II SA/Łd 122/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi A.S.-J. i G. S.-J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. dc II SA/Łd 122/21 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z [...] r. (Nr [...], znak: [...]), po rozpatrzeniu odwołania A. i G. S.-J. od decyzji Prezydenta Miasta P., pełniącego funkcję Starosty Miasta P., z [...] r. (Nr [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla I. i G. K., obejmującego budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami (w tym instalacją gazu) przewidzianego do realizacji na terenie nieruchomości położonej przy ul. A w P. (dz. nr ewid. 306/6 obr. [...]), utrzymano w mocy zakwestionowaną decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, że 13 marca 2020 r. inwestorzy – I.K. i G.K. wystąpili z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni zabudowy 171,20 m², powierzchni użytkowej 135,66 m², kubaturze 961,50 m², usytuowanego przy ul. A (dz. nr ewid. 306/6 obr. [...]) w P. Decyzją z [...] maja 2020 r. (Nr [...]) Prezydent Miasta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla wyżej wskazanej inwestycji. Wskutek wniesionego odwołania, decyzją z [...] lipca 2020 r. (Nr [...], znak: [...]) Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wówczas w uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, że wobec niespełnienia wymogów art. 35 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1 i 34 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane, organ I instancji zobligowany jest do wezwania w formie postanowienia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, do usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie terminu do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Rozpatrując ponownie sprawę Prezydent Miasta P. postanowieniem z [...] lipca 2020 r. (Nr [...]) wezwał inwestorów do usunięcia braków i nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Z akt sprawy wynika, iż powyższe postanowienie zostało skutecznie doręczone inwestorom 21 lipca 2020 r. Przy piśmie z 25 sierpnia 2020 r. inwestorzy przekazali 4 sztuki projektu budowlanego z usuniętymi nieprawidłowościami stosownie do wezwania z 16 lipca 2020 r. Decyzją z [...] r. (Nr [...]) Prezydent Miasta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla I. i G. K., obejmującego budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami (w tym instalacją gazu) o powierzchni zabudowy 171,20 m², powierzchni użytkowej 135,66 m², kubaturze 961,50 m², przewidzianego do realizacji na terenie nieruchomości położonej przy ul. A w P. (działka nr ewid. 306/6 obręb [...]). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż inwestor w wyznaczonym terminie uzupełnił braki, do których uzupełnienia został wezwany, w związku ze wskazówkami zawartymi w decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2020 r., tj.: - projekt budowlany zamierzonej inwestycji doprowadzono do zgodności z § 27 ust. 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Uchwała Nr [...] Rady Miasta P. z 27 listopada 2019 r.) w zakresie stosowania bezpiecznych ekologicznie nośników energii cieplnej w tym źródeł energii odnawialnej (zastosowano ogrzewanie gazowe); - na rysunku nr 1 (Projekt zagospodarowania terenu) czytelnie przedstawiono przebieg wszystkich projektowanych przyłączy ze sposobem powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi oraz - uzupełniono dokumentacje projektową o projekt instalacji wewnętrznych, sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Wobec spełnienia przez inwestora wymogów określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane projekt należało zatwierdzić i udzielić inwestorowi pozwolenia na budowę. Od tej decyzji odwołanie złożyli A. i G. S.-J. W treści odwołania zarzucili organowi: 1. naruszenie prawa procesowego tj.: - art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak zebrania wyczerpującego materiału dowodowego na okoliczność istnienia negatywnych przesłanek do wydania zaskarżonej decyzji administracyjnej zatwierdzającej projekt budowlany i udzielenia pozwolenia na budowę przy braku zbadania przez organ negatywnych skutków usytuowania budynku mieszkalnego w bezpośrednim sąsiedztwie drzew o wymiarach pomnikowych, które znajdują się na sąsiedniej działce w stosunku do planowanych prac budowlanych budynku mieszkalnego; - naruszenie art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. - poprzez niezawieszenie postępowania w sprawie zatwierdzającej projekt budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę do czasu wydania decyzji przez Urząd Miasta P.