II SA/Łd 1255/11

Dnia 10 lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2012 roku sprawy ze skargi A. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wentylacji oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], nr [...] którą organ pierwszej instancji umorzył postępowanie, w sprawie wszczętej na wniosek A. J., dotyczącej naprawy wadliwie działającej wentylacji grawitacyjnej w lokalu nr 38, przy ul. A 2, będącego własnością [...] Spółdzielni Mieszkaniowej A w K. Prawomocnym wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2005r., w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 433/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. J. na wskazaną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]. W uzasadnieniu wyroku WSA w Łodzi wyjaśnił, iż organy w sposób prawidłowy uznały toczące się postępowania za bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy sporządzona została ekspertyza, do której przedłożenia zobowiązano [...] Spółdzielnię Mieszkaniową na podstawie art. 81 c ust. 2 oraz art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, oraz gdy zalecenia tejże ekspertyzy zostały przez Spółdzielnię w całości wykonane, pod nadzorem uprawnionego rzeczoznawcy budowlanego. Następie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., wskutek kolejnego wniosku A. J., decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zgłoszonej przez A. J., dotyczącej wentylacji w lokalu nr 38, znajdującym się w budynku wielorodzinnym zlokalizowanym w K., Oś. A II. Decyzja ta, w wyniku odwołania wniesionego przez A. J., została uchylona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., decyzją z dnia [...], nr [...], ze względu na okoliczność pominięcia w zakończonym ową decyzją postępowaniu osoby J. J., współwłaścicielki lokalu nr 38, w którym znajduje się przedmiotowa wentylacja. W efekcie powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. kolejną decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., ponownie umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zgłoszonej przez A. J., dotyczącej wentylacji w lokalu nr 38, znajdującym się w budynku wielorodzinnym zlokalizowanym w K., Oś. A II. Odwołanie od tej decyzji złożył A. J., zarzucając naruszenie art. 28, art. 107, art. 78, art. 145 § 1 pkt. 1 i 2, § 2 i art. 145b §1 i art. 156 K.p.a. oraz art. 70 ust. 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu odwołania wyjaśnił, że od 1991r. do 2000r. korzystał z komina zbiorczego, a kominiarze spisywali protokoły, w których stwierdzano, że sporna wentylacja jest sprawna. Jednak w ocenie odwołującego się nie potwierdził tego ani Sąd Rejonowy, ani Prokuratura Okręgowa w Ł., podobnie jak Straż Pożarna i biegli sądowi w trakcie toczących się postępowań. Podkreślił, iż w 2008r nabył jako odrębną własność mieszkanie nr 38, zatem jest on od tego momentu stroną sporu, jako właściciel nieruchomości i mieszkania. Wobec tego organ naruszył art. 28 i art. 79 K.p.a. oraz art. 70 ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem odwołujący powinien uczestniczyć w przeprowadzanych przez organ dowodach, jako właściciel, dokonując potwierdzeń w protokołach spisanych na miejscu kontroli podpisem. Natomiast protokoły podpisywał jedynie przedstawiciel Spółdzielni, jako zarządca. Dalej strona wskazała, iż organ nadzoru budowlanego odmówił mu wydania kopii protokołu, czym naruszył art. 73 K.p.a., w ten sposób uniemożliwiając udowodnienia dokonanego fałszerstwa, w 2006r i w protokole z dnia 6 września 2010r, gdzie stwierdzono sprawność wentylacji. W ocenie odwołującego się protokoły nie potwierdzone przez właściciela nie mają żadnej wartości prawnej ani dowodowej o czym stanowi art. 70 ust. 2 Prawa budowlanego. Zdaniem strony sugerowane w protokołach rozszczelnienie okien oznacza faktycznie ich otwarcie, zaś okna te są usytuowane we wnęce nieruchomości od strony południowej, tj. skrzyżowania trasy A-2 i obwodnicy K., elektrociepłowni, oczyszczalni ścieków, oparów i spalin powstających z produkcji mas bitumicznych, składowiska śmieci. Od drugiej strony jest natomiast ściana szczytowa budynku, powodująca nawiew dymu i czadu z pobliskich budynków jednorodzinnych, a wewnątrz mieszkania płyty azbestowe popękane, pokruszone przy termomodernizacji. Wskazane warunki powodować mogą, w ocenie odwołującego się, utratę przez niego zdrowia, bowiem zmuszony jest do wdychania pyłu azbestowego, substancji chemicznych drażniących i żrących, co spowodowane jest wadliwym działaniem spornej wentylacji. W konkluzji A. J. podkreślił, iż organ nie wyjaśnił przyczyny niesprawnej wentylacji, jak również nie wykazał czynności naprawczych, pomijając stan faktyczny, dowodowy i prawny właściciela mieszkania nr 38, co jest rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 107, w związku z art. 28 i art. 145 b) § 1 K.p.a. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 105 § 1 K.p.a., utrzymał w mocy wskazaną wcześniej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż w analizowanej sprawie organ stopnia podstawowego prawidłowo orzekł o umorzeniu postępowania wskazując na jego bezprzedmiotowość, brak jest bowiem przepisu prawa, który dawałby legitymację do podjęcia działań w przedmiotowej sprawie. Powyższa teza zdaniem organu znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym znajdującym się w aktach, tj w protokołach z okresowej kontroli: z dnia [...], Nr [...]; z dnia [...], Nr [...] , z dnia [...], Nr [...] oraz z dnia [...], Nr [...], w których stwierdzono, że przewody kominowe w mieszkaniu odwołującego się są drożne, pomiar prędkości przepływu powietrza w przewodach jest właściwy. Ocena jest pozytywna przewody nadają się do eksploatacji. Dodatkowo organ podkreślił, iż analizowane przewody zostały wyczyszczone w dniu 4 lipca 2011r., a żadnych usterek nie stwierdzono. Nadto w protokole z dnia [...] siedmioosobowa komisja, po dokonaniu oględzin potwierdziła, iż komin wentylacyjny obsługujący 5 mieszkań, w tym mieszkanie strony, wykonany jest zgodnie z projektem technicznym. W obrębie istniejącego komina brak jest jakichkolwiek przeszkód utrudniających prawidłowy ciąg wentylacyjny. Wyjaśniono również kwestię ponoszoną przez skarżącego dotyczącą założenia rur wprowadzanych do kanałów wentylacyjnych prowadzących do pomieszczenia kuchni i łazienki. Wykonanie indywidualnych dodatkowych wyprowadzeń rur z kanałów wentylacyjnych mieszkania A. J. jest niemożliwe, ponieważ spowodowałoby zakłócenie ciągu w pionach wentylacyjnych mieszkań nr 32,34,36,40. Nadto w dniu 15 marca 2010r. - Kierownik Rejonowego Zakładu Kominiarskiego w K., złożył w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w K. oświadczenie, z którego wynika iż do mieszkania nr 38, oś. A II, stanowiącego własność skarżącego została wykonana indywidualna wentylacja, tj. w przewody wentylacyjne włożone są rękawy z alufoli, które zapewniają wentylację wyłącznie do mieszkania odwołującego się. Organ wskazał również, iż podwyższenie przewodów wentylacyjnych prowadzących do mieszkania A. J. spowodowałoby pogorszenie wentylacji w pozostałych mieszkaniach. Nadto kominy na budynku wykonane są zgodnie z Polską normą PN-89/8-10425. natomiast z oceny technicznej z dnia 17 maja 2011r., sporządzonej przez audytora energetycznego mgr inż. W. G., uzupełnionej następnie przy piśmie z dnia 11 lipca 2011r. wynika, iż "przewody pionowe (kominowe) wentylacyjne mieszkań 32-40 są drożne, zaś aby wentylacja w mieszkaniu była sprawna muszą być rozszczelnione okna, bowiem brak nawiewu świeżego powietrza przez okna powoduje zakłócenie wentylacji. Nadto, w ocenie technicznej stwierdza się, że wysokość komina wentylacyjnego nad dachem jest odpowiednia, co wykazała Ekspertyza Techniczna nr [...], wykonana przez Zespół Rzeczoznawców oddziału [...] PZIiTB. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż stronom zapewniono czynny udział w postępowaniu, tj. możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym oraz zgłoszenia żądań i wniosków. Z powyższego prawa strona postępowania korzystała, przy czym organ pierwszej instancji każdorazowo odnosił się do zgłaszanych żądań. Odwołujący się podważa wiarygodność dowodów stanowiących podstawę wydanego rozstrzygnięcia, jednak nie przedkłada żadnych dokumentów na poparcie swego stanowiska, dlatego też zarzuty te w ocenie organu odwoławczego nie mogą być uwzględnione. Powyższą decyzję A. J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2, art. 28, w związku art. 107 K.p.a. oraz art.46, w związku z art. 47 § 2 K.c., podtrzymując stanowisko przedstawione w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. – sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, iż sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to konieczne dla końcowego jej załatwienia. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa materialnego bądź też normy procedury administracyjnej, w stopniu określonym w cytowanym przepisie. Postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było w trybie przewidzianym dyspozycją art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku (ust. 1). W ocenie Sądu brak jest podstaw do zakwestionowania zastosowania zarówno w/w przepisu, jak i art. 105 K.p.a., a także sposobu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organy nadzoru budowlanego, które w sposób prawidłowy uznały postępowanie zakończona zaskarżoną decyzją za bezprzedmiotowe. Kluczową okolicznością uzasadniającą powyższe rozstrzygnięcie jest przedłożenie przez [...] Spółdzielnie Mieszkaniową A w K. oceny technicznej działania wentylacji w budynku oś A II, w pionie mieszkań 32-40, gdzie znajduje się mieszkanie skarżącego, datowaną na dzień 17 maja 2011r., a uzupełnioną w dniu 11 lipca 2011r. Z owej opinii wynika, że w budynku, w którym znajduje się mieszkanie skarżącego system wentylacji polega na nawiewie powietrza zewnętrznego przez okna poszczególnych mieszkań i wywiewie tegoż powietrza pionowymi przewodami wentylacyjnymi (indywidualnymi lub zbiorczymi). Zakłócenia w układzie wentylacyjnym mogą zaś wystąpić albo na skutek niedrożności przewodów wentylacyjnych (np. poprzez ich zakrycie), albo nadmierną szczelność stolarki okiennej (np. nowej stolarki po wymianie). Nadto mając na uwadze drożność pionowych (kominowych) przewodów wentylacyjnych mieszkań 32-40, w owej opinii zalecono rozszczelnienie okien w mieszkaniu skarżącego celem usprawnienia wentylacji, bowiem stały brak nawiewu świeżego powietrza przez okna powoduje zakłócenie jej działania. Wobec tego należy stwierdzić, iż to w gestii skarżącego jest doprowadzenie odpowiedniej ilości powietrza do jego mieszkania, poprzez rozszczelnienie okien, czego efektem będzie sprawne działanie spornej wentylacji, o co w istocie sam skarżący wnioskuje. Tezę tę potwierdzają dane zawarte w protokole z okresowej kontroli przewodów kominowych z dnia [...] nr [...], według których przepływ powietrza w mieszkaniu nr 38, tj. mieszkaniu skarżącego (a konkretnie w kuchni przy zamkniętych szczelnie oknach i drzwiach) jest na zbliżonym poziomie, do mieszkań sąsiednich. Wprawdzie w owym protokole nie ma danych odzwierciedlających ilość przepływającego powietrza w łazience skarżącego, lecz ich brak jest skutkiem odmowy przez skarżącego udostępnienia łazienki w celu dokonania stosownych pomiarów. Zasadne zatem w tej sytuacji jest twierdzenie, iż efektywność działania spornej wentylacji uzależniona jest od sposobu użytkowania mieszkania w którym się ona znajduje. W konsekwencji skoro nie znaleziono podstaw do twierdzenia, iż zaistniała którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego - a tylko taka konstatacja pozwoliłaby na nakazanie, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, w określonym terminie – w ocenie Sądu trafnie orzeczono o umorzeniu postępowania, jako bezprzedmiotowego, przy zastosowaniu art. 105 § 1 K.p.a.. Tytułem wyjaśnienia, należy wskazać, iż przesłanka bezprzedmiotowości występuje wówczas, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Odniesienie się merytoryczne do zarzutów skargi jest natomiast utrudnione, bowiem skarżący, poza artykułowaniem poczucia krzywdy i zagrożenia z powodu, w jego ocenie, nieprawidłowo funkcjonującej wentylacji grawitacyjnej w bloku, w którym zamieszkuje, nie przedstawił w istocie argumentów, które odnosiłyby się do zaskarżonej decyzji, zaś sama negacja każdego dowodu, opinii czy protokołu, przedłożonego w toku postępowania, nie może stanowić podstawy dla ich skutecznego obalenia. W sprawie w istocie występuje tożsamość stanu faktycznego będącego przedmiotem kontroli w rozpoznanej już prawomocnie sprawie II SA/ Łd 433/04 tutejszego sądu. Wobec tego, iż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, wobec braku podstaw do jej uwzględnienia. m.o.