II SA/Łd 121/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant starszy asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. B. C. Decyzją z dnia [...]r. nr [...], znak:[...], Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania E. K., reprezentowanej przez radcę prawnego P. A., od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. M., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego w K. przy ul. A 12, działka ewid. nr 1539 w obrębie [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2017.1257 ze zm., dalej jako k.p.a.), w związku z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2018.1202 ze zm., dalej jako P.b.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy w dniu 2 marca 2018 r. K. M. wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę ww. inwestycji. Strona postępowania – E. K., złożyła pisemne zastrzeżenia oświadczając, że nie wyraża zgody na budowę budynku mieszkalnego w granicy z jej działką. Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. M., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego w K. przy ul. A 12, działka ewid. nr 1539 w obrębie [...]. Od powyższej decyzji w ustawowym terminie odwołanie wniosła właścicielka działki sąsiadującej z planowaną inwestycją E. K., reprezentowana przez pełnomocnika. Szeroko uzasadniając, odwołująca się zarzuciła przedmiotowej decyzji m.in.: - niewłaściwe określenie przez organ I instancji kręgu stron postępowania, - nie uzyskanie zgody skarżącej na wejście na teren jej nieruchomości podczas prowadzenia robót na sąsiedniej działce, - brak analizy zacienienia, wykonanej zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422), dla działki ewid. nr 1538 i położonego na niej budynku, - niedostateczną odporność ogniową projektowanego budynku, - niezgodność projektowanego budynku z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który ustala zabudowę budynków wolnostojących, - nieuwzględnienie w projekcie przylegania projektowanego budynku gospodarczego do budynku gospodarczego na działce ewid. nr 1538 oznaczonego na mapie sytuacyjno-wysokościowej symbolem t i do budynku zlokalizowanego na działce ewid. nr 1798/10. W związku z powyższym E. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. nr[...], znak: [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podniósł, iż każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa. Zabudowa nieruchomości może nastąpić zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku w decyzji o warunkach zabudowy. Przywołując brzmienie art. 35 ust. 1 i ust. 4 P.b. Wojewoda wskazał, że planowana inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowie budynku gospodarczego w K. przy ul. A 12, działka ewid. nr 1539 w obrębie [...]. Oba budynki zaprojektowane zostały w granicy z działką sąsiednią nr 1538. Budynek gospodarczy przylega również do granicy działki ewid. nr 1798/10. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w K. pomiędzy ulicami: B, C, D, E, F i torami PKP (uchwała Rady Miasta K. nr [...] z dnia [...] roku - Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. 2595), działka ewid. nr 1539, na której planowana jest inwestycja, znajduje się na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem 39MNU - Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej. Szczegółowe ustalenia dla tych terenów zawarte są w § 23 planu miejscowego. Dla terenów 39MNU, plan ustala w zakresie przeznaczenia zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową oraz dopuszcza rezygnację z usług na rzecz funkcji mieszkaniowej lub rezygnację z funkcji mieszkaniowej na rzecz usług. Na tym terenie ustalono m.in.: zakaz lokalizowania obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 150 m2 i warsztatów samochodowych, mechaniki pojazdowej i stolarni. Analizując ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ wojewódzki stwierdził, że inwestycja, polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego jest zgodna z wytycznymi w nim zawartymi. Jak wynika bowiem z projektu budowlanego, budynek mieszkalny jednorodzinny i budynek gospodarczy zaprojektowane zostały zgodnie ze wskazaną obowiązującą linią zabudowy oraz zgodnie ze wskazanymi w planie warunkami: a) powierzchnia projektowanej zabudowy w stosunku do powierzchni działki o nr ewid. 1539 - 34,04 % (przy dopuszczalnej: nieprzekraczającej 40 % powierzchni działki lub nieruchomości gruntowej); b) powierzchnia biologicznie czynna w stosunku do powierzchni działki - 53,36 % (przy dopuszczalnej nie mniejszej niż 50 % powierzchni działki lub nieruchomości gruntowej); c) zaprojektowano 2 miejsca postojowe (nie mniej niż 2 stanowiska na jedno mieszkanie). d) wysokość projektowanego budynku mieszkalnego maksymalna 6,70 m (przy dopuszczalnej nieprzekraczającej 10 m) e) wysokość projektowanego budynku gospodarczego równa 3,43 m (przy dopuszczalnej nieprzekraczającej 4,5m) f) geometria dachu - dach jednospadowy, o kącie nachylenie połaci dachowych 18 % i 30 %, tj. 10° - 14° (przy dopuszczalnym jednospadowym o kącie nachylenia do 25° - dla budynków