- Referat Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska w przedmiocie wpisania dwóch drzew znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej budowy na listę pomników przyrody; 2. naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 6 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo o ochronie środowiska - polegające jego niezastosowaniu, przejawiającym się w tym, iż organ wydający decyzje nie rozważył mogącej powstać w środowisku nieodwracalnej szkody poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku w bezpośrednim sąsiedztwie drzew o wymiarach pomnikowych. W uzasadnieniu odwołujący się wskazali, iż planowana inwestycja znajduje się w bliskim sąsiedztwie dwóch drzew (dębu szypułkowego i gruszy polnej) rosnących po stronie ich działki (nr ewid. 307/4 obręb [...]). Oba drzewa są roślinami zdrowymi, starymi i spełniającymi wszystkie wymogi do uznania je za pomniki przyrody. W ocenie odwołujących się planowana inwestycja (budowa domu jednorodzinnego) może zagrażać roślinom m.in. przez zniszczenie (podkopanie) systemu korzeniowego, jak i konieczność ucięcia konarów wiekowych drzew. W ocenie odwołujących się "rozpoczęcie prac budowlanych według zatwierdzonego projektu skutkować może podkopaniem korzeni wiekowych i cennych drzew co spowoduje ich osłabienie i uschnięcie. Prace budowlane w sposób nieodwracalny zniszczą drzewa i narażą na stratę środowiskową miasto P.". Z tego względu oraz przesłanek opisanych powyżej odwołujący się wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bądź też jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Wspomnianą na wstępie decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W pierwszej kolejności organ odwoławczy zbadał zgodność projektowanego zamierzenia budowlanego z obowiązującym na danym terenie planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z 27 listopada 2019 r. - w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic: B, A i C w P. (dalej: MPZP). Planowana inwestycja ma być zlokalizowana na działce o nr ewid. 306/6 obręb 14, położonej przy ul. A w P., czyli jednostce planistycznej określonej w MPZP jako 6MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (§ 11 ww. uchwały). Projekt budowlany dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego. Dla terenów oznaczonych symbolem 6MN, nie dopuszcza się zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bliźniaczej, szeregowej oraz grupowej, dopuszcza się lokalizację wolnostojących budynków gospodarczych wyłącznie jako towarzyszących zabudowie mieszkaniowej. W § 11 ust. 2 pkt 1 MPZP określono zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego poprzez wskazanie, że dopuszcza się sytuowanie budynków w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy z działkami sąsiednimi. Z kolei w § 11 ust. 3 MPZP określono zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu w następujący sposób: 1) obowiązuje równoległe lub prostopadłe położenie elewacji frontowej względem linii zabudowy – warunek spełniony z projektu budowlanego (PZT, rys nr 1, str. 5 projektu budowlanego) wynika, iż elewacja frontowa projektowanego budynku położona jest równolegle względem linii zabudowy; 2) wskaźnik intensywności zabudowy od 0,1 do 0,6 – warunek spełniony, z projektu budowlanego wynika, iż wynosi on 0,2783 (vide: PZT opis, str. 4 projektu budowlanego); 3) maksymalna wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej: do 30% - warunek spełniony - z projektu budowlanego wynika, iż powierzchnia działki wynosi 615,00 m², z czego powierzchnia zabudowy projektowanego budynku wyniesie 171,20 m², co stanowi 27,83 % terenu inwestycji (vide: PZT opis, str. 4 projektu budowlanego); 4) minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej: 40% - warunek spełniony - z projektu budowlanego wynika, iż powierzchnia działki wynosi 615,00 m², powierzchnia biologicznie czynna wyniesie 342,80 m², co stanowi 55,74 % terenu inwestycji (vide: PZT opis, str. 4 projektu budowlanego); 5) obowiązuje zapewnienie odpowiedniej ilości miejsc do parkowania w ramach działki budowlanej w terenie 6MN nie mniejszej niż 1 dla każdego lokalu mieszkalnego – warunek spełniony, z projektu budowlanego (PZT rys nr 1, str. 5 projektu budowlanego) wynika, iż na terenie inwestycji zaprojektowano jedno miejsce parkingowe o wymiarach 2,5 x 5,0 m, na