znajduje się w odległości 50-100 cm od granicy z działką sąsiednią. Kolejną kwestią podniesioną przez organ II instancji był stan techniczny budynku, który to został ujawniony za pomocą zdjęć. Organ wskazał na konieczność zwrócenia uwagi na § 204 ust. 1 rozporządzenia, jako że konstrukcja budynku powinna spełniać warunki zapewniające nieprzekroczenie stanów granicznych nośności oraz stanów granicznych przydatności do użytkowania w żadnym z jego elementów i w całej konstrukcji. Wspomniane stany graniczne uważa się za przekroczone, jeżeli wymagania użytkowe dotyczące konstrukcji nie są dotrzymywane, co oznacza, że w konstrukcji nie mogą nastąpić lokalne uszkodzenia w tym również rysy, które mogą ujemnie wpływać na przydatność użytkową, trwałość i wygląd konstrukcji. W ocenie organu, nadbudowa przedmiotowego budynku usytuowanego w zbliżeniu do granicy, w stanie technicznym jaki obrazują zdjęcia przedłożone przez skarżącą, powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji, a za taką nie można uznać ekspertyzy znajdującej się w przedłożonym przez inwestora projekcie. Organ II instancji zatem, decyzją z dnia [...], uchylił decyzję organu I instancji i przekazał ją do ponownego rozpoznania. W związku z powyższym wnioskodawca cofnął złożony 28 sierpnia 2013 r. wniosek, powodując tym samym umorzenie postępowania, a następnie w dniu 28 maja 2014 r. wystąpił do Starosty [...] z ponownym wnioskiem o wydanie pozwolenia na zmianę konstrukcji dachu na tym samym budynku gospodarczym. Wobec powyższego wydanie obecnie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę tej samej inwestycji narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, określoną w art. 8 k.p.a. Skarżąca dodała, że w trakcie postępowania administracyjnego powoływała się na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]. Ponadto organ odwoławczy całkowicie pominął uzasadnienie zarzutów podniesionych przez skarżącą, w szczególności konieczności zakwalifikowania planowanych prac jako nadbudowy, jak i odbudowy. Organ nie wyjaśnił także w sposób właściwy kwestii ewentualnego zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt osób, w zakresie planowanego przez skarżącą budynku mieszkalnego, o czym stanowi § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Sporządzenie analizy nasłonecznienia musi być wykonane przez osobę mającą odpowiednie przygotowanie zawodowe, zaś dokument znajdujący się w aktach sprawy nie jest nawet podpisany. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga zasługuje na oddalenie. W myśl art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409), dalej P.b., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Stosownie zaś do ust. 4 ww. artykułu pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1) oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). Z kolei art. 33 ust. 2 P.b. stanowi, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: 1) 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu (...), 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analizując zgromadzone w sprawie akta administracyjne Sąd doszedł do przekonania, że wymagania formalne, określone w cytowanych wyżej przepisach i niezbędne do wydania pozwolenia na budowę, zostały spełnione. Sąd w składzie niniejszym nie dopatrzył się także uchybień w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym, który spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czego wymaga art. 34 ust. 1 P.b. Projekt zawiera również wszystkie elementy wymienione w art. 34 ust. 3 ww. ustawy. Tak więc zdaniem Sądu, złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na nadbudowę uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji. W myśl art. 35 ust. 4 P.b. właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1. Użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno–budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z tych przesłanek uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Braków takich Sąd w składzie niniejszym nie dostrzegł. Inwestor spełnił bowiem wymagania przewidziane przez przepisy, w tym techniczno-budowlane określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690), dalej rozporządzenie, złożył projekt w czterech egzemplarzach, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością, inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Nie sposób również mieć zastrzeżenia do przebiegu postępowania prowadzonego przez organ architektoniczno-budowlany. Skarżąca podnosi w skardze wiele argumentów, które stanowią w jej ocenie o wadliwości zarówno samej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, jak i o wadliwości postępowania prowadzonego przez organy architektoniczno-budowlane. Argumenty te nie mogły jednak przynieść oczekiwanego rezultatu. Niezasadny jest zarzut naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, określonej w art. 8 k.p.