II SA/Łd 12/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. M. i K. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi E. M. i K. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej z tytułu samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. a.tp. E. M. i K. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej z tytułu samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego. W treści skargi zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia podnosząc, że wykonanie tegoż postanowienia narazi ich na znaczną szkodę majątkową, której skutki mogą być trudne do odwrócenia. Skarżący wskazali, że kwota opłaty legalizacyjnej, tj. 50.000 zł, jest bardzo wysoka w zestawieniu z osiąganymi przez nich dochodami. Autorzy skargi jednocześnie wyjaśnili, że posiadają dwoje dzieci, które w związku z kontynuowaniem nauki pozostają na ich utrzymaniu. Ponadto K. M. przebywa na rencie chorobowej w związku z ciężką chorobą - ziarniniakowym zapaleniem naczyń Wegnera rozpoznanym w czerwcu 2014r., która generuje dodatkowe miesięczne koszty. W tej sytuacji - zdaniem skarżących - wyasygnowanie kwoty 50.000 zł spowoduje nieodwracalne skutki, bowiem pozbawi ich środków na bieżące utrzymanie. W przekonaniu skarżących postanowienia organów obu instancji są błędne, a tym samym wykonanie zaskarżonego postanowienia narazić ich może na dodatkową, niepotrzebną i nieuzasadnioną szkodę majątkową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Znaczna szkoda, o której mowa w ww. przepisie, oznacza taką szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011r. w sprawie o sygn. akt II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012r. w sprawie o sygn. akt II FZ 819/11, z dnia 19 maja 2011r. w sprawie o sygn. akt I OZ 358/11, z dnia 2 grudnia 2014r. w sprawie o sygn. akt II GZ 796/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć należy, że przedmiotem wstrzymania wykonania w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu mogą być tylko akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dopuszczalne jest w sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Kwestia wykonania aktu administracyjnego pojawia się zatem w odniesieniu do aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. C.H.Beck 2013, s. 361). W okolicznościach niniejszej sprawy przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest postanowienie ustalające opłatę legalizacyjną z tytułu samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie dotyczy ani nałożenia obowiązku uiszczenia opłaty, ani stwierdzenia istnienia takiego obowiązku. Przedmiotowa opłata nie podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji, a jej nieuiszczenie oznacza rezygnację z legalizacji samowoli budowlanej, co może stać się podstawą do wydania decyzji administracyjnej, która podlega odrębnemu zaskarżeniu (vide postanowienia NSA: z dnia 1 marca 2017r. sygn. akt II OZ 209/17, z dnia 30 stycznia 2008r. sygn. akt II OZ 44/08, z dnia 21 lutego 2008r. sygn. akt II OZ 114/08, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzić zatem należy, że postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej stanowi wyłącznie o wysokości tej opłaty i nie jest źródłem obowiązku podlegającego realizacji, co oznacza iż nie podlega wykonaniu w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. należało orzec, jak na wstępie. a.tp.