II SA/Łd 1236/05

Dnia 15 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant asystent sędziego Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 roku sprawy ze skargi R. J. i J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...], Nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz J. M. i R. J.z kwotę 500,- zł (pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku . Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i wydał A. i H. S. pozwolenie na budowę budynku mieszkalno - usługowego, kategorii I i XVII, na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym gruntów 290 w R. przy ul. A.. Uzasadniając decyzję organ I instancji stwierdził, że inwestorzy w dniu [...] wystąpili z wnioskiem o pozwolenie na budowę, do którego załączyli projekt budowlany wraz z opiniami i uzgodnieniami oraz oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Obiekt został zaprojektowany jako zblokowany z istniejącym budynkiem handlowo-mieszkalnym na działce sąsiedniej oznaczonej nr. 291 oraz przy granicy z działką oznaczoną nr. ewid. 289. Pismem z dnia 9 sierpnia 2005r. o złożonym wniosku organ zawiadomił osoby uznane za strony w tym postępowaniu. Po zapoznaniu się z dokumentacją uwagi wniosły J. M. i R. J. – współwłaścicielki działki nr 289, zgłaszając sprzeciw co do projektowanej długości, wysokości i szerokości budynku, podnosząc, iż zabudowa od strony południowej granicy ich działki uniemożliwi zabudowę ich działki oraz pozbawi dopływu słońca. Zastrzeżenia co do sposobu odprowadzania wody deszczowej z dachu projektowanego budynku wniósł ponadto właściciel działki nr 291 - S. S.. Organ stwierdził, iż po przeanalizowaniu zebranych dokumentów doszedł do wniosku, iż załączony projekt budowlany został opracowany zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] i zaopiniowany przez właściwe jednostki. Podniósł ponadto, że z opracowanej przez projektanta analizy cienia przedmiotowego budynku i jego oddziaływania na istniejącą zabudowę na działce nr 289 wynika, iż projektowany obiekt jest poza strefą, w której jego cień mógłby oddziaływać na istniejącą zabudowę mieszkalną skarżących, a tym samym nie narusza uzasadnionych interesów skarżących. Odwołanie od powyższej decyzji wniosły J. M. i R. J., domagając się jej uchylenia oraz umorzenia postępowania, bądź uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. l pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. l, 2, 3, § 13 ust. l i 2 i w zw. z § 57 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm. ) - poprzez ignorowanie interesów osób trzecich w procesie zatwierdzania projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę bez troszczenia się o ochronę uzasadnionych interesów uczestniczek postępowania w zakresie nasłonecznienia oraz innych uciążliwości związanych z projektowaną budową, 2. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 zdanie drugie k.p.a. - poprzez zupełne zignorowanie zaleceń Wojewody [...] wynikające z decyzji z dnia [...], który wydaną po raz pierwszy decyzję Starosty [...] z dnia [...], udzielającą inwestorom pozwolenia na budowę, uchylił i nakazał rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wskazał na istniejące sprzeczności w zakresie rozstrzygnięcia, 3. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, co stanowi naruszenie zasady prawdy materialnej, a zwłaszcza przepisów art. 7 i 77 § 1 i 85 § 1 k.p.a. - poprzez ich niezastosowanie. W przypadku tej sprawy, wg skarżących, jest to nieprzeprowadzenie wizji lokalnej na gruncie w aspekcie dostępu skarżących w pomieszczeniach przez nie zajmowanych do światła słonecznego, 4. naruszenie przepisu § 57 ust. l i § 60 ust. l i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez dopuszczenie do realizacji obiektu z naruszeniem praw sąsiadów do korzystania w swoim mieszkaniu z oświetlenia słonecznego. W uzasadnieniu R. J. i J. M. zarzuciły między innymi, iż w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę organ I instancji, czyniąc ustępstwa na rzecz inwestorów, naruszył słuszny interes skarżących jako właścicielek działek sąsiednich i nie uwzględnił wszystkich okoliczności koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy. Stwierdziły, że decyzja wydana przez organ I instancji jest sprzeczna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miasta R., zgodnie z którym wysokość budynku mieszkalnego powinna wynosić 2,5 kondygnacji, a budynku użyteczności publicznej - 1,5 kondygnacji, natomiast projektowany obiekt ma posiadać trzy kondygnacje, tj. parter i dwa piętra. Zarzuciły również, że Wojewoda w decyzji kasacyjnej zobowiązał organ I instancji do ustalenia jednoznacznie funkcji projektowanego obiektu, tzn. wyjaśnienia, czy jest to budynek handlowo-mieszkalny, mieszkalno-usługowy, handlowo-usługowy, czy też handlowo-usługowo-mieszkalny. Skarżące stwierdziły także, iż podtrzymują w całości wszystkie argumenty, które przedstawiły w odwołaniu od decyzji Starosty [...]z dnia [...] Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego ( Dz.U. nr 207 z 2003r., poz. 2016 ze zm. ) utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu stwierdził, że organ I instancji udzielił małżonkom S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno - usługowego kategorii I i VII na działce nr ew. 290 w R.. Organ przytoczył treść art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1 wymienionej powyżej ustawy i stwierdził, że stosownie do treści art. 35 ust. 4 w przypadku spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. l oraz w art. 32 ust. 4 organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Wojewody inwestor przedstawił projekt budowlany opracowany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wymagane uzgodnienia, opinie i pozwolenia. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na zaktualizowanej mapie mogącej służyć do celów projektowych (pieczęcie na mapie), zgodnie z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] podniósł, że postanowieniem z dnia [...] Starosta [...] nałożył na A. i H. S. obowiązek usunięcia nieprawidłowości polegających na doprowadzeniu do zgodności przedłożonego projektu z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R.. Po przedłożeniu przez inwestora w dniu 2 sierpnia 2005r. uzupełnionego projektu budowlanego organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie przedmiotowego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy stwierdził, iż Starosta [...] wydając decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę nie naruszył przepisów, a tym samym nie podzielił zarzutów podnoszonych przez skarżące w odwołaniu. Z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania wynika, iż działka inwestorów położona jest w obszarze z przeznaczeniem pod tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Z ustaleń zawartych w § 2 ust. 1 pkt 3 i 4 tego planu wynika, że funkcją podstawową jest zabudowa mieszkaniowa, tj. domu jednorodzinnego w obrębie działki budowlanej z dopuszczeniem funkcji uzupełniającej użyteczności publicznej jako odrębnych obiektów, pod warunkiem możliwości realizacji na tej działce budynku mieszkalnego, względnie realizacji funkcji użyteczności publicznej w ramach budynku mieszkalnego. Na przedmiotowej działce może być realizowany budynek mieszkalny lub mieszkalno-usługowy z usytuowaniem w linii rozgraniczającej ulicy A. o wysokości 2,5 kondygnacji nadziemnej, a budynek usługowy w głębi działki o wysokości 1,5 kondygnacji nadziemnej. Wysokość zabudowy określona ułamkiem 0,5 dodanym do liczby pełnych kondygnacji oznacza realizację najwyższej kondygnacji w formie poddasza użytkowego. Wojewoda podniósł ponadto, iż działka skarżących jest poza strefą, w której cień mógłby oddziaływać na ich zabudowę, a realizacja inwestycji nie utrudni ponadto prawidłowej dalszej jej zabudowy. Za bezzasadny uznał także zarzut zignorowania przez organ I instancji zaleceń Wojewody wynikających z decyzji z dnia [...], gdyż decyzja ta wydana była w innym postępowaniu, które na skutek wycofania wniosku zakończone zostało umorzeniem. Z tych względów organ odwoławczy orzekł, jak wyżej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. M. i R. J. wnioskowały o uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponowiły zarzuty z odwołania dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, a dodatkowo podniosły naruszenie art. 7-9 kpa. Zakwestionowały twierdzenie, iż przedmiotowa inwestycja nie naruszy przepisów dotyczących właściwego dopływu światła słonecznego do pomieszczeń w ich budynku mieszkalnym i wnioskowały o dopuszczenie w tym przedmiocie dowodu z opinii biegłego. W ocenie skarżących projekt, z którym się zapoznawały po powiadomieniu ich o wszczęciu postępowania, oznaczony był datą 17 czerwca 2004r., chociaż z zawiadomienia wynikało, iż inwestor złożył uzupełniony projekt budowlany. Zdaniem J. M. i R. J. zaskarżona decyzja Wojewody [...] oparta została na nieprawdziwych ustaleniach faktycznych, z naruszeniem interesu prawnego skarżących, polegającego na pozbawieniu ich mieszkania dopływu światła dziennego. Stwierdziły, że organy administracji, wydając pozwolenie na budowę, uwzględniły postulaty inwestorów i poczyniły ustępstwa na ich rzecz, kosztem interesów skarżących. Wskazały, że wielokrotnie składały sprzeciwy i protesty, które zostały całkowicie zignorowane. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie wywodząc, jak w treści zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek organ II instancji stwierdził, iż w jego ocenie nie wystąpiło naruszenie prawa materialnego, jak i niezasadny jest zarzut naruszenia prawa procesowego. Organ uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający, aby móc zająć stanowisko co do nasłonecznienia i przesłaniania obiektem projektowanym istniejącej zabudowy działki skarżących. Podkreślił, iż dokonanie oględzin w terenie winno być podyktowane stwierdzeniem organu, iż zgromadzony materiał dowodowy nie jest wystarczający do oceny w kwestii nasłonecznienia, a taka sytuacja w tym postępowaniu nie miała miejsca. Wojewoda wskazał także, iż postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] inwestorzy zostali zobowiązani do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę projekcie, poprzez jego dostosowanie do założeń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po wykonaniu przez skarżących wskazanego postanowienia organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. i umożliwił zapoznanie się z aktami sprawy, składanie wniosków i zastrzeżeń. Zdaniem Wojewody również zarzuty dotyczące niezgodności realizowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego nie są zasadne z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzupełnieniu skargi J. M. i R. J. wskazały dodatkowo, iż zgodnie z decyzją Starosty [...] A. i H. S. otrzymali pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego kategorii I i XVII, natomiast w zaskarżonej decyzji mowa jest o obiekcie kategorii I i VII. Zdaniem skarżących wydanie decyzji w zaskarżonej wersji świadczy o powierzchownym potraktowaniu sprawy przez organ odwoławczy. Stwierdziły, iż Wojewoda [...] nie zapoznał się w sposób wystarczający z aktami sprawy i wydał decyzję bez znajomości okoliczności faktycznych, co "rażąco narusza fundamentalne założenia postępowania odwoławczego". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd - zgodnie z art. 134 § 1 wskazanej ustawy - nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym aspekcie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny mając na uwadze powyższe unormowania stwierdził, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z uchybieniami, które spowodowały konieczność ich uchylenia. Na wstępie należy podkreślić, iż postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organ administracji publicznej winno zapewnić przed wydaniem decyzji dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten wynika w szczególności z art. 7 kpa. Przepis ten nakłada na organ administracji obowiązek zbadania sprawy zarówno pod względem okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak i stosowania norm prawa materialnego. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego i często uniemożliwia prawidłowe stosowanie prawa materialnego. Obowiązki określone w powyższym przepisie precyzują unormowania zawarte w art. 75 § 1 i 77 § 1 kpa. Wynika z nich, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a ponadto, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ dopuścił się ponadto w niniejszej sprawie naruszenia zasad określonych w art. 8-10 kpa. Wynika z nich między innymi, że organy są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Ponadto czuwają one nad tym, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Kodeks postępowania administracyjnego, odrzucając zasadę "ignorantia iuris nocet", nakazuje pouczać stronę o przysługujących jej prawach, a zatem niedopełnienie przez organ obowiązku pouczenia strony, należy traktować jako takie naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik sprawy. Organy administracji publicznej obowiązane są także zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Sąd zwraca ponadto uwagę na to, że wniosek inwestorów z dnia 28 czerwca 2005r. o wydanie pozwolenia na budowę wpłynął do organu w dniu [...] , natomiast zawiadomienie o wszczęciu postępowania w oparciu o art. 61 § 4 kpa, skierowane między innymi do skarżących, jest z dnia 9 sierpnia 2005r. Tymczasem stosownie do treści art. 61 § 3 kpa datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, czyli w tym przypadku [...] Ma to istotne znaczenie z punktu widzenia uprawnień przysługujących stronie i ograniczenie roli skarżących w prowadzonym postępowaniu. Od dnia wszczęcia postępowania strona nabywa bowiem prawo do czynnego udziału w sprawie, a ponadto od tej daty rozpoczynają bieg terminy załatwienia sprawy ( por. np. M.Jaśkowska, A.Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2000, str. 388 oraz B.Adamiak, J.Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz C.H.Beck, W-wa 1996 ). Akta sprawy wskazują natomiast na to, iż przed zawiadomieniem skarżących o wszczęciu postępowania organ dysponował inną dokumentacją, co skłoniło Starostę [...] do wydania w dniu [...] postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane ( Dz.U. nr 89, poz. 414 ). Pomijając fakt, iż organ wskazał, jako publikator powyższego aktu nieaktualny numer Dziennika Ustaw, zwłaszcza zważywszy na liczne nowelizacje wskazanej ustawy, to należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż w sprawie podejmowane były czynności bez powiadomienia o nich stron tego postępowania. Starosta wskazanym postanowieniem nałożył bowiem na A. i H. S. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do wniosku z dnia [...] projekcie budowlanym, polegających na tym, że projekt budynku mieszkalno-usługowego sporządzony został niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej R. z dnia [...] ( Dz.Urz. Woj. Łódzkiego nr 64, poz. 354 ze zm. ). Z pisma inwestorów z dnia 2 sierpnia 2005r. ( k. 5 akt organu I instancji ) wynika, iż przekazali oni organowi uzupełnioną dokumentację, jednakże w ocenie Sądu, brak jest możliwości dokonania kontroli, jakiego rodzaju dokumentacja została wówczas przedłożona i w jakim zakresie różniła się od złożonej pierwotnie. Akta zawierają bowiem projekt architektoniczno-budowlany budynku mieszkalno-usługowego przy ul. A. 3, datowany z września 2004r., do którego załączone są mapy, opracowania i analizy pochodzące z września bądź z grudnia 2004r. oraz oświadczenie projektantów z 28 kwietnia 2005r., iż projekt sporządzony został zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zdaniem Sądu brak jest również możliwości właściwego odniesienia się do oceny zgodności przedłożonego projektu z ustaleniami wynikającymi z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R.. W aktach znajduje się bowiem jedynie kserokopia wyrysu i fragmentu wypisu tego planu bez oznaczenia cyfrowego, natomiast organ w zaskarżonej decyzji powołuje się na ustalenia zawarte w § 2 ust. 1 pkt 3 i 4 tego planu. Rozpatrując przedmiotową sprawę Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż na skutek wycofania pierwotnego wniosku o pozwolenie na budowę i wydanie decyzji z dnia [...] o umorzeniu postępowania, bezpodstawny jest zarzut skarżących naruszenia przez organ I instancji art. 138 § 2 kpa i zignorowanie zaleceń Wojewody [...] wynikających z decyzji z dnia [...], którą uchylono decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną przez Starostę [...] w dniu [...]. Przedmiotowe postępowanie zostało bowiem zainicjowane kolejnym wnioskiem inwestorów z dnia 28 czerwca 2005r., a w związku z tym zalecenia wynikające ze wskazanej wyżej decyzji Wojewody [...] nie miały mocy wiążącej. Należy jednak zwrócić uwagę na to, iż J. M. i R. J. traktowały postępowanie, o którym dowiedziały się z pisma organu z dnia 9 sierpnia 2005r., jako kontynuację postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] o umorzeniu. Świadczyć może o tym treść ich pisma z dnia 11 sierpnia 2005r. skierowanego do Starosty [...]( k. 7 akt organu I instancji ), jak i powołanie się w odwołaniu od decyzji z dnia [...] na argumentację przedstawioną w odwołaniu od pierwszej decyzji Starosty [...]o pozwoleniu na budowę z dnia [...] Przedmiotowe akta nie zawierają wskazanych wyżej decyzji, jak i odwołania, dlatego też, ponieważ skarżące nie były zobligowane do uzupełnienia zarzutów podnoszonych w odwołaniu z dnia 29 września 2005r., nie można stwierdzić, czego one dotyczyły, a tym samym organ odwoławczy nie odniósł się do nich w zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organ ograniczył skarżącym argumentację podnoszoną w odwołaniu od decyzji organu I instancji wydanej w przedmiotowej sprawie. Sąd podziela ponadto stanowisko skarżących, iż organy obu instancji w swych decyzjach nie odniosły się w sposób należyty do kwestii ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Przeprowadzona przez projektanta analiza cienia przedmiotowego budynku wskazuje wprawdzie na to, iż projektowany budynek jest poza strefą, w której jego cień mógłby oddziaływać na istniejącą zabudowę mieszkalną na działce skarżących, jednakże organ winien dokonać oceny, czy planowana inwestycja nie będzie także w inny ujemny sposób wpływać na nieruchomość sąsiednią, w tym w zakresie dodatkowej jej zabudowy. Reasumując, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) uchylił decyzje wydane przez organy obu instancji. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3-im sentencji wyroku wynika z treści art. 152 p.p.s.a.