II SA/Łd 1215/13

Dnia 4 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Renata Kubot- Szustowska Protokolant st. sekr. sąd. Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2014 roku sprawy ze skargi M. G. i Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. a.bł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...], nr[...], po rozpoznaniu odwołania M. i Z. małżonków G., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia[...], nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ pierwszej instancji, po rozpoznaniu wniosku E. i D. małżonków S., decyzją z dnia 8 lipca 2013r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku gospodarczego na działce nr ewid. 178, obręb [...] przy ul. A w R. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., poz. 647 ze zm., dalej także jako: "u.p.z.p."). Z powołaniem się na wyniki analizy zagospodarowania terenów położonych wokół nieruchomości wnioskodawców organ ustalił parametry budynku i zasady zagospodarowania terenu określając, iż wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki ma wynosić do 25%, szerokość elewacji frontowej do 7m z tolerancją do 20%, a wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (gzymsu, attyki lub okapu) do 3,25m. Dach, zgodnie z treścią decyzji, ma być jednospadowy ze spadkiem 5 – 10°, kalenica główna na poziomie 5m, prostopadła lub równoległa do frontu działki. Nieprzekraczalna linia zabudowy, od strony ul. A wyznaczona przez istniejący na działce budynek mieszkalny wnioskodawców, w odległości 5m od linii rozgraniczającej ulicę, wskazana została na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji. Nadto organ przewidział, że planowane przedsięwzięcie nie może powodować ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich i wpływać na wykonywanie na nich prawa własności. Właściciel gruntu nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się jego gruncie wody opadowej ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Organ wskazał też, że decyzja nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. W motywach decyzji wyjaśnił natomiast, że warunki zabudowy ustalone zostały dla dokonanej już przez wnioskodawców rozbudowy budynku gospodarczego i dla potrzeb prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego postępowania legalizacyjnego. Od decyzji powyższej odwołanie wnieśli M. i Z. małżonkowie G., których zabudowana nieruchomość graniczy bezpośrednio z terenem wnioskodawców. Zdaniem autorów odwołania, decyzja organu pierwszej instancji winna być uchylona, bowiem narusza § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestorzy rozbudowali wprawdzie budynek gospodarczy na podstawie pozwolenia budowlanego, jednakże zostało ono unieważnione ze względu na niezgodność z postanowieniami uprzednio wydanej – w 1999r. – decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta określała m. in. wymóg zachowania linii zabudowy na 5m od granicy między działkami nr 178 i 171/4, który nie został spełniony, gdyż obiekt został odsunięty na odległość 3m. od granicy. W decyzji organ pierwszej instancji to pominął, jako że linia zabudowy ustalona została na 3m od granicy nieruchomości. Wydane decyzje o warunkach zabudowy różnią się zatem w istotny sposób, co też stanowi rażące naruszenie prawa i jest niedopuszczalne w obowiązującym systemie prawnym. Inwestorzy podwyższyli teren swojej działki przy granicy nieruchomości i nieprawidłowo odprowadzają wody opadowe z dachu budynku na ich działkę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wspomnianą na wstępie decyzją, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wyjaśniając następnie, iż w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oceniane mogą być wyłącznie kwestie planistyczne podlegające przepisom ustawy i przepisom wykonawczym wydanym na jej podstawie. Oznacza to, że w tym postępowaniu nie mogą być rozważane kwestie normowane przepisami prawa budowlanego, czyli rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Do materii postępowania w przedmiocie warunków zabudowy nie należą również sprawy związane z użytkowaniem nieruchomości i ewentualne spory na tym tle między sąsiadami, w tym zalewania nieruchomości. Jak dalej argumentował organ, istotą decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie o możliwości powstania (istnienia) obiektu budowlanego, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na zasadach ściśle określonych w tej ustawie. W sprawie chodzi o rozważenie, czy rozbudowany już wcześniej przez wnioskodawców budynek gospodarczy wobec braku obecnie na terenie objętym postępowaniem planu miejscowego, jest zgodny z obiektywnie istniejącym w jego sąsiedztwie ładem przestrzennym. Bez istotnego prawnie znaczenia – jak napisał organ – jest okoliczność wydania w przeszłości decyzji o warunkach zabudowy dla rozbudowy budynku wnioskodawców. Termin ważności tej decyzji wyekspirował. Wobec stwierdzenia nieważności pozwolenia na rozbudowę budynku, zachodzi konieczność stosownego zakończenia tej rozbudowy w świetle przepisów prawa budowlanego. Rozstrzygnięcie w tym zakresie poprzedzać musi jednak nowa decyzja o warunkach zabudowy. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w świetle art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., ustalenie warunków zabudowy może nastąpić wówczas, gdy obiekt budowlany kontynuuje – nawiązuje pod względem funkcji, cech i parametrów do zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie. Dowodem w tym względzie jest analiza urbanistyczno – architektoniczna przeprowadzana przez organ stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), które określają równocześnie zasady ustalania cech zabudowy, w zakresie linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej budynku, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku oraz geometrii dachu. Dla organu, w świetle analizy zagospodarowania terenów, przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji, nie budzi wątpliwości funkcja budynku wnioskodawców. Wobec zarzucanego przez odwołujących wadliwego ustalenia linii zabudowy dla budynku objętego postępowaniem, w odległości 3m od granicy ich działki, organ wskazał, że w istocie nie jest to zagadnienie linii zabudowy, lecz dotyczy usytuowania budynku, co jest regulowane przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stosowanych przez organy architektoniczo – budowlane i nadzoru budowlanego. W postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, przepisy te nie mają zastosowania, w związku z czym, także kwestia usytuowania budynku nie należy do materii planistycznej rozstrzyganej w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Niemniej jednak organ pierwszej instancji zwrócił na nią uwagę w treści decyzji, wskazując w warunkach zagospodarowania na potrzebę uwzględnienia przepisów w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do zarzutu autorów odwołania w tym względzie organ wyjaśnił, iż na gruncie art. 61 ust. 7 u.p.z.p. i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., linia zabudowy to linia nieprzekraczalna w kierunku pasa drogi publicznej. W sprawie linia ta jest wyznaczona przez istniejący na terenie inwestorów budynek mieszkalny, w odległości 5m od linii rozgraniczającej ul. A. W konkluzji organ wskazał, iż ustalone przez organ pierwszej instancji cechy, parametry budynku gospodarczego wnioskodawców, znajdują oparcie zarówno w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jak i w wynikach analizy urbanistyczno – architektonicznej. W tej sytuacji organ nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy. W skardze do sądu administracyjnego M. i Z. małżonkowie G. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji wskazując na rażące naruszenie prawa, w szczególności zaś art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267, dalej jako: "K.p.a."). Ponadto wskazano w skardze, iż decyzja o warunkach zabudowy jest niezgodna z uchwałą nr VII/55/94 Rady Miejskiej w R. z dnia 16 grudnia 1994r. w sprawie zatwierdzenia szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego budownictwa jednorodzinnego osiedla "A" w R. (Dz. Urz. Woj. [...]nr 29 z dnia 16 grudnia 1994r., poz. 183), a zwłaszcza z pkt 5 tekstu tego planu stanowiącego, że na trenach budownictwa jednorodzinnego (oznaczonych symbolem MN) dopuszcza się realizację garaży wolnostojących i budynków gospodarczych o łącznej powierzchni zabudowy nie większej niż 10% powierzchni działki oraz wysokości maksymalnie do 1 kondygnacji mieszkalnej. Decyzja o warunkach zabudowy jest nieważna również z tego powodu, że brak jest dokumentów potwierdzających legalność rozbudowanego budynku gospodarczego, co wynika z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2011r., w sprawie sygn. akt II SA/Wa 2469/10, (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a wcześniej z decyzji Wojewody [...] z dnia 25 sierpnia 2010r., nr 58/2010. Organ drugiej instancji, w ocenie strony skarżącej, bezpodstawnie przyjął linię zabudowy dla budowy spornego budynku gospodarczego od strony ul. A wyznaczonej przez istniejący na ich działce budynek mieszkalny, zamiast w odległości 5m od granicy działki skarżących, co wydaje się słuszne i logiczne oraz wynika z decyzji o warunkach zabudowy z 1999r., która w chwili obecnej została wycofana z obrotu prawnego. Organ zaniechał wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy podniesionych w odwołaniu, w szczególności organ nie uwzględnił treści prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2011r., w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2469/10 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), którym została uchylona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i tym samym utrzymana w mocy decyzja Wojewody [...]stwierdzająca nieważność decyzji Starosty [...]o pozwoleniu na rozbudowę, z powodu jej niezgodności z prawomocną decyzją o warunkach zabudowy z 1999r., w szczególności w zakresie ustalenia możliwości rozbudowy w odległości 5m od granicy między działką skarżących, a inwestorów. Skarżący podkreślili, iż tymczasem budynek gospodarczy podlegając rozbudowie został odsunięty na 3m od granicy, co stanowi – w ocenie autora skargi – rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) mające niewątpliwie wpływ na rozstrzygnięcie. Zdaniem autora skargi, organ w decyzji o warunkach zabudowy powinien określić nieprzekraczalną linię zabudowy od strony działki skarżących, a nie od frontu działki, gdyż budynek, którego dotyczy decyzja ulokowany jest wewnątrz działki. Istniejący budynek, zdaniem strony, był wystarczający dla celów gospodarczych, a fakt jego rozbudowy świadczy o tym, że inwestorzy chcą w nim prowadzić działalność gospodarczą, co jest niedopuszczalne. Podsumowując skarżący podnieśli, iż decyzja o warunkach zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a zatem zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno stwierdzić jej nieważność. