II SA/Łd 1183/05

Dnia 29 września 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant asystent sędziego Beata Czyżewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 września 2006 r. sprawy ze skargi A spółka jawna z siedzibą w P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie pozwolenia na budowę uchyla zaskarżone postanowienie. Starosta P. decyzją z dnia [...] nr [...] udzielił A S.A. pozwolenia na budowę linii energetycznej kablowej do projektowanego złącza kablowego na budynku stacji 30007 na działce nr ew. 6/176, położonej przy ul. A 108 w P., przez działki nr ew. 8/9, 8/11, 8/13, 8/15, 8/62, 8/64 położone przy ul. A w P.. W dniu 9 września 2005 r. odwołanie od tej decyzji złożyła Spółka Jawna B. W jej przekonaniu, zamierzona budowa linii energetycznej w sposób istotny narusza uprawnienia właścicielskie wobec działek, których budowa dotyczy. Wojewoda [...], postanowieniem z dnia [...] nr [...], znak [...] na podstawie art. 134 kpa stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 kpa i pozostawił je bez rozpoznania. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż decyzja Starosty P. została doręczona prawidłowo i skutecznie (art. 42 § 1 i art. 46 § 1 kpa). Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika bowiem, że doręczono ją do siedziby B spółka jawna w dniu 17 sierpnia 2005 r. Termin 14 dniowy do wniesienia odwołania biegł od dnia 18 sierpnia 2005 r. do dnia [...] Z powyższego wynika zatem, że odwołanie Spółki wniesione w dniu 9 września 2005 r., zostało złożone z uchybieniem ustawowego terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, M. J. reprezentujący B spółka jawna, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W przekonaniu strony omawiane rozstrzygnięcie narusza jego słuszne interesy i pozostaje w sprzeczności z art. 7 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Przedmiotowa skarga winna być uwzględniona, aczkolwiek niezależnie od lakonicznych i ogólnikowych argumentów podniesionych w skardze, a biorąc pod uwagę uchybienia, które sąd stwierdził z urzędu, nie będąc związanym zarzutami skargi ani wskazaną tam podstawą prawną. Na wstępie wskazać należy, że w myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( lit. a ), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit. b ), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c ). Stosownie do treści art. 134 § 1 cyt. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Winien więc dokonać oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała go strona skarżąca. Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji, sąd doszedł do przekonania, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone przez organ z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl wskazanego wyżej przepisu skutkować winno uchyleniem kwestionowanego rozstrzygnięcia. Zaskarżonym postanowieniem, Wojewoda [...] działając w oparciu o art. 134 kpa stwierdził, że odwołanie strony zostało złożone po upływie przewidzianego prawem terminu ( art. 129 § 2 kpa ) i pozostawił je bez rozpatrzenia. W myśl cytowanego przepisu art. 134 kpa, upoważnia on organ do stwierdzenia w drodze postanowienia niedopuszczalności odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Treść kwestionowanego postanowienia wskazuje, iż intencją organu orzekającego było wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wniosek taki potwierdza wypowiedź Wojewody zawarta w odpowiedzi na skargę, gdzie wskazano, że skarżący kwestionuje postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stwierdzające, że odwołanie skarżącego zostało wniesione z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Jednakże nie sposób pominąć, że zarówno w samym rozstrzygnięciu jak i jego uzasadnieniu widnieją zapisy o pozostawieniu odwołania strony bez rozpatrzenia, co przewiduje art. 64 § 1 i 2 kpa, znajdujący zastosowanie w przypadku nieusuniecia braków formalnych pisma. Jak wynika to z akt sprawy w dniu 9 września 2005 r. wniesiono odwołanie od decyzji Starosty P. z dnia [...] Treść pisma wskazuje, że odwołanie w imieniu strony – B J. spółka jawna, złożył A. J., choć odwołanie nie zostało podpisane. Organ, nie badając uprawnienia wskazanej osoby do reprezentowania spółki, wezwał ją do podpisania odwołania w trybie art. 64 § 2 kpa pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W wykonaniu tegoż, strona odpowiedziała ( pismo z dnia 30 września 2005 r. ), że wykonując wezwanie z dnia 22 września 2005 r. do uzupełnienia braku poprzez podpisanie odwołania informuje, że brak został uzupełniony pismem z dnia 14 września ( a więc przed wezwaniem strony przez organ ) z jednoczesnym sprostowaniem błędu w oznaczeniu podpisującego z imienia A. na M. oraz dołączyła wypis z Krajowego Rejestru Sądowego oraz rzeczone pismo nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 14 września 2005 r. Analiza akt sprawy wskazuje, że na podstawie tychże dokumentów organ uznał, iż brak formalny został prawidłowo uzupełniony. Tymczasem z wypisu z KRS wg stanu na dzień 29 sierpnia 2005 r. wynika, że uprawnionymi do reprezentowania spółki są wspólnicy : M. P. J. i B. A. J. nie zaś A. J.. Natomiast z treści wskazanego przez stronę pisma jasno wynika, że zostało ono skierowane nie do organu lecz do zupełnie innego podmiotu ( adresatem jest J. T. pełnomocnik A S.A.) i nie dotyczy wykonania nałożonego obowiązku uzupełnienia braku, lecz innych kwestii związanych z inwestycją. Stwierdzić należy więc, że okoliczność, czy odwołanie zostało złożone przez osobę uprawnianą i czy brak formalny został uzupełniony, ta nie została należycie przez organ wyjaśniona. Inną jeszcze kwestią jest prawidłowość dokonywanych przez organy doręczeń W uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia Wojewoda podkreślił, że decyzja organu I instancji została doręczona do siedziby spółki w dniu 17 sierpnia 2005 r. a zatem w świetle art. 42 § 1 i art. 46 § 1 kpa doręczenie przedmiotowej decyzji było prawidłowe i prawnie skuteczne. Tymczasem analiza dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie upoważnia do takiej konkluzji. W szczególności organ pominął fakt, że strona ustanowiła pełnomocnika, który złożył pełnomocnictwo w sprawie przy piśmie wniesionym do organu w dniu 9 sierpnia 2005 r. – data wpływu; k. 47-48 akt administracyjnych). Tak więc od dnia złożenia w organie pełnomocnictwa, w myśl art. 32 kpa w związku z art. 40 § 2 kpa, wszystkie pisma w sprawie winny być kierowane do pełnomocnika ( por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C. H. Beck, Warszawa 1996, str. 232 i 259 ). Tymczasem, jak wynika to z akt sprawy, w dniu 16 sierpnia 2005 r. ( data stempla pocztowego) organ wysłał do strony decyzję, doręczoną w siedzibie spółki dniu 17 sierpnia 2005 r. Tym samym doręczenie decyzji nastąpiło z uchybieniem art. 40 § 2 kpa. Również opisane wyżej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego odwołania nie zostało, z naruszeniem art. 40 § 2 kpa i art. 32 kpa, skierowane do ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Nie można więc przyjąć skuteczności prawnej opisanych wyżej doręczeń. Wskazane uchybienia procesowe w sposób niewątpliwy rzutują na treść rozstrzygnięcia, a to obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.