II SA/Łd 119/05

Dnia 5 maja 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie: Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant asystent sędziego Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2005 roku sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy dotyczącej pozbawienia uprawnień kombatanckich 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz J. D. kwotę 100,00 (sto) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt II SA/Łd 119 / 05 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art.134 i art.234 par.1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.) stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją administracyjną Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] w sprawie pozbawienia J. D. uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w sprawie J. D. została wydana przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzja z dnia [...], Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] w sprawie pozbawienia J. D. uprawnień kombatanckich. W powyższej decyzji strona została pouczona o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w razie jej niezgodności z prawem, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Dalej organ wskazał, iż powyższą decyzję strona odebrała w dniu 30 lipca 2004 roku, jednakże jej nie zaskarżyła da Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, tylko pismem z dnia 2 sierpnia 2004 roku złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją. Mając na uwadze tak ustalony stan sprawy organ wskazał, iż zgodnie z przepisem art.134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie natomiast z zasadą dwuinstancyjności (art.15 k.p.a.) od decyzji organu I instancji stronie przysługuje uprawnienie do wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia. Istotą postępowania dwuinstancyjnego jest dopuszczalność dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Wyczerpanie tej możliwości powoduje niedopuszczalność dalszego odwołania. Konkludując organ wskazał, iż strona w niniejszej sprawie odwołała się do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zamiast wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W tej sytuacji należało stwierdzić niedopuszczalność wniesionego odwołania. W dniu 27 grudnia 2004 roku J. D. wniósł od powyższego postanowienia Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wskazując, iż jego działania mogą wynikać z niezrozumienia i oraz z tego, że jako osoba niesłysząca mógł źle zrozumieć pouczenie. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo organ wniósł o odrzucenie skargi wniesionej na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw kombatantów o Osób Represjonowanych z dnia [...], Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] w sprawie pozbawienia J. D. uprawnień kombatanckich z uwagi na to, iż skarga ta złożona została po upływie terminu. W uzasadnieniu tegoż stanowiska organ wskazał, iż w skardze na postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący stwierdził, iż jego pismo z dnia 2 sierpnia 2004 roku stanowiło również skargę na decyzję organu z dnia [...], Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...], w sprawie pozbawienia uprawnień kombatanckich. Organ wskazał, iż skarżący nie zachował terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, bowiem decyzję organu otrzymał w dniu 30 lipca 2004 roku , zaś skargę do sądu administracyjnego wywiódł dopiero w dniu 27 grudnia 2004 roku, a więc z przekroczeniem terminu, o którym mowa w przepisie art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) (w skrócie: u.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art.3 par.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) (w skrócie: u.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art.1 par.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art.145 u.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu oraz przyczyny wzruszenia postanowienia, a także nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art.134 par.1 u.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu naruszeń prawa rodzących konieczność jego uchylenia. Okolicznością, która ma kapitalne znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia jest interpretacja treści pisma skarżącego z dnia 2 sierpnia 2004 roku i następnie jego klasyfikacja. Organ pismo to uznał bowiem za kolejny wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i powołując się na przełamanie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art.15 k.p.a.) stwierdził jego niedopuszczalność. Dokonując analizy powyższego pisma strony wskazać wypada, iż absolutnie dowolny jest wniosek organu, iż pismo to jest kolejnym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W szczególności z pisma tego nie wynika wprost, aby zawierało ono wniosek o powyższej treści. Przeciwko dokonanej przez organ ocenie tegoż pisma przemawia także okoliczność jego złożenia w "otwartym" terminie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję organu o pozbawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich. Już tylko zestawienie z sobą dwóch spostrzeżeń, a mianowicie: widocznego w każdym zdaniu tegoż pisma niezadowolenia z wydanej decyzji ostatecznej i złożenia pisma w terminie "otwartym" do wniesienia skargi do sądu administracyjnego winno przemawiać za tym, iż pismo to jest skargą do sądu na decyzję ostateczną. Gdyby jednak organ nadal miał wątpliwości co do charakteru pisma, to winien raczej domagać się od strony sprecyzowania jego treści, nie zaś samodzielnie dokonywać dowolnych w istocie ustaleń co do jego treści. Nawet okoliczność, iż przedmiotowe pismo zostało złożone w organie administracji nie przekreśla tego, iż jest to skarga na decyzję do sądu wniesiona jedynie za pośrednictwem organu. Wszak zgodnie z przepisem art.54 par.1 u.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organ, którego działania lub bezczynność są przedmiotem skargi. Powyższe okoliczności dobitnie wskazują na to, iż organ administracji w sposób bezzasadny zaklasyfikował pismo strony z dnia 2 sierpnia 2004 roku jako kolejny wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a tym samym nie mając do tego podstaw prawnych uznał, iż w sprawie znajduje zastosowanie przepis art.134 k.p.a.. Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art.145 par.1 pkt 1"c" u.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie w całości. Na uwagę zasługuje jeszcze jedna kwestia. Zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek o "odrzucenie skargi" jest kolejnym przejawem nadinterpretacji przez organ pism składanych przez skarżącego. W skardze złożonej w niniejszej sprawie skarżący nie wskazał, iż jego pismo z dnia 2 sierpnia 2004 roku jest skargą do sądu na wydaną decyzję o merytorycznym charakterze, bowiem do kwestii tej w ogóle się nawet nie odnosił. Zatem bezpodstawnie organ powyższych stwierdzeń dopatruje się w niniejszej skardze. Gdyby jednak przyjąć – o czym była już mowa powyżej – iż pismo to jest skargą do sądu administracyjnego, to wobec wniesienia go w zakreślonym przez ustawę terminie do złożenia skargi uznać wypadałoby bezzasadność stanowiska organu bazującego na spóźnionym wniesieniu skargi. Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.