sytuowanych bezpośrednio przy granicy działki); Plan dopuszcza również sytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy działki, w przypadku szerokości frontu działki mniejszej niż 14 m - § 23 ust. 5 pkt 5 planu miejscowego. Działka inwestora ma szerokość 8,95 m - 9,23 m. Ponadto charakter budynku mieszkalnego jako wolnostojący oraz samodzielny budynek gospodarczy są zgodne z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Odnosząc się do pojęcia budynku wolnostojącego, organ odwoławczy podkreślił, że w obowiązujących przepisach prawa nie określono definicji budynku wolnostojącego, tym samym przyjął, zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, potoczną definicję znaczeniową tego słowa. W sensie techniczno-budowlanym budynkiem wolnostojącym jest budynek stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, tym samym żaden z elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (fundament, ściana nośna, więźba dachowa, itp.) nie jest związany z elementami konstrukcyjnymi drugiego obiektu budowlanego. Jest to budynek usytuowany w sposób wolny, czyli nie uzależniony w żaden sposób od innego obiektu budowlanego. Budynek wolnostojący musi być samodzielny z punktu widzenia funkcjonalno-użytkowo-technicznego. Jak wynika z projektu budowlanego, każdy z projektowanych na działce ewid. nr 1539 budynków: mieszkalny i gospodarczy, stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość. Budynki nie są trwale związane ze sobą elementami konstrukcyjnymi i nie są powiązane ze sobą komunikacyjnie (do budynków są przewidziane niezależne wejścia). W związku z powyższym, Wojewoda uznał projektowane budynki jako wolnostojące, zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, iż projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z ustaleniami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wynikającymi z przepisów odrębnych, jak i wytycznych urbanistyczno-architektonicznych. W następnej kolejności organ odwoławczy poddał analizie zgodność przedstawionej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. W myśl § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości 4 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy lub 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi. W załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym wskazano, że budynek mieszkalny usytuowany jest w granicy z działką ewid. nr 1538 oraz w odległości 4,16 m od ściany z otworami okiennymi oraz 3,08 m dla ściany bez okien w stosunku do granicy sąsiedniej działki ewid. nr 1540. Zgodnie z § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia, dopuszcza się sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego. Ponadto, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, o którym mowa powyżej, w zabudowie jednorodzinnej możliwe jest usytuowanie budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, na działce budowlanej o szerokości mniejszej lub równej 16 m. Organ odwoławczy zauważył, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja, w § 23 ust. 5 pkt. 5 dopuszcza sytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy działki, a z projektu zatwierdzonego decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. wynika, że szerokość posesji K.M. wynosi mniej niż 10 m. Z tej racji, zlokalizowanie budynku na działce nr ewid. 1539 w granicy z działką o nr ewid. 1538 nie narusza przepisów prawa oraz spełnia jednocześnie warunki, o których mowa w art. 12 ust. 2 oraz art. 12 ust. 4 pkt 1 cytowanego rozporządzenia. Nadto organ odwoławczy dodał, iż z projektu budowlanego wynika, że dla przedmiotowej inwestycji, miejsca postojowe o wymiarach: 2,5 m szerokości i 6,0 m długości, zlokalizowane są w odległości powyżej 3 m od granicy działki. Pojemniki do gromadzenia odpadów zmieszanych i segregowanych usytuowano z zachowaniem odległości 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi oraz odległości 3 m od granicy sąsiednich działek budowlanych. Zatem organ odwoławczy stwierdził, że w tym zakresie projekt budowlany jest zgodny z § 19 ust. 2 pkt 1, § 21 ust. 1 i § 23 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Rozpatrując sprawę pod kątem przesłaniania, Wojewoda zauważył, że dotyczy ono jedynie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Z analizy zjawiska przesłaniania, zawartej w projekcie budowlanym wynika, że projektowany budynek mieszkalny nie posiada okien w ścianie leżącej wzdłuż granicy z działką ewid. nr 1538. Natomiast, jak wynika z projektu budowlanego, w istniejącym budynku jednorodzinnym na działce ewid. nr 1538, znajdują się okna do pomieszczeń, które są przeznaczone na stały pobyt ludzi. W związku z powyższym Wojewoda stwierdził, że mają zastosowanie przepisy zawarte w § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W sytuacji, kiedy projektowany budynek ma wysokość 6,70 m oraz znajduje się w odległości 3,51 m od istniejącego budynku na działce sąsiedniej, nie dochodzi do sytuacji, w której pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi nie miałyby zapewnionego naturalnego