II SA/Łd 1212/12

Dnia 23 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne p o s t a n a w i a: - oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. a.tp. B. H. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne. W treści skargi strona zawarła m. in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konstrukcja powołanego przepisu wylicza wyczerpująco przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, a inicjatywa do wykazywania tych okoliczności przysługuje stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 roku, FZ 138/04, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W pierwszej kolejności podnieść należy, iż wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dowolny lub przymusowy, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego realizacji, polegające na działaniu, zaniechaniu, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Konkludując, wstrzymanie wykonania aktów na podstawie regulacji art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, może dotyczyć tylko tych aktów administracyjnych, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania (por. J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2004, str.120–126; T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str.293–303). Analizując treść decyzji – w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne – stwierdzić należy, iż nie ma ona przymiotu wykonalności. Decyzja w tym przedmiocie oznacza, że określone świadczenie rodzinne pobrane przez stronę zostało wypłacone mimo niespełnienia przesłanek do jego wypłaty. W szczególności wskazać należy, że decyzja wydana w niniejszej sprawie nie oznacza, że strona ma obowiązek zwrócić pobrane świadczenie już w chwili obecnej. Do nałożenia na stronę obowiązku zwrotu niezbędne jest wydanie przez organ ostatecznej decyzji zobowiązującej do zwrotu świadczeń rodzinnych uznanych za nienależnie pobrane. W tej sytuacji Sąd, na mocy art. 61 § 3 i 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu. a.tp.