II SA/Łd 1198/05

Dnia 3 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska (spr.), Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant asystent sędziego Marcin Stańczyk, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi L. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak:[...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Starosta Powiatu Z., działając na podstawie art. 113 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji własnej z dnia [...] znak: [...] orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za grunt zajęty pod drogę gminną w ten sposób, że w wierszu 23 uzasadnienia decyzji w miejsce "art. 105 § 2", wpisał "art. 105 § 1". Powyższe rozstrzygnięcie organ motywował nieuważnym umieszczeniem niewłaściwej podstawy prawnej w uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu postępowania. Na skutek zażalenia L. S., Wojewoda [...] wydał w dniu [...] postanowienie znak: [...], którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Starosty Z. z dnia [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż postanowienie organu I instancji o umorzeniu postępowania zostało prawidłowo oparte na przepisie art. 105 § 1 k.p.a., a jedynie przez omyłkę Starosta Powiatu Z. w jego uzasadnieniu wpisał art. 105 § 2 k.p.a., żaląca, bowiem nie składała wniosku o umorzenie postępowania. Na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła L. S., podnosząc zarzut przewlekłości postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za działki o numerach [...], [...]i [...] położonych w S., zajęte pod drogę gminną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie swoje wcześniejsze stanowisko. Odnosząc się do argumentów skarżącej organ podniósł, iż postępowanie dotyczące ustalenia odszkodowania za zajęte pod drogę publiczną działki należące do L. S. zakończone zostało w I instancji decyzją Starosty Z. z dnia [...]. Ponieważ kwestia odszkodowania za przedmiotowe działki nie mogła być rozwiązana w trybie art. 73 st. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 zez zm.), dlatego skarżąca zwróciła się do Starosty Z. i Wójta Gminy O. o uregulowanie stanu prawnego działek i uzyskanie odszkodowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Oznacza to, iż zakres kognicji sądu ograniczony został jedynie do badania legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Z. w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] znak: [...] orzekającej o umorzeniu postępowania administracyjnego. Warto w tym miejscu podkreślić, iż w takiej sytuacji Sąd nie jest władny rozstrzygać o legalności innego aktu administracyjnego – w tym przypadku decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za grunt zajęty pod drogę gminną zwłaszcza, gdy jest on przedmiotem innego postępowania sądowoadministracyjnego. Zaznaczyć też należy, iż skarga nie zawiera żadnych argumentów przeciwko zaskarżonemu rozstrzygnięciu, poza zarzutami dotyczącymi przebiegu postępowania o ustalenie odszkodowania, które z przyczyn podanych wyżej nie mogą być analizowane w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Art. 134. § 1. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z powyższego wynika więc, iż sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu, realizując tym samym zasadę oficjalności, wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Kwestię prostowania omyłek zawartych w decyzji administracyjnej reguluje przepis art. 113 § 1 k.p.a. stanowiąc, iż organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W podstawie prawnej decyzji Starosty Powiatu Z. z dnia [...] o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną powołano przepis art. 105 § 1 k.p.a. Z treści uzasadnienia wynika jednoznacznie, iż organ umarzając postępowanie miał na względzie zastosowanie niniejszej normy prawnej, mylnie jednak w tymże uzasadnieniu wskazał na art. 105 § 2 k.p.a. Powyższa pomyłka była więc przedmiotem postanowienia o sprostowaniu. Błąd, jaki pojawił się w pisemnych motywach decyzji, wobec treści uzasadnienia i braku wniosku skarżącej o umorzenie postępowania, który uzasadniałby zastosowanie art. 105 § 2 k.p.a., miał więc charakter oczywistej omyłki. Brak wniosku o umorzenie postępowania przyznała sama skarżąca we wniesionym zażaleniu. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wyłącza z zakresu regulacji art. 113 § 1 k.p.a. sytuacje wadliwego zastosowania przepisu, które mają miejsce, między innymi w przypadku sprostowania merytorycznego błędu w trybie omawianego artykułu jako oczywistej omyłki (zob. wyrok NSA z 25 października 1999 r., II SA 1662/99; wyrok NSA z 24 września 1999 r., IV SA 1184/97), sprostowania decyzji prowadzącego do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego (teza pierwsza wyroku NSA z 4 maja 1988 r., III SA 1466/87 - OSP 1990, nr 11-12, poz. 398), nie jest także prawnie dopuszczalne wydanie na podstawie art. 113 k.p.a. postanowienia o sprostowaniu, które jednak nie miałoby cech sprostowania, a stanowiłoby formę uzupełnienia przez organ wydanej decyzji (teza trzecia wyroku NSA z 4 maja 1988 r., III SA 1466/87 - OSP 1990, nr 11-12, poz. 398). Zaznaczyć jednak należy, iż żaden z podanych wyżej przykładów nieprawidłowego stosowania art. 113 § 1 k.p.a. nie występuje w niniejszej sprawie. Podanie przez Starostę Powiatu Z. w uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu postępowania art. 105 § 2 k.p.a., zamiast § 1 stanowiło, w świetle niebudzących wątpliwości okoliczności sprawy, ewidentne niedopatrzenie, właściwie skorygowane poprzez zastosowanie trybu sprostowania oczywistej omyłki, przewidzianego w art. 113 § 1 k.p.a. O oczywistości omyłki świadczy zarówno treść rozstrzygnięcia jak i argumentacja zawarta w motywach rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlega ona oddaleniu.