PZT oznaczone zostało literką "P"; 6) rodzaj dachu: dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych: - płaski, -wielospadowy o nachyleniu połaci od 20°do 40° - warunek spełniony projektowany obiekt jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, zaprojektowano dach dwuspadowy o dopuszczalnym 30% spadku; 7) wysokość zabudowy: dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych: o dachu wielospadowym – do 10,0 m - warunek spełniony projektowany obiekt jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym bez podpiwniczenia, jednokondygnacyjnym nakryty dachem dwuspadowym o projektowanej wysokości 7,08 m, wysokości kalenicy 8,10 m. Ponadto, § 27 MPZP zawiera szczegółowe określenia dotyczące infrastruktury technicznej. Zaopatrzenie w wodę do celów socjalno-bytowych, gospodarczych i przeciwpożarowych z istniejącej i projektowanej miejskiej sieci wodociągowej - zakazuje się zaopatrzenie w wodę do celów socjalno-bytowych ze studni. Odprowadzenie ścieków poprzez istniejące i projektowane sieci do zbiorowego systemu odprowadzania ścieków - zakazuje się odprowadzania ścieków do szczelnych, bezodpływowych zbiorników do czasowego gromadzenia oraz do przydomowych oczyszczalni ścieków. Ustalono, że obowiązuje zagospodarowanie wód opadowych i roztopowych w granicach nieruchomości przez naturalną i wymuszoną retencję gruntu, dopuszcza się odprowadzenie nadmiaru ścieków opadowych i roztopowych poprzez projektowany i istniejący system sieci kanalizacji deszczowej. W zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną ustala się, że, zasilanie w energię elektryczną ma pochodzić z istniejących i projektowanych stacji transformatorowych, dopuszcza się przebudowę oraz likwidację istniejących linii energetycznych, a dla nowo realizowanych odcinków sieci elektroenergetycznych obowiązuje zastosowanie wyłącznie linii kablowych układanych w gruncie. W zakresie wyposażenia i obsługi w gaz ustalono, że powinno ono odbywać się poprzez przyłączenie do istniejącej i projektowanej sieci gazowej. Z kolei w zakresie zaopatrzenia w ciepło, plan miejscowy wprowadził zakaz wykorzystywania do celów grzewczych źródeł ciepła zasilanych paliwami stałymi, jak i wprowadził obowiązek stosowania bezpiecznych ekologicznie nośników energii cieplnej w tym źródeł energii odnawialnej. Zaopatrzenie w stacjonarne łącza telefoniczne ma pochodzić z istniejącej i projektowanej sieci telekomunikacyjnej, dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji na warunkach określonych w przepisach odrębnych i szczególnych, obowiązuje realizacja podziemnej sieci teletechnicznej. W zakresie gospodarki odpadami stałymi ustalono usuwanie odpadów w oparciu o miejski system oczyszczania. W oparciu o załączoną dokumentację projektową organ odwoławczy stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami zawartymi MPZP, również w zakresie § 27 ust. 6 pkt 1. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie projektanta o braku możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowlanego do istniejącej sieci ciepłowniczej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 27 ust. 6 pkt 1 określa zasady wyposażenia i obsługi w zakresie zaopatrzenia w ciepło, wprowadzając jednoznaczny zakaz wykorzystywania do celów grzewczych źródeł ciepła zasilanych paliwami stałymi, jak i w pkt 2 obowiązek stosowania bezpiecznych ekologicznie nośników energii cieplnej w tym źródeł energii odnawialnej. Wobec zaprojektowania w pierwszej wersji projektu budowlanego kotła na paliwo stałe (pellet) o mocy 16kW, który był niezgodny z regulacjami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, w ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji wezwał inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z tym przepisem. Z akt sprawy wynika, iż inwestor w wyznaczonym przez organ I instancji terminie zadośćuczynił wezwaniu w tym zakresie i zaprojektował rozwiązania wpisujące się w przepisy MPZP, w zakresie stosowania bezpiecznych ekologicznie nośników energii cieplnej w tym źródeł energii odnawialnej. W miejsce kotła na paliwo stałe (pellet) o mocy 16kW, inwestor zaprojektował ogrzewanie gazowe. Wobec powyższego organ wojewódzki stwierdził, iż sporna inwestycja jest zgodna z postanowieniami MPZP obowiązującego na terenie objętym planowaną inwestycją. W następnej kolejności organ odwoławczy poddał analizie zgodność projektu zagospodarowania z przepisami ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.). Generalną