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. W aktach nie ma ani decyzji Wojewody [...] z dnia [...], na którą powołuje się skarżąca, ani też projektu budowlanego, który stanowił podstawę do dokonanej w tej decyzji negatywnej oceny zamierzenia inwestycyjnego. Skarżąca, mimo konsekwentnego powoływania się na nią, również decyzji tej nie dołączyła, choć przecież znajduje się w jej posiadaniu. Sąd nie może zatem odnieść się do jej treści, tym bardziej, że zapadła ona w innym postępowaniu, które w konsekwencji zakończyło się umorzeniem postępowania administracyjnego. Należy zatem podkreślić, że znajdujący się w aktach obecnej sprawy projekt budowlany, zgodnie z oświadczeniem projektantów, sporządzony został w maju 2014 r., a więc po wydaniu przez Wojewodę powoływanej przez skarżącą decyzji z dnia [...]. Projekt ten, w ocenie Sądu, spełnia wymagania stawiane przepisami prawa i organy prawidłowo dokonały jego pozytywnej weryfikacji. Trudno zatem mówić o naruszeniu wynikającej z art. 8 k.p.a. zasady, jeśli organy, działając zgodnie z prawem, wydały legalną decyzję. Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia art. 7, 77 § 1. 80 i 107 § 3 k.p.a., podkreślić należy, że są one ściśle związane z zarzutami naruszenia przepisów materialnych. Oceniając ich zasadność wystarczające zatem będzie odniesienie się wyłącznie do przepisów prawa materialnego, co będzie determinowało ocenę naruszenia przepisów postępowania. Przede wszystkim w niniejszej sprawie nie było konieczności uzyskania pozwolenia na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o czym stanowi art. 9 P.b., w związku z czym nie doszło także do naruszenia § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Przepisy § 12 rozporządzenia stanowią w większości o sytuowaniu obiektu budowlanego, gdy tymczasem budynek gospodarczy, w którym ma zostać zmieniona konstrukcja dachu, już istnieje (a więc jest już "usytuowany", jak to określają ww. przepisy). Trudno wymagać obecnie, aby obiekt istniejący od kilkudziesięciu lat, w przypadku jakichkolwiek prac wymagających uzyskania pozwolenia na budowę (jak np. zmiana konstrukcji dachu z dwuspadowego na jednospadowy) był objęty obowiązkiem uzyskania zezwolenia na odstępstwo. Również konstrukcja § 12 rozporządzenia wyraźnie wskazuje, że chodzi w nim o nowe obiekty – gdyby tak nie było, zbędny byłby § 12 ust. 3 pkt 3, który jako jedyny odnosi się do obiektów już istniejących, usytuowanych w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Należy w tym miejscu rozważyć, jaki jest zakres prac planowanych w budynku gospodarczym, by odpowiednio prace te zakwalifikować, co z kolei pozwoli na ocenę zachowania warunków technicznych. Niewątpliwie nie mamy do czynienia z przebudową, której definicja legalna zawarta jest w art. 3 pkt 7a P.b. Zgodnie z tą definicją przebudowa nie może polegać na takiej zmianie parametrów technicznych istniejącego budynku, po której następuje m.in. zmiana kubatury budynku lub jego wysokości. W przedmiotowej sprawie kubatura budynku ulega zmniejszeniu z 591,40 m3 na 516,10 m3, zmienia się również wysokość - z 5,46 m w kalenicy dachu dwuspadowego na 5,32 m w najwyższym punkcie ognimuru dachu jednospadowego. Nie można też mówić o rozbudowie, bowiem powierzchnia budowy nie ulega zmianie. Jedyną wartą rozważenia opcją, którą zresztą podnosi skarżąca, jest związana ze zmianą konstrukcji dachu nadbudowa, jako że będzie konieczne podniesienie ściany budynku od strony granicy z działką skarżącej. Inaczej zresztą nie byłaby możliwa jednospadowa konstrukcja dachu. Nawet jednak jeśli przyjąć, że zmiana konstrukcji dachu związana jest z koniecznością nadbudowy, to nie spowoduje ona podniesienia istniejącego budynku o więcej niż jedną kondygnację (a w rzeczywistości nie podniesie nawet o jedną, bo będzie to tylko mur, na której będzie leżała murłata, o którą oparte będą krokwie, a także ogniomur o wysokości 30 cm ponad połać dachu). Jeśli tak – nie ma mowy o niespełnieniu warunków z § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, w murze tym nie przewidziano bowiem otworów okiennych. Niezasadne są zatem zarzuty wadliwego usytuowania obiektu względem granicy z działką skarżącej i naruszenia art. 9 P.b. Zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b., poprzez niespełnienie wymagań określonych w pkt II ppkt 1 lit. k) decyzji o warunkach zabudowy, w rzeczywistości ponownie odnosi się do kwestii położenia budynku gospodarczego względem granicy z działką skarżącej, co jak wykazano wyżej nie może przynieść oczekiwanego rezultatu. Dodatkowo wskazać należy, że wskazany pkt II ppkt 1 lit. k) decyzji o warunkach zabudowy dotyczy wyłącznie warunków i wymogów ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w odniesieniu do dachu o konstrukcji jednospadowej – ma on zachowywać wymogi wynikające z położenia już istniejącego budynku. Trudno zatem kwestionować na tej podstawie położenie budynku, gdy decyzja w tym punkcie akcentuje to położenie (nie kwestionując go przecież) jedynie w kontekście konieczności zaprojektowania prawidłowej konstrukcji dachu. Bezzasadne są także zarzuty naruszenia art. 81 i 81c P.b. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sprawie oceny technicznej budynku gospodarczego, w którym zmieniona ma zostać konstrukcja dachu. Stosownie do art. 81 c ust. 2 ustawy organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Tymczasem w aktach znajdują się opinie osób posiadających uprawnienia budowlane, z których wynika, że w budynku gospodarczym jedynie dach znajduje się w niezadowalającym stanie technicznym. Z tego powodu zresztą ma zostać wymieniony. Pozostałe elementy budynku nadają się, zgodnie z twierdzeniami projektantów (którzy przecież ponoszą odpowiedzialność za swoje oświadczenia i złożony projekt), do dalszego użytkowania, a obiekt jest w takim stanie technicznym, że projektowana zmiana konstrukcji dachu nie wpłynie negatywnie (a wyłącznie pozytywnie) na jego dalsze użytkowanie. Poza tym art. 81c ust. 2 P.b. ma charakter uznaniowy, a więc mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego zarówno co do zaistnienia "uzasadnionych wątpliwości", jak i wyboru żądania oceny technicznej lub ekspertyzy. Jeśli organy uznały, że budynek gospodarczy znajduje się w zadowalającym stanie technicznym, a Sąd nie widzi przesłanek, by tę ocenę podważyć, to nie ma podstaw do stawiania zarzutów, że nie podjęto czynności kontrolnych. Sąd w składzie niniejszym nie podziela także zarzutu naruszenia § 206 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego. W przepisie tym ponownie występuje pojęcie nadbudowa, więc jeśli przyjąć, że projektowana zmiana konstrukcji dachu wymaga również nadbudowy, wymagana byłaby ekspertyza techniczna budynku gospodarczego, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego. Jednak w niniejszej sprawie warunek ten został spełniony. W projekcie budowlanym znajduje się opinia geotechnicza (str. 4), w której uwzględniono istniejące podłoże gruntowe. Z uwagi na podnoszone w trakcie postępowania administracyjnego przez skarżącą wątpliwości, projektant złożył również w dniu 11 lipca 2014 r. do akt sprawy "Ekspertyzę techniczną istniejącego budynku gospodarczego", w której uwzględnił konstrukcję istniejącego budynku, opisał jego elementy konstrukcyjne, dokonał oceny stanu technicznego, określił warunki gruntowe oraz posadowienie i na podstawie dokonanych i przedstawionych obliczeń przedstawił pozytywny wynik końcowy. Warto zaznaczyć, że zgodnie z § 204 ust. 3 rozporządzenia takie defekty jak rysy, odkształcenia bądź inne wady jedynie wówczas mogą zostać ocenione jako przekraczające stany graniczne, gdy mogą ujemnie wpłynąć na przydatność użytkową, trwałość i wygląd konstrukcji. W niniejszej sprawie osoba posiadająca odpowiednie uprawnienia uznała, że stany graniczne w żadnym razie nie zostały przekroczone, a organy zasadnie przyjęły, że ocena ta jest prawidłowa. Nie znalazły aprobaty Sądu także zarzuty dotyczące zacienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w planowanym przez skarżącą budynku mieszkalnym, na realizację którego uzyskała już pozwolenie na budowę. Nawet jeśli przyjąć, że określona w § 13 ust. 1 i 2 w związku z § 57 i 60 rozporządzenia kwestia zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi może dotyczyć również obiektów jeszcze nieistniejących, ale dopiero planowanych, to w aktach sprawy znajduje się ekspertyza, złożona przez inwestora na etapie postępowania odwoławczego w dniu 1 października 2014 r., z której wynika, że ściana z otworami okiennymi w planowanym budynku mieszkalnym na działce skarżącej, zlokalizowana od strony południowej i północnej (od strony wschodnie jest bowiem zwrócona w stronę działki inwestora i nie może mieć otworów okiennych, jeśli będą zachowane odległości wymagane w § 12 rozporządzenia dla nowych obiektów), ma zapewnione odpowiednie nasłonecznienie. Niezrozumiały jest przy tym zarzut, że ekspertyza ta jest niepodpisana – w aktach przedstawionych do dyspozycji Sądu na opinii tej jest bowiem i pieczątka inż. A. W. – uprawnionego projektanta, jak i jego podpis. Biorąc pod uwagę powyższe motywy, i nie znajdując akceptacji dla podnoszonych zarzutów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. LS