II SA/Łd 119/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umieszczenia w schronisku dla bezdomnych kobiet i ustalenia związanej z tym opłaty 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. W. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ulicy [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. a.bł. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania B. K., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. z [...] r. nr [...] w sprawie umieszczenia w Schronisku dla Osób Bezdomnych i ustalenia związanej z tym opłaty. Jak wynika z akt sprawy decyzją z [...] r. Burmistrz K. pkt I - umieścił B.K. w Schronisku dla Bezdomnych Kobiet na okres od 10.09.2019 r. do 31.12.2019 r.; pkt 2 - ustalił, iż koszt za jeden dzień pobytu wynosić będzie 10,50 złotych i będzie pokrywany ze świadczenia strony; pkt 3 - wskazał, że pobyt w Schronisku uzależniony jest od przestrzegania statusu i obowiązujących regulaminów; pkt 4 - nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu od powyższej decyzji B. K. wyraziła niezadowolenie z warunków jej dotychczasowego pobytu w Schronisku oraz nie zgodziła się z ustaloną decyzją organu pierwszej instancji wysokością opłat za jeden dzień pobytu, które będzie musiała ponosić. Wskazała, że jest osobą bezdomną, a na terenie wskazanej placówki przebywa od dawna. Podobnych kosztów jak i opłat dotychczas nie musiała ponosić. Stwierdziła nadto, że za pracę nie otrzymuje żadnych świadczeń. Jest to praca wykonywana na podstawie umowy 1-miesięcznej z uwzględnieniem umów 7-dniowych. Umowa, którą posiada została podpisana do 30 września 2019 r. Wyjaśniła nadto, że co miesiąc ponosi koszty dojazdu w wysokości 96 zł, a także koszty leczenia i zakupu ubrań. Wskazała, że jest osobą uczącą się, zarejestrowaną w PUP jako osoba bezrobotna. Jako student, co miesiąc ponosi także koszty nauki. Zdaniem strony decyzja organu jest dla niej bardzo krzywdząca, ponieważ nakłada na nią opłaty, których nikt nie zwraca. W związku powyższym strona wniosła o pozytywne załatwienie sprawy. Wskazaną na wstępie decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn.zm.- w skrócie "k.p.a."), art. 17 ust. 1 pkt 3, art. 48, art. 51, art. 97, art. 101 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1507 z późn.zm. – w skrócie "u.p.s."), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał regulacje art. 6 k.p.a., art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.s., art. 48 ust. 1-2 i ust. 2a u.p.s., a następnie stwierdził, że B. K. jest osobą bezdomną w rozumieniu art. 6 pkt 8 u.p.s., która 9 września 2019 r. zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o umieszczenie w Schronisku dla Bezdomnych Kobiet w K. od 9 września 2019 r. Jak zauważył organ odwoławczy z akt sprawy wynika, że Burmistrz K. mając na uwadze bezdomność B. K., zaskarżoną decyzją umieścił stronę zgodnie z jej wnioskiem - w Schronisku dla Bezdomnych Kobiet w K. przy ul. A 11. Jednocześnie w oparciu o wysokość dochodu umieszczanej, osiągniętego w miesiącu sierpniu 2019 r., w wysokości 1.952,53 złote, organ I instancji ustalił miesięczną opłatę za pobyt w placówce w wysokości 10,50 złotych za każdy dzień pobytu. SKO podkreśliło, że strona nie kwestionuje samych ustaleń organu I instancji w zakresie oceny zasadności udzielenia jej schronienia. Kwestią sporną w sprawie jest natomiast wysokość nałożonej na stronę odpłatności za pobyt w schronisku. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji odpowiada prawu. Z treści wywiadu środowiskowego przeprowadzonego z B. K. (lat 44) 9 września 2019 r. wynika, że jest ona rozwiedziona i nie utrzymuje żadnych kontaktów z rodziną. Posiada dwoje małoletnich dzieci, które zamieszkują z byłym mężem w Anglii. Strona nie posiada stałego miejsca zameldowania i od października 2016 r. zamieszkuje w Schronisku dla Bezdomnych Kobiet w K. W aktach spawy znajduje się opinia psychiatryczna z 8.11.2018 r., z treści której wynika, iż zachowanie B. K. wskazuje na występowanie zaburzeń psychicznych. Ponieważ strona nie chce się leczyć, obecnie toczy się w Sądzie Rejonowym w P. sprawa o podjęcie leczenia psychiatrycznego. B. K. jest zatrudniona w firmie B Sp. z o.o. i za miesiąc sierpień br. otrzymała wynagrodzenie za pracę w wysokości 1.952,53 złotych netto (okoliczność tę potwierdza zaświadczenie od pracodawcy z [...] r. znajdujące się w aktach sprawy). Jak stanowi treść wywiadu