oświetlenia. W myśl § 13 ust. 1 pkt 1, dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Wysokość przesłaniania to wysokość mierzona od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Z projektu budowlanego wynika, że w analizowanym przypadku, odległość projektowanego budynku od okien w budynku na działce ewid. nr 1538 jest większa niż wysokość przesłaniania. W związku z powyższym, organ odwoławczy stwierdził zgodność projektowanej inwestycji z warunkami technicznymi w zakresie przesłaniania. Odnosząc się do zastrzeżenia E. K. dotyczącego zacieniania jej działki, organ odwoławczy przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 497/11, uzasadniający, iż "doniosłość prawną ma tylko zacienianie pomieszczeń mieszkalnych w budynkach znajdujących się na sąsiedniej działce. Interes w niezacienianiu pomieszczeń innego typu niż mieszkalne, jak i niezacienianiu działki jest jedynie interesem faktycznym, a nie interesem prawnym skarżących". Biorąc pod uwagę powyższe, z prawnego punktu widzenia, konieczność zapewnienia dopływu światła dziennego nie dotyczy, ani terenu działki sąsiedniej, ani pomieszczeń innych niż mieszkalne. W myśl § 60 ww. rozporządzenia pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7:00 - 17:00. Projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. zawiera analizę rozkładu cienia, z której wynika, że projektowany budynek nie spowoduje braku możliwości spełnienia powyższych wymagań dla budynków istniejących i hipotetycznie projektowanych na działkach sąsiednich. Wojewoda uznał więc, że nie następuje jakiekolwiek ograniczenie możliwości zagospodarowania działek sąsiednich, wynikające z zacieniania projektowanym budynkiem. Analizując kwestię związaną z usytuowaniem budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, organ II instancji zauważył, że przepis § 271 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wyznacza minimalne odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Z projektu budowlanego wynika, że ze względu na usytuowanie budynków przy granicy z działkami ewid. nr 1538 i 1798/10, ściana północna projektowanych budynków oraz ściana zachodnia budynku gospodarczego spełnia warunek odporności ogniowej REI60. Ściany na całej swojej wysokości są ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, zgodnie z ww. rozporządzeniem. Stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z siedzibą w Rzeszowie z dnia 31 października 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 805/17 wskazuje, że odległości, wyznaczone w § 271 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie dotyczą lokalizacji obiektów, z których jeden posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Jeżeli więc jeden z budynków posiada zewnętrzną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, to odległości, o jakich mowa w tej regulacji, nie muszą być zachowane dla uznania legalności projektu budowlanego. Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy stwierdził, że usytuowanie przedmiotowego obiektu w granicy z działkami sąsiednimi nr 1538 i nr 1798/10, jest zgodne z przepisami techniczno-budowlanymi m.in. w zakresie przesłaniania, nasłonecznienia budynków oraz ich bezpieczeństwa pożarowego. Dodatkowo organ odwoławczy stwierdził, że przedstawiony projekt budowlany jest kompletny, a załączone do akt sprawy oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane świadczą o możliwości wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b. oraz które złożyły stosowne oświadczenie, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wojewoda wskazał także, iż wprawdzie każda inwestycja powoduje pewnego rodzaju uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, jednakże podnoszone przez odwołującą się kwestie nie mogą być uznane za ograniczenie możliwości zabudowy własnej nieruchomości tym bardziej, gdy sporna, planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Ponieważ z projektu zagospodarowania działki, który jest integralną częścią wydanego pozwolenia na budowę wynika, iż spełnione zostały wymogi art. 35 ust. 1 P.b. i projekt ten sporządzony został zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz warunkami technicznymi uznano, iż nie ma przeciwwskazań do udzielenia pozwolenia na przedmiotową inwestycję. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy uznał, iż brak jest podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji organu I instancji i na podstawie art. 138 ust. 