II SA/Łd 1212/01

Dnia 5 marca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: del. Sędzia NSA: Wojciech Chróścielewski (spr.) del. Sędzia NSA: Anna Stępień po. Sędziego WSA: Arkadiusz Blewązka Protokolant : Arkadiusz Widawski po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2004 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi J.A. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] 2) zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz J.A. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego II SA/Łd 1212/01 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych działając na podstawie art. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz.U. nr 87, poz. 395 ze zm.) po rozpoznaniu wniosku J.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zgodnie z powołaną ustawą represja została zawężona tylko do pewnej kategorii osób określonych min. w art. 2 pkt 2 lit. a., w myśl, którego represją w rozumieniu ustawy jest deportacja(wywiezienie) do pracy przymusowej na okres, co najmniej 6 miesięcy z terytorium państwa polskiego w jego granicach sprzed dnia 1 września 1939 r. na terytorium III Rzeszy i terenów przez nią okupowanych w okresie wojny w latach 1939-1945. Przepis w tym względzie jest jednoznaczny i określa, że deportacja winna być związana z pracą. Z uwagi na to, iż strona podczas pobytu na deportacji w Niemczech miała od trzech do sześciu lat, wykluczona jest możliwość wykonywania przez nią pracy w rozumieniu ustawy. Towarzyszenie rodzinie w pracach w gospodarstwie rolnym i wykonywanie niektórych obowiązków związanych z doglądaniem zwierząt – pasieniem gęsi, zbieraniem kamieni, suszeniem siana, nie mieści się w szeroko pojętym wykonywaniu pracy. W skardze do Naczelnego Sadu Administracyjnego J.A. wniósł o uchylenie decyzji i nakazanie organowi ponownego rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu skarżący powołał się na ciężkie warunki życiowe panujące w okresie deportacji do B. oraz opisał charakter prac przymusowych, jakie wykonywał w tym czasie. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o oddalenie skargi, wskazując, iż nie neguje on faktu ciężkiej sytuacji strony podczas wojny, lecz jedynie fakt, iż nie został spełniony zawarty w art. 2 ustawy warunek deportacji do pracy przymusowej. Sam fakt deportacji nie stanowi jeszcze wystarczającej przesłanki do przyznania świadczenia pieniężnego, niezbędne jest bowiem wykonywanie w tych warunkach pracy przymusowej. Wykonywanie przez skarżącego prac pomocniczych nie może stanowić dostatecznej podstawy do przyjęcia, że wywiezienie było związane z obowiązkiem świadczenia przez skarżącego pracy w sposób trwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozpatrywanej sprawie jest niesporne, iż skarżący wraz z rodzicami od marca 1942 r. do maja 1945 r. przebywał na robotach przymusowych w W. koło B. Odmówiono mu jednak wypłaty świadczenia przewidzianego w ustawie z 31 maja 1996 r. bowiem nie wykonywał on, zdaniem organu administracji, pracy przymusowej. W przepisie art. 2 ustawy z 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz.U. nr 87, poz. 395 z późn. zm.) zdefiniowano pojęcie represji na użytek ustawy, uznając za nią: osadzenie w obozach pracy przymusowej w okresie wojny w latach 1939 - 1945 z przyczyn politycznych, narodowościowych, rasowych i religijnych; oraz deportację do pracy przymusowej na okres, co najmniej 6 miesięcy z terytorium państwa polskiego w jego granicach sprzed 1 września 1939 r. na teren III Rzeszy lub państw przez nią okupowanych bądź na teren ZSRR i obszarów przez niego okupowanych. Sąd Najwyższy w wyroku z 6 kwietnia 2000 r., III RN 143/99, Wokanda 2000, nr 9, s. 31, przyjął, a pogląd ten podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, iż przytoczony art. 2 ustawy dotyczy dwóch kategorii osób, a osoba ubiegająca się o świadczenie w oparciu o pkt 1 tego art. 2 nie musi wykazywać czy w czasie pobytu w obozie wykonywała pracę przymusową. Zdaniem Sądu Najwyższego okoliczność, że w przepisie art. 3 ust. 1 tej ustawy mowa jest o tym, że świadczenie przysługuje" za każdy pełny miesiąc trwania pracy" ma to znaczenie, że organ prowadzący postępowanie jest obowiązany ustalić faktyczny czas przebywania wnioskodawcy w obozie pracy, nie może zaś być interpretowany jako obowiązek wykazania, że osoba ta faktycznie wykonywała pracę przymusową. Identyczny pogląd wyraził wcześniej Naczelny Sąd Administracyjny w niepublikowanym wyroku z 13 stycznia 1999 r. V SA 759/98, a także Sąd Najwyższy w wyroku z 13 stycznia 2000 r. (III RN 112/99. OSNAPU 2000, nr 20, poz. 736. Skarżący spełnia kryteria represji określone w art. 2 pkt 2 ustawy. Z unormowania zawartego w tym przepisie - wbrew stanowisku organu administracji - wcale nie wynika, że niemożność wykonywania pracy przez osobę deportowaną np. z powodu wieku lub innych przyczyn jak choroby, wyklucza uznanie, iż wywiezienia dokonano w celu wykonywania pracy przymusowej przez okres, co najmniej 6 miesięcy. Władze okupacyjne wywożąc do III Rzeszy skarżącego wraz z matką – ojciec już tam przebywał zwolniony ze stalagu - nie określały czasu ich deportacji. Dzieci w zależności do wieku bądź kierowane były natychmiast do wykonywania prac, zwłaszcza w gospodarstwach rolnych, bądź też później w miarę upływu czasu, kiedy według oceny właściciela gospodarstwa mogły i powinny już wykonywać wskazane im prace – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 grudnia 2000 r., V SA 674/00. Podobny pogląd wyrażono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2001 r., V SA 1631/00, uznając, iż w okresie wojny nie obowiązywały żadne szczególne przepisy chroniące osoby wywożone do pracy przymusowej przed wyzyskiem, a w szczególności przepisy o zakazie zatrudniania takich dzieci. Także więc osoby bardzo młode mogły być zmuszane do pracy przymusowej. Z przytoczonych względów nie można uznać trafności poglądu Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, iż z powodu wieku skarżący nie może być uznany za osobę deportowaną do pracy przymusowej i dlatego nie przysługuje mu świadczenie przewidziane w ustawie. Mając na uwadze podniesione wyżej argumenty na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.) w zw. z art 97 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na brak przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji orzekanie o wstrzymaniu jej wykonania do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi było bezprzedmiotowe.