zasadą określoną w § 12 warunków technicznych jest sytuowanie budynku w odległości 4 m od granicy działki budowlanej - gdy w najbliżej usytuowanej ścianie znajdują się okna lub drzwi, lub w odległości 3 m - ścianą bez okien i drzwi. Jednocześnie § 12 ust. 2 dopuszcza sytuowanie budynku ścianą bez okien i drzwi, zwróconą w stronę granicy działki, w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Jak już powyżej wskazano, MPZP w § 11 ust. 2 pkt 1 dopuszcza lokalizacje budynków m.in. w odległości 1,5 m od granicy działki. Stwierdzić zatem należy, iż w istniejącym stanie faktycznym możliwa jest lokalizacja budynku mieszkalnego w odległości 1,5 m od granicy. Planowana budowa nie ogranicza dostępu do światła dziennego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi na nieruchomościach sąsiednich, o których mowa w § 13 i § 60 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Działka na której planowana jest inwestycja posiada dostęp do ul. A poprzez działkę nr 306/2 pełniącą funkcję wewnętrznego układu komunikacyjnego. Na działce zlokalizowano miejsce na odpady, miejsce parkingowe w garażu oraz jedno postojowe na zewnątrz budynku mieszkalnego zachowując odpowiednie wymiary i odległości określone w § 19 i § 23 warunków technicznych. Z uwagi na istniejące i projektowane przyłącze do sieci wodociągowej i kanalizacji, przepisy § 36 rozporządzenia (dotyczące odległości pokryw i wylotów wentylacji m.in. ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe) nie mają zastosowania. Planowana inwestycja została zaprojektowana zgodnie z § 271-273 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Obiekt z uwagi na przeznaczenie jest zakwalifikowany do kategorii ZLIV zagrożenia ludzi. Jest obiektem niskim. Wymagana dla przedmiotowego budynku jest klasa E odporności pożarowej budynku, a poszczególne elementy budowlane spełniają wymogi tej klasy. W bezpośrednim sąsiedztwie nie są zlokalizowane inne budynki. Ściany mają być wykonane z bloczków ceramicznych typu Porotherm P=W gr. 25 cm (REI 120), ocieplone styropianem gr. 20 cm – system dociepleń zapewniający NRO. Konstrukcja dachu zabezpieczona do stopnia min. trudnozapalności preparatem Fobos M2. Strop nad parterem gr. 12 cm wylewany z betonu B25 (REI 30) ocieplony wełną mineralną. Pokrycie dachu z blachodachówki (NRO). Membranę dachową stanowi papa Fire Smart Duo-Top EI 30. Zgodnie z uwagami zawartymi w decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2020 r. w prowadzonym ponownie postępowaniu organ I instancji wezwał inwestora do czytelnego graficznego przedstawienia przebiegu wszystkich projektowanych przyłączy w projekcie zagospodarowania terenu wraz ze sposobem powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi, zgodnie z § 45, 46, 47, 48, 49, 53 warunków technicznych. Z akt sprawy wynika, iż inwestor zadośćuczynił również wezwaniu w tym zakresie nanosząc na rysunku nr 1 (Projekt zagospodarowania terenu), w wyznaczonym przez organ I instancji terminie, czytelnie przebieg wszystkich projektowanych przyłączy ze sposobem powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, iż planowana inwestycja jest również zgodna z zapisami ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ponadto Wojewoda uznał, że załączony projekt budowlany spełnia również wymogi określone w Rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935). Dokonane uzupełnienia pozwoliły na spełnienie w szczególności § 7 ust. 1 który stanowi, że wymagania rozporządzenia należy spełnić uwzględniając właściwości danego obiektu budowlanego, takie jak przeznaczenie, sposób użytkowania oraz rodzaj i specyfikę obiektu budowlanego oraz § 11 ust. 2 pkt. 8, stanowi, że projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową z uwzględnieniem rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych: wodociągowych i kanalizacyjnych, ogrzewczych, wentylacji grawitacyjnej, grawitacyjnej wspomaganej i mechanicznej, chłodniczych, klimatyzacji, gazowych, elektrycznych, telekomunikacyjnych, piorunochronnych, a także sposób powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi wraz z punktami pomiarowymi, założenia przyjęte do obliczeń instalacji oraz podstawowe wyniki tych obliczeń, z uzasadnieniem doboru, rodzaju i wielkości urządzeń. Analizując kwestie formalne, do dokumentacji załączone zostało wymagane oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożyły oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Ustosunkowując