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego określenia stron postępowania w projekcie budowlanym i decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji, poprzez pominięcie w analizie oddziaływania inwestycji działki ewid. nr 1540, organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo wskazano obszar oddziaływania, tj. działkę inwestora nr 1539 oraz działki sąsiednie o nr ewid. 1538 i 1798/10. Stosownie do dyspozycji art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z uwagi na fakt, iż decyzja podlegająca weryfikacji dotyczy wydanego pozwolenia na budowę, to strony postępowania należy określić na podstawie art. 28 ust. 2 P.b. Zgodnie z przywołanym powyżej przepisem, stronami w sprawach pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 P.b., jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym (wyrok WSA w Warszawie z 30 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 588/10; wyrok WSA w Warszawie z 15 października 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 940/09), sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości graniczącej z nieruchomością inwestycyjną, nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania dotyczącego decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z projektu budowlanego, inwestycja nie będzie oddziaływać na działkę ewid. nr 1540 i powodować ograniczeń w jej zagospodarowaniu. Dodatkowo w zakresie zmiany stanu wody na gruncie i spływu wód opadowych, organ odwoławczy stwierdził, że projekt zatwierdzony decyzją Starosty [...] przewiduje odprowadzenie ścieków deszczowych (wód opadowych i roztopowych z dachu i innych powierzchni utwardzonych) do sieci kanalizacji deszczowej. Jeśli chodzi o zastrzeżenia E. K. dotyczące braku zgody na zajęcie jej nieruchomości w celu wykonania planowanych robót budowlanych, organ odwoławczy zauważył, że w myśl art. 47 ust. 1 P.b. "Jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście (...) na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości (...) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu." Z kolei z ust. 2 powyższego artykułu wynika, iż " W razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, organ administracji architektoniczno-budowlanej określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości." W związku z powyższym uzgodnienie dotyczące wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, celem wykonania robót budowlanych, nie jest przedmiotem rozpatrywania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Odpowiadając na zarzut, że organ I instancji nie przeprowadził analizy w sprawie przylegania projektowanego budynku gospodarczego do budynku znajdującego się na działce ewid. nr 1798/10 i do budynku oznaczonego na mapie sytuacyjno-wysokościowej, symbolem t na działce ewid. nr 1538, organ odwoławczy wskazał, że projekt budowlany przewiduje przyleganie projektowanego budynku gospodarczego do budynku gospodarczego na działce ewid. nr 1538. Natomiast jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, na sąsiedniej działce ewid. nr 1798/10 nie znajduje się żaden budynek, w związku z tym, projektant nie przeprowadził analizy w tym zakresie. W związku z przedstawionymi okolicznościami, Wojewoda [...], poparł stanowisko organu I instancji wyrażone w uzasadnieniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego złożyła E. K., zarzucając zaskarżonej decyzji: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji zawierającej braki w uzasadnieniu polegające na nie odniesieniu się do wszystkich argumentacji skarżącej; 2. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wypełnienia obowiązku zebrania i wyczerpującego zbadania materiału dowodowego w sprawie w sposób pozwalający na formułowanie wniosków co do merytorycznej prawidłowości decyzji, w tym nieuwzględnienie wymagań co do ochrony interesów osób trzecich poprzez brak analizy oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, a w szczególności na działkę o nr. ewid. 1540; 3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na błędnym utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...]. II. naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni następujących przepisów: 1. art. 28 ust. 2 P.b. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na braku zbadania i określenia wymagań co do ochrony interesów osób trzecich w zakresie nieruchomości sąsiednich do planowanej inwestycji, w tym poprzez brak analizy oddziaływania planowanej inwestycji na działkę o nr. ewid. 1540, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż właściciel bądź współwłaściciele ww. nieruchomości nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, 2. art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw z § 272 ust. 3 w zw. z § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez dopuszczenie zastosowania przez inwestora niższej niż wymagana klasy odporności ogniowej oraz dopuszczenie ocieplenia budynku styropianem, co w realiach niniejszej sprawy będzie powodować zagrożenie pożarowe dla sąsiednich działek; 3. art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne przyjęcie, iż przedłożony przez inwestora projekt budowlany, jest zgody z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 4. art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 23 ust. 5 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla lokalizacji, w której planowana jest przedmiotowa inwestycja polegające na uznaniu, iż planowany budynek mieszkalny jest obiektem wolno stojącym w sytuacji, gdy jest on konstrukcyjnie powiązany z planowanym budynkiem gospodarczym. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty [...] z dnia [...] roku nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 25 października 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 879/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę E. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, z uwagi nie usunięcie braków skargi w terminie. Natomiast postanowieniem z dnia 3 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 879/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przywrócił E. K. termin do usunięcia braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny ( w tym przypadku decyzja) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć. Kontrolowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r., jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 P.b., a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Przywołany art. 35 ust. 1 P.b. określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Takie też działania zostały przez organ podjęte, co znajduje odzwierciedlenie w aktach administracyjnych. Przechodząc do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że działka nr 1539, na której planowana jest inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowie budynku gospodarczego, położona jest na terenie dla którego obowiązuje cyt. wyżej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z dnia [...] r. obejmujący obszar pomiędzy ulicami: B, C, D, E, F i torami PKP. Na mocy postanowień tej uchwały teren przedmiotowej działki objęty został postanowieniami dla terenu oznaczonego symbolem 39MNU i przewidzianymi w § 23 warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu jako "tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej"; nadto dopuszczono możliwość rezygnacji z usług na rzecz funkcji mieszkaniowej lub rezygnację z funkcji mieszkaniowej na rzecz usług. Trafnie przyjęły organy obu instancji, opierając się o projekt budowlany, że budynek mieszkalny jednorodzinny i budynek gospodarczy zaprojektowane zostały zgodnie ze wskazaną obowiązującą linią zabudowy oraz zgodnie ze wskazanymi w planie warunkami: a) powierzchnia projektowanej zabudowy w stosunku do powierzchni działki o nr ewid. 1539 - 34,04 % (przy dopuszczalnej: nieprzekraczającej 40 % powierzchni działki lub nieruchomości gruntowej); b) powierzchnia biologicznie czynna w stosunku do powierzchni działki - 53,36 % (przy dopuszczalnej nie mniejszej niż 50 % powierzchni działki lub nieruchomości gruntowej); c) zaprojektowano 2 miejsca postojowe (nie mniej niż 2 stanowiska na jedno mieszkanie); d) wysokość projektowanego budynku: mieszkalnego maksymalna 6,70 m (przy dopuszczalnej nieprzekraczającej 10 m); e) wysokość projektowanego budynku gospodarczego równa 3,43 m (przy dopuszczalnej nieprzekraczającej 4,5m); f) geometria dachu - dach jednospadowy, o kącie nachylenie połaci dachowych 18 % i 30 %, tj. 10° - 14° (przy dopuszczalnym jednospadowym o kącie nachylenia do 25° - dla budynków sytuowanych bezpośrednio przy granicy działki). Słusznie też w okolicznościach przedmiotowej sprawy wskazano, że ustalenia obowiązującego planu, dopuszczają również sytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy działki, w przypadku szerokości frontu działki mniejszej niż 14 m, co przewiduje wprost § 23 ust. 5 pkt 5 planu. Działka inwestora, jak zaznaczono, w oparciu o znajdujące się w aktach dokumenty, ma szerokość 8,95 m - 9,23 m. Ponadto charakter planowanego budynku mieszkalnego jako wolnostojący oraz samodzielny budynek gospodarczy są zgodne w tej mierze z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. W ocenie Sądu, zgodzić należy się także ze stanowiskiem organu, że każdy z projektowanych na działce ewid. nr 1539 budynków: zarówno mieszkalny jak i gospodarczy, stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość. Budynki nie są trwale związane ze sobą elementami konstrukcyjnymi, co organ prawidłowo wywiódł już w uzasadnieniu decyzji i nie są powiązane ze sobą komunikacyjnie (do budynków są przewidziane niezależne wejścia), a co znajduje potwierdzenie w dokumentacji projektowej. W ocenie Sądu, wobec przywołanych wyżej zapisów planu dotyczących nieruchomości inwestora, na której planuje realizację inwestycji a także kształtu i zakresu projektu zagospodarowania działki nr 1539, jaki wynika z akt sprawy, a w szczególności zatwierdzonego projektu budowlanego, całkowicie bezpodstawne okazało się argumentowanie skarżącej co od tego, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podobnie też niezasadny okazał się zarzut dotyczący błędnej wykładni § 23 ust. 5 pkt 4 planu miejscowego powiązany z tezą, że planowany budynek mieszkalny jest konstrukcją powiązaną z planowanym budynkiem gospodarczym, co też prawidłowo ocenił organ. Mając na uwadze powyższe, a w szczególności uwzględniając prezentowaną argumentację organu, którą Sąd podzielił, uznać należało za prawidłowe stanowisko organu co do spełnienia warunku przewidzianego w art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. Idąc dalej, należy zauważyć, że przeprowadzając kontrolę przedłożonego w sprawie