II SA/Łd 1243/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak – Kolczyńska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant aplikant radcowski Łukasz Sujak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 201 1r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie uchybienia terminu postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi; 2. zwrócić na rzecz skarżącego T. K. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi, zaksięgowanego w dniu 23 listopada 2010r. pod poz. [...]. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]., Nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98 z 2000 roku, poz. 1071 ze zm.), stwierdził, że odwołanie T. Kr., I. G., L. J., A. J., E. N., E.B.-J., J.M., H. C., M. D., Ł. K., D. M., E. M., J. S., E. S., D. S., M. T. od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej pozwolenia na budowę obejmującego: "...dojazdy, chodniki, plac, miejsca postojowe..." w S. ul. N. 9, zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do wniesienia odwołania i w związku z czym, pozostawił je bez rozpoznania. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. złożył T. K., twierdząc, że wysłał odwołanie w terminie i przedłożył potwierdzenie nadania przesyłki z odwołaniem na poczcie. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] stwierdził, iż po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie przesłania odwołania Wojewoda [...] w ramach autokontroli wydał postanowienie z dnia [...]r., Nr [...], którym na mocy art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., uchylił we własnym zakresie zaskarżone postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania i stwierdził, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] r. zostało wniesione w ustawowo przewidzianym terminie. Wojewoda nadto zaznaczył, że tym samym tryb odwoławczy jest w toku i zostanie zakończony wydaniem decyzji Wojewody [...] w terminie miesiąca od dnia otrzymania akt sprawy. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 5 listopada 2010 roku do wypowiedzenia się, czy wobec wydania przez Wojewodę [...] postanowienia nr [...] z dnia [...] roku, skarżący podtrzymuje swoją skargę T.K.wskazał, że nadal popiera swoją skargę. Następnie Wojewoda [...] powiadomił, iż decyzją nr [...] z dnia [...] roku uchylił decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] Spółdzielni Mieszkaniowej pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 1 marca 2011 roku skarżący poinformował Sąd, iż w związku z uchyleniem zaskarżonego postanowienia cofa złożoną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Postępowanie w sprawie podlega umorzeniu. Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi jest dla sądu wiążące. Powyższe jest konsekwencją zasady, iż to skarżący jest uprawniony do dysponowania wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd I instancji. Tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 in fine p.p.s.a.) sąd może odstąpić od obowiązku umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Warto wyjaśnić, iż skutkiem umorzenia postępowania jest uchylenie wszystkich dokonanych czynności oraz nie prowadzenie tego postępowania. Podkreślić również należy, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu – zanim przejdzie do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o cofnięcie skargi - dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 p.p.s.a. Bowiem ocena dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, a więc gdy doprowadzono do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjne. Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy przed wszystkim wskazać, iż T. K. skutecznie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. Zatem sąd mógł przystąpić do oceny dopuszczalności cofnięcia tejże skargi. W opinii sądu w niniejszym postępowaniu nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 60 in fine p.p.s.a., które uniemożliwiałyby sądowi umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Stosownie więc do zasady związania sądu cofnięciem skargi w tej sytuacji sąd jest obowiązany umorzyć postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a. Ponadto umorzenie postępowania w niniejszej sprawie uzasadnione jest tym, iż postępowanie przed sądem stało się bezprzedmiotowe. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznania sprawy. W niniejszej sprawie po zaskarżeniu postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania Wojewoda przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego – uwzględniając skargę T. K. – uchylił zakwestionowane rozstrzygnięcie i stwierdził, że odwołanie skarżącego było wniesione w ustawowym terminie. Z uwagi na to, że sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili orzekania wyżej wskazane okoliczności nie są obojętne. Skoro organ odwoławczy uwzględnił skargę T. K. w całości i zgodnie z oczekiwaniami skarżącego przystąpił do rozpoznania jego odwołania, to zbędne stało się orzekanie o legalności zaskarżonego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a. oraz art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. m.ch.