się natomiast do wyrażonego przez odwołujących się sprzeciwu wobec budowy domu jednorodzinnego na sąsiedniej działce Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 ustawy - Prawo budowlane każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Organ wojewódzki wskazał również, że odczucia skarżących co do lokalizacji planowanej inwestycji nie mają wpływu na rozstrzygnięcie organu, jeżeli wszystkie inne warunki określone w przepisach prawa, w tym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz warunkach techniczno-budowlanych, zostały spełnione. Dla podjęcia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę nie jest wymagana zgoda właścicieli sąsiednich nieruchomości. Organ odwoławczy bada zgodność planowanego zamierzenia budowlanego z przepisami prawa, uwzględniając treść zakazów, nakazów i dopuszczeń zawartych w przepisach odrębnych, w tym warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę organ wojewódzki nie dopatrzył się naruszeń obligujących do uchylenia decyzji organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę I. i G. K. Organ odwoławczy w pełni podzielił pogląd organu I instancji, że w obowiązujących aktach prawnych brak jest przepisów stanowiących o dozwolonych odległości drzew od granicy działki czy budynku. Artykuł 87a ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz.U. z 2020 r. poz.55 ze zm.) stanowi, że prace ziemne oraz inne prace wykonywane ręcznie, z wykorzystaniem sprzętu mechanicznego lub urządzeń technicznych, wykonywane w obrębie korzeni, pnia lub korony drzewa lub w obrębie korzeni lub pędów krzewu przeprowadza się w sposób najmniej szkodzący drzewom lub krzewom. Mając na uwadze powyższe, Wojewoda wskazał, że inwestorzy zadbali o uwzględnienie i spełnienie ww. wymogu, czego dowodem jest postanowienie zawarte w informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia zamieszczonej w projekcie budowlanym dołączonym do wniosku z 13 marca 2020 r. w którym jednoznacznie wskazano (..) "Na działce sąsiedniej w odległości 1,0-1,5 m znajdują się drzewa, których konary i gałęzie przerastają na teren inwestycji. Z uwagi na ich stan, należy zachować szczególną ostrożność podczas prac budowlano-montażowych. Prace ziemne w strefie <3m od istniejących drzew prowadzić ręcznie (..) Aby zminimalizować ryzyko uszkodzenia korzeni, dopuszcza się wykonanie fundamentów bezpośrednio w wykopie. W przypadku natrafienia na główne korzenie drzew, które kolidowałyby z projektowaną zabudową, prace budowlane należy wstrzymać (..)." Z powyższego wynika, iż inwestorzy zadbali, aby wszystkie prace ziemne zlokalizowane, w pobliżu drzew rosnących w pobliżu granicy były wykonywane z jak najmniejszym dla nich uszczerbkiem, a w razie natrafienia na główne korzenie prace mają zostać wstrzymane. Z akt sprawy wynika, iż w toku prowadzonego postępowania skarżący A. i G.S. – J. (właściciele działki nr ewid. 307/4 obręb [...]) 15 września 2020 r. złożyli wniosek o zawieszenie postępowania z przesłanki art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z wystąpieniem przez nich z wnioskiem do Referatu Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. o wpisanie i objęcie ochroną dwóch drzew zlokalizowanych na terenie działki nr ewid. 307/4 obręb [...]. Wojewoda podniósł, iż kwestie lokalizacji projektowanej zabudowy w stosunku do istniejącego drzewostanu były przedmiotem analizy na etapie pierwotnego i ponownego postępowania przed organem zarówno I jak i II instancji. Na ten temat organ wojewódzki wypowiedział się powyżej, konkluzja wyrażonego przez organ II instancji stanowiska prowadzi do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadniające zawieszenie postępowania w sprawie. Kwestia rozpatrzenia wniosku złożonego przez skarżących nie stanowi bowiem zagadnienia wstępnego, od którego uprzedniego rozstrzygnięcia, przez inny organ, zależałoby wydanie przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnośnie złożonego wniosku "o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji" Wojewoda poinformował, iż - wobec wniesionego przez skarżących odwołania w ustawowym terminie - wniosek ten jest bezprzedmiotowy. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wywiedli A. i G.S. – J., którzy zarzucili organowi 1. naruszenia prawa materialnego, tj.: - art. 87a ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody - poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, że prowadzenie prac ziemnych w obrębie systemy korzeniowego starych drzew nie naruszy ich struktury i w konsekwencji nie spowoduje ich uschnięcia lub przewrócenia się; - § 5 ust. 1 pkt. 3 Uchwały Nr [...] Rady Miasta P. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że prowadzenie budowy na działce nr 306/6 obr. [...] (ul. A w P.) celem posadowienia domu mieszalnego nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w sytuacji faktycznej, w której otwarcie wykopów przy granicy nieruchomości naruszy ekosystem cennego starodrzewia rosnącego na działce sąsiedniej o nr 307/4 obręb [...]; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 77 § l , art.107 § 3 k.p.a. - poprzez brak zebrania wyczerpującego materiału dowodowego na okoliczność istnienia negatywnych przesłanek do wydania zaskarżonej decyzji administracyjnej zatwierdzającej projekt budowlanymi udzielenia pozwolenia nadbudowę przy - braku zbadania przez organ negatywnych skutków usytuowania budynku mieszkalnego w bezpośrednim sąsiedztwie drzew o wymiarach pomnikowych, które znajdują się na działce sąsiadującej z planowanymi pracami budowlanymi budynku mieszkalnego. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że inwestorzy planują wznieść budynek mieszkalny w bliskim sąsiedztwie starego drzewostanu rosnących po stronie działki skarżących (nr ewid. 307/4 obręb 14) w pasie granicznym działki. Są to drzewa wiekowe o bezsprzecznych walorach przyrodniczych i krajobrazowych. W ocenie skarżących wśród nich są dwa okazy - dąb szypułkowy i grusza polna spełniające wszystkie wymogi do uznania je za pomniki przyrody. Drzewa te mają odpowiedni obwód, są zdrowe i nie mają ubytków w systemie korzeniowym i koronie. W związku z powyższym skarżący, w trosce o ochronę gatunkową rzadkiego na terenie miasta P. starodrzewia wystąpili do Urzędu Miasta z wnioskiem o nadanie drzewom rangi pomnika przyrody i tym samym objęcie drzew ochroną prawną. Jednakże w sposób nieuzasadniony organ odmówił objęcia drzew ochroną jako pomniki przyrody - argumentując m.in. tym, że posadowione są wewnątrz działki i nie posiadają walorów krajobrazowych. Istotnym pozostaje, że skarżący wskazywali inwestorom walory historyczne i przyrodnicze drzew. Zaznaczali, że planowana przez nich inwestycja może zagrażać roślinom m.in. przez zniszczenie (podkopanie) systemu korzeniowego, jak i konieczność ucięcia konarów wiekowych drzew. Proponowane były rozwiązania przesunięcia budowy o kilka metrów, w szczególności, że inwestorzy mają taką możliwość z uwagi na długość działki. Skarżący jako uczestnicy postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie przedstawiali swoje racje również przed organem zatwierdzającym projekt. Skarżący podkreślili, że rozumieją znaczenie prawa własności i wszystkich wiązek uprawnień z niego wywodzących się (w tym prawa do zabudowy działki), ale wskazują na aspekt ochrony przyrody, który powinien być respektowany. Z tego względu skarżący uznali, że organ II instancji rozpoznający sprawę opacznie wyłożył normę art. 87a ustawy o ochronie przyrody wskazując, że samo hipotetyczne zapewnienie inwestora zawarte w projekcie budowlanym "o szczególnej ostrożności przy pracach ziemnych" czyni zadość ochronie roślin. W ocenie strony zgodnie z przytoczoną normą prace ziemne oraz inne ww. w obrębie bryły korzeniowej powinny być wykonywane w sposób najmniej szkodzący drzewom lub krzewom. Wobec powyższego trudno uznać stanowisko organu za słuszne, gdyż prowadziłoby do iluzorycznej ochrony cennych drzew. Istotnie bowiem w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 8 tej ustawy wskazano, że ochrona przyrody polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody, w tym zieleni w miastach i wsiach. Zapewniają to odpowiednie instrumenty prawne, wyprowadzone z postanowień Konstytucji RP zawartych w art. 5, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę środowiska, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju oraz w art. 86, wprowadzającym zasadę odpowiedzialności za zmiany spowodowane w środowisku. Jedną z form takiej zmiany jest spowodowanie ubytku w środowisku przyrodniczym poprzez zniszczenie drzew lub krzewów, czyli trwałe (nieodwracalne) wyeliminowanie ich z tego środowiska z naruszeniem obowiązujących reguł. Następnie strona podniosła, że na obszarze planowanej inwestycji obowiązuje uchwalony przez Radę Miasta P. - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy: B. A i C w P., w związku z powyższym pozwolenie na budowę winno respektować ten akt