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, a więc nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, powoływana dalej jako "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 25 września 2009r., w sprawie sygn. akt I OSK 1403/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Przedmiotem oceny Sądu jest w niniejszej sprawie legalność decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji już istniejącej, w stosunku do której toczy się postępowanie legalizacyjne wobec jej realizacji z istotnymi odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę, które następnie – wskutek stwierdzonych odstępstw – zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Możliwość wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy w trakcie postępowania legalizacyjnego, dla inwestycji znajdującej się w takim stanie prawnym i faktycznym co nieruchomość inwestorów nie budzi wątpliwości Sądu. Wynika to wprost z treści art. 49b ust. 2 pkt 3 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) Należy zgodzić się z organami administracji, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r. poz. 647 ze zm.). W przepisie art. 4 ust. 2 ustawa stanowi, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej na wniosek inwestora, który zgodnie z treścią art. 52 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy powinien zawierać: określenie granic obszaru objętego wnioskiem oraz charakterystykę planowanej inwestycji, obejmującą m.in. planowany sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, oraz parametrów technicznych inwestycji. Z kolei przepis art. 59 ust. 1 ustawy mówi, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części – z zastrzeżeniem określonych sytuacji, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie – wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W tym miejscu podkreślenia wymaga okoliczność, iż nie budzi wątpliwości Sądu brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu przedmiotowej inwestycji. Ponieważ uchwała w przedmiocie miejscowego planu stanowi zbiór przepisów prawa powszechnie obowiązującego na określonym terenie, to fakt obowiązywanie bądź nie, określonego prawa powinien być powszechnie znany na terenie jego obowiązywania. Zdumiewa zatem stanowisko strony skarżącej wskazującej, iż na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jeśli by tak było, to owa okoliczność uniemożliwiałby wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Jasno wynika to z charakteru decyzji o warunkach zabudowy ukształtowanego m.in. wskazanymi powyżej przepisami u.p.z.p.. Tym samym nieporozumieniem są zarzuty skargi wskazujące, iż treść decyzji o warunkach zabudowy wydanej w niniejszej sprawie pozostaje w sprzeczności z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaś "reaktywowanie" w skardze uchwały Rady Miejskiej w R. z dnia 16 grudnia 1994r. wskazuje, iż autorowi skargi umknęła treść przepisu art. 87 ust. 3 u.p.z.p. stanowiącego, iż obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy (a więc w dniu 11 lipca 2013r.) miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003r.. Powracając do zasadniczego nurtu oceny legalności zaskarżonej decyzji należy – w ślad za organami – wskazać, iż przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 omawianej ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 tejże ustawy. 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, a w szczególności wyniki analizy architektoniczno – urbanistycznej, potwierdzić należy prawidłowość wniosku organów administracji, iż legalizowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone w powyższym przepisie. W szczególności nie budzi wątpliwości konstatacja organów o spełnieniu wyrażonej w art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy zasady "dobrego sąsiedztwa". Charakter istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, tak na działce inwestora, jak i na działkach sąsiednich, w tym na działce należącej do strony skarżącej, nie pozostawia wątpliwości co do prawidłowości wniosku organów w tym zakresie. Ponieważ zarówno w skardze, jak i we wcześniejszym odwołaniu strona skarżąca nie podnosiła zarzutów w tej kwestii, to badając z urzędu sprawę w jej całokształcie należy jednoznacznie wskazać, iż inwestycja spełnia warunki opisane w art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 ustawy. Odnosząc się szczegółowo do powyższych kwestii należy wskazać, iż sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych) określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe rozporządzenie stanowi, iż przez pojęcie funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozumieć sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu zgodny z przepisami odrębnymi (§ 2 pkt 2 rozporządzenia). Natomiast mówiąc o cechach zabudowy i zagospodarowania terenu – należy przez to rozumieć w szczególności gabaryty, formę architektoniczną obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu (§ 2 pkt 3 rozporządzenia). Z kolei obszar analizowany to teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania (art. 2 pkt 4 rozporządzenia). W związku z tym zgodnie z § 3 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50m.. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy należy dojść do wniosku, iż organ pierwszej instancji prawidłowo sporządził analizę urbanistyczną, która stanowiła podstawę do ustalenia, że przedmiotowa inwestycja odpowiada wymogom określonym w art. 61 ust. 1 ustawy. Przede wszystkim podkreślenia wymaga to, że przedmiotem inwestycji jest rozbudowa istniejącego budynku gospodarczego, a co za tym idzie ustalenie warunków zabudowy ma charakter nieco "uproszczony" niż w wypadku "nowej" zabudowy, bowiem nie ma potrzeby szczegółowego uzasadniania wszelkich parametrów projektowanej zabudowy, skoro część z nich w ogóle nie ulegnie jakiejkolwiek zmianie w stosunku do zabudowy już istniejącej na działce będącej terenem inwestycji. Nie ma w związku z tym żadnych przeszkód, żeby ocenić spełnienie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, także przez bezpośrednie odniesienie się do zainwestowanej już części działki w celu oceny kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Wyniki przeprowadzonej w toku postępowania analizy urbanistycznej pozwoliły na precyzyjne określenie wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych) oraz usytuowania linii zabudowy. Powyższe przemawia zatem za zachowaniem zasady tzw. "dobrego sąsiedztwa", celem której jest przecież zagwarantowanie ładu przestrzennego rozumianego, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno – gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Nie budzi także zastrzeżeń Sądu wykreślenie na załączniku graficznym nr 1 do decyzji organu I instancji linii wyznaczających obszar planowanej inwestycji. Obszar ten obejmuje działkę należącą do inwestora. Wyznaczenie obszaru inwestycji, a więc terenu, na którym inwestycja winna być zlokalizowana, dokonane zostało poprzez zaakceptowanie wniosku inwestora. W realiach niniejszej sprawy brak jest okoliczności, które pozwalałyby takie stanowisko organów zakwestionować. Podobnie, za zgodne z wymaganiami rozporządzenia uznać należy wykreślenie na powyższym załączniku graficznym linii zabudowy, będącej linią istniejącej już zabudowy na przedmiotowej działce. Mając na uwadze, iż linia zabudowy wyznacza najmniejszą odległość inwestycji od linii pasa drogowego i tym samym ogranicza obszar przewidziany do zabudowy od strony drogi, to niezrozumiałe są zarzuty skargi wskazujące, iż owa linia zabudowy winna być wyznaczona od strony działki skarżących. Powyższy zarzut jasno wskazuje, iż strona skarżąca nie rozumie charakteru linii zabudowy i celu jej wyznaczenia i błędnie utożsamia ją z odległością inwestycji od granicy z działką sąsiednią. Dzieje się tak pomimo tego, iż organ odwoławczy w wydanej decyzji w sposób przekonywujący omówił powyższy element kształtowania nowej zabudowy, odnosząc się także do poglądów orzecznictwa w powyższym zakresie. Mając powyższe na uwadze Sąd podziela stanowisko organu, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, stosownie do art. 64 ust. 1 w zw. z art. 56 ustawy. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przez organy administracji zasad rządzących gromadzeniem i oceną materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), jak również innych przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i na jego podstawie ustalił istniejący stan faktyczny, a następnie prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W szczególności nietrafny jest zarzut nieuwzględnienia w toku prowadzonego postępowania treści wyroków sądów administracyjnych wydanych w toku postępowania prowadzącego do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na rozbudowę przedmiotowego budynku gospodarczego. Na kwestie te – w przekonywujący sposób – zwracał uwagę organ odwoławczy wskazując, iż powyższe orzeczenia sądów stały się podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji pozwalającej na rozbudowę, a skoro tak, to w następstwie ich wydania pojawiła się konieczność zakończenia postępowania, w toku którego zrealizowana została przedmiotowa rozbudowa i ustalenie czy tak powstały obiekt będzie musiał być rozebrany, czy też będzie mógł pozostać i legalnie funkcjonować. Jednym z elementów owego postępowania jest ustalenie zgodności dokonanej rozbudowy z aktualnie obowiązującymi przepisami u.p.z.p., i wyłącznie temu celowi służy niniejsze postępowanie. Wydane dotychczas wyroki sądów administracyjnych potwierdziły realizację przedmiotowej inwestycji z istotnymi odstępstwami od udzielonego pozwolenia na rozbudowę. Nie przesadzają one jednak tego czy dokonana samowolnie rozbudowa pozostaje w zgodzie z regulacjami umożliwiającymi aktualnie jej zalegalizowanie. Tym samym są one nieprzydatne dla kształtowania sytuacji prawnej stron w ramach niniejszego postępowania. Podobnie nieprzydatna z powyższego punktu widzenia jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego z dnia 23 sierpnia 1999r., a dokonana w skardze próba reaktywowania jej postanowień nie znajduje oparcia w prawie. W związku z tym na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę jako bezzasadną należało oddalić. k.ż.