projektu budowlanego pod względem przepisów techniczno-budowlanych ( art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.), organ wskazał na zachowanie przez projektowaną inwestycję, przewidzianego przepisem § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zbliżenia zabudowy projektowanej do granic działek sąsiednich. Organ prawidłowo ustalił, iż budynek mieszkalny usytuowany jest w granicy z działką ewid. nr 1538 oraz w odległości 4,16 m od ściany z otworami okiennymi oraz 3,08 m dla ściany bez okien w stosunku do granicy sąsiedniej działki ewid. nr 1540. Dalej organ prawidłowo także, zdaniem Sądu zauważył, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja (§ 23 ust. 5 pkt. 5) dopuszcza sytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy działki, a z projektu zatwierdzonego decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. wynika, że szerokość posesji inwestora wynosi mniej niż 10 m. Organ przeanalizował także kwestię zacienienia (linijka światła) i spełnienie przez projektowaną zabudowę warunków o których mowa w § 13 i § 60 rozporządzenia, a także zgodność projektu zagospodarowania z przepisami przeciwpożarowymi (§ 271- § 273 rozporządzenia). Kwestie zacienienia były przy tym przedmiotem stosownego opracowania w ramach przygotowanego projektu budowlanego, zaś rozwiązania przeciwpożarowe znalazły akceptację właściwego organu, co dokumentują akta administracyjne. Ocenie organu podlegała także kwestia odległości i szerokości miejsc postojowych (§19 ust. 2 pkt 1, § 21 ust. 1 rozporządzenia) oraz odległości miejsc do gromadzenia odpadów (§ 23 ust. 1 rozporządzenia) i ustalenia w tym zakresie nie budzą wątpliwości. Organ przeprowadził także ocenę kompletności projektu budowlanego w tym posiadania wymaganych opinii i uzgodnień ( art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 P. b.) Zdaniem Sądu kontrola projektu budowlanego przeprowadzona przez organ była w tym zakresie właściwa i wystarczająca. Podkreślić jeszcze należy, że jeżeli organ stwierdzi, że spełnione zostały wymagania przewidziane w art. 35 ust. 1 P.b,. a ponadto ustali, ze inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – wówczas organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że organy obu instancji, wbrew zarzutom skargi, wyjaśniły i prawidłowo oceniły wszystkie okoliczności sprawy istotne dla rozstrzygnięcia, zgodnie nie tylko z wyżej przytoczonymi przepisami szczególnymi Prawa budowlanego, ale także i ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, określonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., co dokumentują akta administracyjne i dokumenty w nich zgromadzone. Z dokumentów tych, w szczególności z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że inwestor spełnił wymagania przewidziane w wyżej wymienionych przepisach. To zaś przesądza o tym, że wniosek inwestora powinien być rozpatrzony pozytywnie. Końcowo już dodać należy, że w przypadku badania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotem kontroli nie jest również merytoryczna poprawność sporządzonego projektu budowlanego. W zakresie, w jakim jego poprawność zależy od uwzględnienia wiedzy technicznej, kontrola Sądu nie jest ani możliwa, ani dopuszczalna, odpowiedzialność w tym zakresie spoczywa bowiem na projektancie i osobach sprawdzających projekt (art. 20 ustawy). Projektant w szczególności ma obowiązek opracować projekt zgodnie z prawem i zasadami wiedzy technicznej, zapewnić w jego opracowaniu udział osób posiadających uprawnienia do projektowania w odpowiedniej specjalności oraz zapewnić sprawdzenie projektu pod względem zgodności z przepisami przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń. Zarówno projektant jak i osoba sprawdzająca dołączają do projektu oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Stosowne oświadczenia znajdują się w dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie. Dołączone są również decyzje oraz dokumenty poświadczające posiadanie przez osoby projektujące i sprawdzające wymaganych uprawnień w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się z kolei do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. art. 28 ust. 2 P.b. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na braku zbadania i określenia wymagań co do ochrony interesów osób trzecich w zakresie nieruchomości sąsiednich do planowanej inwestycji, w tym poprzez brak analizy oddziaływania planowanej inwestycji na działkę o nr. ewid. 1540, wskazać należy, że nie jest on zasadny, w szczególności w kontekście art. 3 pkt 20 P.b., tym bardziej, że nie dotyczy on interesu skarżącej, będącej właścicielką działki nr 1538, a której interes niewątpliwie w sprawie nie był kwestionowany. Z tych też wyżej wskazanych przyczyn, Sąd uznał, iż zarzuty skargi są w całości nieuzasadnione, a zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie, umotywowane stosownie do wymagań art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., wniesioną skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, należało oddalić. A.B.