II SA/Łd 1233/10

Dnia 14 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2011 roku przy udziale - sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] znak: [...], na postawie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U., Nr 80, poz. 717 z ze zm., dalej u.p.z.p.) Starosta [...] uzgodnił pozytywnie w zakresie ochrony gruntów rolnych warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającej na budowie budynku gospodarczego z kotłownią, przyłącza wodociągowego i energetycznego, 2 szczelnych zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, wagi samochodowej (najazdowej), 11 zbiorników stalowych magazynowych, miejsc postojowych oraz utwardzeniu terenu w zabudowie zagrodowej w gospodarstwie rolnym, na części działki nr ewid. 2334/2 położonej w miejscowości K. gmina R., którego inwestorem jest A. W. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz nie spowoduje zmiany dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu. W związku z powyższym stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez M. C. będąca stroną w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Skarżąca w zażaleniu podniosła, iż inwestycja będzie szkodliwa dla ludzi i przyrody. Ponadto zarzuciła organowi pierwszej instancji, iż nie próbuje nawet określić, co będzie produkowane po ukończeniu planowanej inwestycji. W dniu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem Nr [...] działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia M. C. na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] znak: [...]. Organ odwoławczy stwierdził, iż postępowanie zażaleniowe zostaje uruchomione przez czynność procesową, jaką jest wniesienie zażalenia. Aby jednak czynność ta wywołała skutek prawny, musi spełniać określone wymagania, w tym przede wszystkim musi istnieć przedmiot zaskarżenia, tzn. postanowienie, na które przysługuje zażalenie. Stosownie do art. 141 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. O możliwości zaskarżenia postanowienia mogą też stanowić przepisy szczególne. Jeżeli brak jest przepisu dającego prawo zaskarżenia danego postanowienia, to zażalenie na postanowienie jest niedopuszczalne, o czym stanowi art. 134 w związku z art. 144 K.p.a. Dalej organ odwoławczy zauważył, iż stosownie do art. 61 ust. l pkt 4 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe m. innymi, gdy teren, na którym ma powstać planowana inwestycja, nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły już moc obowiązującą. Nadto, przed podjęciem decyzji w sprawie warunków zabudowy, organ prowadzący postępowanie jest obowiązany dokonać uzgodnień z innymi organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p.. Między innymi, uzgodnienie o którym mowa musi nastąpić z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - pkt 6 ust. 4 art. 53 u.p.z.p., które nie załatwia sprawy administracyjnej (właściwej), której przedmiotem jest ustalenie warunków zabudowy, nie rozstrzyga o jej istocie ani jej nie kończy w instancji administracyjnej. Postępowanie przed organem ochrony gruntów rolnych, będącym organem współdziałającym ma charakter jedynie pomocniczy, co znaczy, że jego stanowisko nie ma samodzielnego bytu prawnego. O warunkach zabudowy rozstrzygać zaś będzie w drodze decyzji organ prowadzący postępowanie właściwe - Wójt Gminy R. Z mocy art. 53 ust. 5 u.p.z.p., w brzmieniu nadanym przez art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U., Nr 106, poz. 675) obowiązującym od dnia 17 lipca 2010 r. komentowane uzgodnienie następuje w trybie art. 106 K.p.a., w drodze postanowienia z tym zastrzeżeniem, że zażalenie na takie postanowienie służy jedynie inwestorowi. Omawiany przepis ma zastosowanie do spraw o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie powyższej ustawy z dnia 7 maja 2010r., chyba że inwestor najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy złoży wniosek o zastosowanie w sprawie przepisów dotychczasowych, wśród których znajduje się m.in. art. 106 § 5 K.p.a. dający każdej ze stron postępowania prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy. W toku postępowania wszczętego zażaleniem M. C. na postanowienie pierwszoinstancyjne w sprawie uzgodnienia, E. D. - pełnomocnik inwestora A. W. wniosła, aby postępowanie odnośnie wydania decyzji o warunkach zabudowy prowadzić na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, iż przedstawione wyżej okoliczności prawne i faktyczne prowadzą do wniosku, że skoro zażalenie na postanowienie uzgodnieniowe przysługuje wyłącznie inwestorowi, to zażalenie M. C. (jakkolwiek uznanej za stronę postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy) na kwestionowane postanowienie o uzgodnienie projektowanej inwestycji jest niedopuszczalne, co należało stwierdzić na zasadzie art. 134 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. Skargę do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie organu odwoławczego wniosła M. C., w której zarzuciła organom administracji bierność i stronniczość co do jej protestów w sprawie przedmiotowej inwestycji. Ponadto skarżąca zarzuciła, iż planowana inwestycja znajduje się w zbyt bliskim sąsiedztwie jej domostwa, a także brak jest określenia zarówno przez inwestora, jak i Wójta Gminy R. prawdziwej działalności po ukończeniu tej inwestycji oraz jej szkodliwości dla zdrowia okolicznych mieszkańców i przyrody. Skarżąca stwierdziła również, iż do przedmiotowej inwestycji brak jest drogi dojazdowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 art. 1 powołanego aktu ). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji (postanowienia), tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji (postanowienia), a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Przeprowadzając taką kontrolę, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Może zatem dokonać oceny zaskarżonej decyzji (postanowienia) także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, jako naruszającego przepisy prawa. Przede wszystkim należy wskazać, że kognicją Sądu objęte było wyłącznie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] o charakterze proceduralnym, a nie decyzja organu I instancji rozstrzygająca wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie zostało dotychczas zakończone. Wszelkie zatem zarzuty zawarte w zażaleniu, a następnie w skardze wniesionej do Sądu skarżąca winna podnosić w tym postępowaniu i w ewentualnym odwołaniu od decyzji organu I instancji, która zostanie wydana po jego zakończeniu. W skardze będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd, M. C. nie podniosła zaś jakichkolwiek zarzutów odnoście zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nie ulega wątpliwości, że organ odwoławczy, do którego wpłynęło zażalenie M. C. na postanowienie uzgodnieniowe Starosty [...] z dnia [...] zobligowany był uwzględnić stan prawny obowiązujący w dniu [...], a zatem po zmianie art. 53 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z ze zm.) w brzmieniu nadanym art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U., Nr 106, poz. 675), a obowiązującym od dnia 17 lipca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie wskazało, iż zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p., w brzmieniu nadanym art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) uzgodnienie, o którym stanowi art. 53 ust. 4 następuje w trybie art. 106 K.p.a. w drodze postanowienia, z tym zastrzeżeniem, że zażalenie na takie postanowienie służy jedynie inwestorowi. Omawiany przepis ma zastosowanie do spraw o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie powyższej ustawy, chyba że inwestor najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy złoży wniosek o zastosowanie w sprawie przepisów dotychczasowych. Zasadą wprowadzoną ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) jest stosowanie nowych przepisów, chyba, że inwestor złoży wniosek o zastosowanie przepisów obowiązujących przed zmianą. W rozpoznawanej sprawie inwestorka złożyła pisemne oświadczenie, w którym wniosła, aby postępowanie odnośnie wydania decyzji o warunkach zabudowy prowadzić na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów, czyli po zmianie dokonanej ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675). Organ niewadliwie zatem zastosował art. 53 ust. 5 u.p.z.p., zgodnie z którym uzgodnień, o których mowa w ust. 4 dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego z tym, że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Właściciel nieruchomości sąsiedniej nie posiada przeto przymiotu strony postępowania uzgodnieniowego.. W konsekwencji kwestionowane skargą postanowienie organu odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność zażalenia skarżącej nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), skargę jako bezzasadną oddalił. j.m.