środowiskowego, podpisanego przez stronę, wyraziła ona zgodę na ponoszenie odpłatności za pobyt w schronisku dla bezdomnych. Jak wyjaśniło Kolegium w dalszej części rozważań w świetle art. 36 pkt 2 lit. i w zw. z art. 48 u.p.s. pomoc społeczna o charakterze niepieniężnym może przybrać formę świadczenia w postaci udzielenia schronienia. Udzielenie schronienia następuje, między innymi, poprzez przyznanie tymczasowego schronienia w schronisku dla osób bezdomnych, stanowiącym ośrodek wsparcia, o którym mowa w art. 51 ust. 5 ustawy. Schronisko dla Bezdomnych Kobiet w K., o umieszczenie, w którym ubiegała się B. K., jest prowadzone przez gminę K. Zgodnie z § 2 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia 30 września 2004 r., Nr [...] w sprawie organizacji oraz szczegółowych zasad ponoszenia odpłatności za pobyt w środowiskach wsparcia i ośrodkach interwencji kryzysowych, decyzję administracyjną o przyjęciu do placówek (...) wydaje kierownik Ośrodka na podstawie przeprowadzonego przez pracownika socjalnego wywiadu środowiskowego. Decyzja określa szczegółowy zakres usług, okres ich świadczenia oraz odpłatność. Jak wynika z § 3 ust. 1 uchwały opłatę za pobyt w ośrodkach wsparcie i ośrodkach interwencji kryzysowej ustala kierownik Ośrodka jako podmiot kierujący. Jednocześnie stosownie do § 2 zarządzenia Burmistrza K. z dnia 19 listopada 2018 r. Nr [...] w sprawie ustalenia zasad odpłatności i tabeli opłat za pobyt w ośrodkach wsparcia, odpłatność za jeden dzień pobytu, wynosi 50% stawki 100% (21,00 złotych), czyli 10,50 złotych dla osób samotnie gospodarujących, których dochód mieści się w przedziale od 1.752,51 złotych do 2.103,00 złotych miesięcznie. Kolegium podkreśliło, że żaden z organów orzekających w sprawie nie podważa również trudnej sytuacji strony oraz jej bezdomności. Nie sposób natomiast zgodzić się z poglądem odwołującej, iż pomoc ta winna być udzielona nieodpłatnie, bowiem zgodnie z powołanym wyżej zarządzeniem Burmistrza K. z dnia 19 listopada 2018 r. obowiązek ponoszenia kosztów utrzymania oraz ich wysokość uzależniona jest od dochodu, uzyskiwanego przez osobą bezdomną. Legalną definicję dochodu zawiera art. 8 u.p.s. Kierując się zatem definicją dochodu oraz zebranym materiałem dowodowym, organ drugiej instancji stwierdził, że na potrzeby ustalenia wysokości odpłatności, jaką winna ponosić strona za swój pobyt w ośrodku wsparcia jakim jest Schronisko dla Bezdomnych Kobiet w K., należało przyjąć wysokość dochodu umieszczanej, osiągniętego w miesiącu sierpniu 2019 r. tj. w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek o udzielenie pomocy (a więc w wysokości 1.952,53 złote). Taka wysokość dochodu, stosownie do § 2 zarządzenia Burmistrza K. z 19 listopada 2018 r., nakłada na stronę obowiązek wnoszenia opłaty w wysokości 10,50 zł za każdy dzień pobytu. W tym stanie rzeczy Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium podniosło, że nie mają one wpływu na wynik sprawy i pouczyło stronę o treści art. 227-art. 229 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. K. zakwestionowała ustalone decyzją koszty pobytu. Podkreśliła, że podstawą do ich ustalenia była umowa o pracę na okres próbny 3 miesięcy z promesą zatrudnienia na rok 2020 r. Jednocześnie skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 5 marca 2020 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych i przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego. Pismem procesowym z 23 lipca 2020 r. pełnomocnik skarżącej ustanowiony z urzędu, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone w całości. Odpis powyższego pisma, na mocy zarządzenia Sędziego z 6 sierpnia 2020 r. doręczono organowi z pouczeniem o treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a. w dniu 11 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. W pierwszym rzędzie wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi mianowicie, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy. Przechodząc następnie do zagadnień natury merytorycznej podkreślić należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. - w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procesowymi normującymi podstawowe standardy procedury administracyjnej. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza K. z [...] r. w sprawie umieszczenia B. K. w Schronisku dla Osób Bezdomnych i ustalenia związanej z tym opłaty odpowiada przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego. Lektura akt sprawy dowodzi, że istotą sporu pomiędzy stronami postępowania jest wyłącznie ustalenie na mocy wspomnianych wyżej rozstrzygnięć organów obu instancji odpłatności za pobyt skarżącej w schronisku dla bezdomnych w wysokości 10,50 zł za jeden dzień pobytu. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1507). Wynika z nich mianowicie, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 u.p.s.). Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (art. 3 ust. 1 i 2 u.p.s.). Pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu ubóstwa, bezdomności, bezrobocia (art. 7 pkt 1, 3 i 4 u.p.s.). Do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym należy udzielanie schronienia, zapewnienie posiłku oraz niezbędnego ubrania osobom tego pozbawionym (art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.s.). Schronienie jest świadczeniem z pomocy społecznej o charakterze niepieniężnym (art. 36 pkt 2 lit. i u.p.s.). Osoba lub rodzina ma prawo do schronienia, posiłku i niezbędnego ubrania, jeżeli jest tego pozbawiona (art. 48 u.p.s.). Udzielenie schronienia następuje przez przyznanie tymczasowego schronienia w noclegowni, schronisku dla osób bezdomnych albo schronisku dla osób bezdomnych z usługami opiekuńczymi. Przyznanie osobie bezdomnej tymczasowego schronienia w schronisku dla osób bezdomnych przez gminę miejsca jej pobytu, na podstawie art. 101 ust. 3, nie wymaga podpisania przez osobę bezdomną kontraktu socjalnego (art. 48a ust. 1 i ust. 2a). Za ośrodek wsparcia uznaje się również schronisko dla osób bezdomnych pomimo nieświadczenia w nim usług opiekuńczych oraz specjalistycznych usług opiekuńczych (art. 51 u.p.s.). W przypadku osoby bezdomnej skierowanej do schroniska dla osób bezdomnych albo schroniska dla osób bezdomnych z usługami opiekuńczymi nie ma zastosowania ust. 1 zdanie drugie. Jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty kryterium dochodowego, opłata nie może być wyższa niż 30% dochodu osoby samotnie gospodarującej lub dochodu na osobę w rodzinie osoby skierowanej do schroniska dla osób bezdomnych, a w przypadku schroniska dla osób bezdomnych z usługami opiekuńczymi nie może być wyższa niż 50% tego dochodu (art. 97 ust. 1a u.p.s.). Rada powiatu lub rada gminy w drodze uchwały ustala, w zakresie zadań własnych, szczegółowe zasady ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach chronionych (art. 97 ust. 5 u.p.s.). Z poczynionych przez organy obu instancji niekwestionowanych dotychczas prze skarżącą prawidłowych ustaleń wynika, że B. K. ma 44 lata, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, jest osobą rozwiedzioną i bezdomną w rozumieniu art. 6 pkt 8 u.p.s. Nie posiada stałego miejsca zameldowania. Od października 2016 r. przebywa w Schronisku dla Bezdomnych Kobiet w K., choć w sierpniu 2019 r. została skierowana do Schroniska dla Bezdomnych w P. Zgodnie z treścią przywołanego wyżej art. 6 pkt 8 u.p.s. osobą bezdomną jest osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowaną na pobyt stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności, a także osoba niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym i zameldowaną na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. W toku postępowania ustalono nadto, że dwoje małoletnich dzieci skarżącej mieszka z byłym mężem w Anglii. Strona nie utrzymuje kontaktów z rodziną. Jest również zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. jako osoba bezrobotna. W dacie składania wniosku o wydanie spornej decyzji, czyli 9 września 2019 r., pracownik socjalny w trakcie aktualizacji wywiadu środowiskowego ustalił, że strona nie leczy się, choć jej zachowanie wskazuje na występowanie zaburzeń psychicznych (opinia psychiatryczna z 8 listopada 2018 r.). Obecnie w Sądzie Rejonowym w P. toczy się postępowanie w przedmiocie zobowiązania skarżącej do podjęcia leczenia psychiatrycznego. B. K. przedstawiła także zaświadczenie z firmy B Sp. z o.o. z siedzibą w W., z którego wynika, że od 1 lipca 2019 r. jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę jako pracownik produkcji. Z tego tytułu w miesiącu sierpniu otrzymała wynagrodzenie w wysokości 1952,53 zł netto (2699,21 zł brutto). Strona wyraziła również zgodę na odpłatność za schronisko i oświadczyła, że nie jest zainteresowana korzystaniem z posiłków obiadowych. Bez wątpienia zatem dochód skarżącej przekraczał kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, wynoszące w świetle art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. - 701 zł. W tym stanie rzeczy organ pierwszej instancji prawidłowo orzekł o umieszczeniu B. K. w Schronisku dla Bezdomnych Kobiet w okresie od dnia [...] r. do dnia 31 grudnia 2019 r. i ustalił związaną z tym opłatę. Odnosząc się w następnej kolejności do kwestii spornej na gruncie rozpatrywanej sprawy, a mianowicie odpłatności za pobyt skarżącej w schronisku, należy zwrócić uwagę na brzmienie § 2 i § 3 ust. 1, 2 i ust. 5 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 30 września 2004 roku w sprawie organizacji oraz szczegółowych zasad ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia i ośrodkach interwencji kryzysowych, podjętej na podstawie art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że uchwała wydana na podstawie art. 97 ust. 5 u.p.s. należy do kategorii aktów prawa miejscowego (vide: wyroki NSA z 29 sierpnia 2008 r. sygn. akt I OSK 1430/07 – Lex nr 477405 i WSA we Wrocławiu z 21 lutego 2006 r. sygn. akt IV SA/Wr 598/04). Te zaś, jak wynika z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 i 2 wspomnianej uchwały decyzję administracyjną o przyjęciu do placówek wymienionych w § 1 ust. 1 wydaje kierownik Ośrodka na podstawie przeprowadzonego przez pracownika socjalnego wywiadu środowiskowego. Decyzja określa szczegółowy zakres usług, okres ich świadczenia oraz odpłatność. Według § 3 ust. 2 i 5 uchwały nie ponoszą opłat za pobyt w ośrodkach wsparcia osoby samotnie gospodarujące, których dochód nie przekracza kryterium dochodowego. Zasady odpłatności i tabelę opłat ustala Burmistrz K. na wniosek kierownika Ośrodka. A contrario, w sytuacji, gdy dochód przekracza kryterium dochodowe, tak jak to miało miejsce w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy, organ ustala odpłatność za pobyt w ośrodku wsparcia. W przekonaniu Sądu wysokość opłaty ustalona kwestionowaną decyzją na poziomie 10,50 zł / 1 dzień pobytu nie budzi zastrzeżeń. Zgodnie z § 2 zarządzenia Burmistrza K. z 19 listopada 2018 r. w sprawie ustalenia zasad odpłatności i tabeli opłat za pobyt w ośrodkach wsparcia, dla osób samotnie gospodarujących, których dochód wynosi od 1752,51 zł do 2103,00 zł, odpłatność za jeden dzień pobytu według stawki 100% tj. 21 złotych dziennie, wynosi 50 % stawki, co stanowi kwotę 10,50 zł dziennie. Jak zostało to już wcześniej wyjaśnione dochód netto skarżącej za miesiąc sierpień wynosił 1952,53 zł i przekraczał kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynoszące 701 zł. W związku z powyższym organ pierwszej instancji prawidłowo orzekł o ustaleniu odpłatności za pobyt skarżącej w Schronisku dla Bezdomnych Kobiet przy zastosowaniu 50% stawki – w wysokości 10,50 zł za jeden dzień pobytu. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. trafnie utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji stosując art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W motywach zaskarżonej decyzji sporządzonych zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., organ odwoławczy jasno i rzeczowo wyjaśnił przesłanki natury faktycznej i prawnej, jakimi kierował się orzekając o umieszczeniu skarżącej w ośrodku wsparcia jak i o ustaleniu związanej z tym opłaty. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało z poszanowaniem reguł procedury administracyjnej zdefiniowanych w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Kolegium ustosunkowało się także do zarzutów odwołania, w tym kwestii "traktowania skarżącej na terenie placówki", pouczając ją o trybie skargowym unormowanym w art. 227 i następne k.p.a. Skoro więc zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy, a żaden z zarzutów skargi nie został oparty na usprawiedliwionych podstawach, Sąd zobligowany był oddalić skargę. Na marginesie powyższych rozważań Sąd stwierdza, że sytuacja skarżącej jest niewątpliwie trudna i wymaga ona wsparcia ze strony organów pomocy społecznej. Niemniej jednak w sytuacji, gdy skarżąca osiągała dochód i to na poziomie przekraczającym kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, nie może oczekiwać, że Państwo, a co za tym idzie wszyscy podatnicy, przejmą na siebie w całości koszty jej pobytu w ośrodku wsparcia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 205 § 2 w zw. z art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 68). dc