prawa miejscowego. Nieruchomość na której planowana jest inwestycja w planie miejscowym oznaczona jest jako teren 6MN (rysunek planu) - teren zabudowy jednorodzinnej. Szczegółowe warunki zabudowy w terenie 6MN określone pozostają w § 11 planu. Zgodnie z ust. 2 pkt. 1) w/w paragrafu planu - dopuszczalne jest sytuowanie budynków w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią. Pozwolenie na budowę wydane w przedmiotowej sprawie na podstawie w/w przepisu prawa miejscowego zezwala na usytuowanie domu mieszkalnego w odległości 1,5 m od granicy działki. Skarżący wskazują jednak na sprzeczność w dopuszczeniu budowy w bezpośrednim pobliżu granicy działki z samym planem zagospodarowania (sprzeczność wewnętrzna). W dziale II - ustaleniami dla całego obszaru objętego planem" tj. § 5 ust. 1 pkt. 3 wyraźnie wskazuje się, że zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco i zawsze znacząco oddziaływać na środowisko z wyjątkiem są inwestycje celu publicznego z zakresu telekomunikacji, infrastruktury drogowej i technicznej. Przenosząc powyższe na grunt faktyczny, skarżący podnieśli, że drzewa rosnące na nieruchomości (w tym ok. 30 ponad 20 metrowych) stanowią element krajobrazu charakteryzujący się istotnym walorem, a znajdujący się przy granicy działki starodrzew jest szczególnym obiektem przyrodniczym zasługującym na ochronę. Tym samym dopuszczenie do budowy obiektu w taki sposób, że nowy budynek narusza istniejące środowisko byłoby naruszeniem norm prawa przytoczonych w skardze, co czyni zaprzeczenie § 5 ust. 1 pkt 3 planu – zakazowi oddziaływania na środowisko. Uchwałodawca nie przewidział konieczności ochrony drzew, które w znacznej części obszaru rosną na granicy działek, a prowadzenie nowych inwestycji zagraża ich bytowi. Organ II instancji nie zadał sobie trudu w zebraniu materiału dowodowego, który w jakimkolwiek stopniu opierałby się na sprawdzeniu twierdzeń skarżących. Organ zaniechał sprawdzenia stanu faktycznego znajdującego w granicach planowanej budowy. W uzasadnieniu wydanej decyzji powtórzone są wyłącznie wyliczenia pozytywnych przesłanek spełnionej decyzji. Organ nie wypowiada się o zgłaszanych na etapie rozpoznają wniosku uwagach skarżących. W tym stanie rzeczy uznali, że w żadnym stopniu nie zajął się (tj. nie zapoznał się) z wnioskami strony postępowania. W tym stanie rzeczy uwidacznia się naruszenie art. 7 k.p.a., który jako skodyfikowana zasada postępowania administracyjnego nakłada na organ obowiązek podejmowania wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842) [dalej: ustawa covidowa]. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 13 lipca 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że organ nie potwierdził możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 16 sierpnia 2021 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z 13 lipca 2021 r.). Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji sądów administracyjnych, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, co skutkuje oddaleniem skargi. W ocenie Sądu, organy prowadzące kontrolowane postępowanie wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Stwierdzić także należy, że uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska strony skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Fakt, że skarżący odmienne oceniają dowody zgromadzone w sprawie i w konsekwencji wyciągają z nich odmienne wnioski nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest wadliwe. Wręcz przeciwnie organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.). Punktem wyjścia niniejszych rozważań jest treść art. 35 ust. 4 powoływanej ustawy, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wskazano w orzecznictwie sądów administracyjnych przepis ten nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków, np. od zgody sąsiadów. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, ograniczają się wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia – wyrok WSA w Bydgoszczy z 27 marca 2018 r., II SA/Bd 974/17. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni podziela powyższe stanowisko orzecznicze. Podnieść zatem należy, że warunki zabudowy działki inwestora wynikają z treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w sposób precyzyjny definiuje dopuszczalny sposób budowy nowych obiektów. Organy trafnie wskazały, że planowana inwestycja mieści się w granicach zakreślonych przez tenże plan. W świetle cytowanego wyżej art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane oznacza to, że organy nie miały podstaw by zakwestionować prawo inwestora do zabudowy pod kątem zgodności z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Po wtóre, organy poddały również analizie zgodność przedstawionej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi, zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065). Ponadto, organ odwoławczy stwierdził, że dołączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, odpowiada wymogom określonym w art. 34 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane i jest zgodny z wymaganiami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U z 2012 r., poz. 462 ze zm.). Zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożyły oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Do projektu dołączono również, aktualne na dzień opracowania projektu budowlanego, zaświadczenia potwierdzające wpis na listę członków izby samorządu zawodowego. Odnosząc się natomiast do postawionego w skardze zarzutu naruszenia art. 87a ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2015 r., poz. 1651 ze zm.), zgodnie z którym prace ziemne oraz inne prace wykonywane ręcznie, z wykorzystaniem sprzętu mechanicznego lub urządzeń technicznych, wykonywane w obrębie korzeni, pnia lub korony drzewa lub w obrębie korzeni lub pędów krzewu, przeprowadza się w sposób najmniej szkodzący drzewom lub krzewom, stwierdzić należy, że przywołany przepis nie ma zastosowania do oceny wniosku o pozwolenie na budowę. Wynika to z faktu, że norma ta dotyczy sposobu wykonywania prac ziemnych, zatem nie może mieć wpływu na ocenę legalności decyzji o pozwoleniu na budowę, która te prace poprzedza (por. wyrok NSA z 21 listopada 2018 r., II OSK 2887/16). Ponadto należy podkreślić, że rozważany przepis nie jest zakazem bezwzględnym prowadzenia jakichkolwiek prac, lecz stanowi wytyczne, aby te oddziaływania były w najmniejszym stopniu szkodliwe. Powyższe stanowi także o uznaniu za prawidłowe stanowiska organów, iż w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności wskazane w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadniające zawieszenie postępowania wobec wniosku skarżących o wpisanie i objęcie ochroną dwóch drzew zlokalizowanych na terenie ich działki. Tezę tę, niejako dodatkowo, potwierdza przytoczona w skardze okoliczność odmownego załatwienia wniosku. Przechodząc zatem do rozważań merytorycznych wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej. Natomiast przepis art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane stanowi, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy środowiskowej. Z przepisów ustawy - Prawo budowlane również wynika, że do podstawowych obowiązków organu architektoniczno-budowlanego przed podjęciem decyzji o wydaniu pozwolenia na budowę należy zbadanie zgodności planowanej zabudowy także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności ustalenie czy ze względu na rozmiar inwestycji zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Niemniej jednak w niniejszym postępowaniu pozbawione podstawy prawnej są twierdzenia skarżących, iżby planowana inwestycja (budynek mieszkalny jednorodzinny) zaliczała się do katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog takich przedsięwzięć znajduje się w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się w szczególności zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastruktur, jeżeli została objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: – 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, – 4 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze. Sporna inwestycja nie spełnia powyższych przesłanek, a zatem nie może być zaliczona do tej kategorii. W rezultacie w niniejszym postępowaniu nie była wymaga uprzednia decyzja środowiskowa. W skardze ponadto pojawił się zarzut wewnętrznej niespójności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, do którego jednak Sąd nie może odnieść się w niniejszej sprawie, bowiem wymagałoby to skutecznego wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego skargą na tę właśnie uchwałę. Innymi słowy, badanie legalności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykracza poza granice niniejszego postępowania. Rekapitulując, wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie miały podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowalne). Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. dc