II SA/Łd 1259/11

Dnia 14 grudnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy A 49 w Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy A 49 w Ł. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia z powodu uchylania się od obowiązku wyłączenia z użytkowania frontowego budynku mieszkalnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ulicy A 49 w Ł. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia z powodu uchylania się od obowiązku wyłączenia z użytkowania frontowego budynku mieszkalnego. W treści skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Powyższy wniosek strona uzasadniła brakiem dostatecznej ilości środków finansowych przy jednoczesnym obowiązku dokonywania zapłaty stałych wydatków typu: woda, ścieki, ścieki, energia elektryczna oraz sprzątanie. Jednocześnie strona wyjaśniła, że zachodzi konieczność zabezpieczenia środków na wykonanie wzmocnienia konstrukcji prześwitu bramowego oraz zapewnienia drogi ewakuacyjnej z tereny nieruchomości w przypadku wystąpienia katastrofy budowlanej. W ocenie strony zapłata grzywny spowoduje brak środków finansowych na bieżące koszty eksploatacji oraz uniemożliwi wykonanie zabezpieczeń wskazanych w projekcie przez rzeczoznawcę budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cytowanej dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Rozstrzygając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Jednakże ustawodawca przewidział również przesłanki negatywne, których istnienie obliguje Sąd do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (art. 61 § 3 in fine p.p.s.a.). Z treści powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie pierwotnego stanu. Zaakcentowania wymaga, iż dolegliwość finansowa związana z obowiązkiem uiszczenia grzywny stanowi istotę zastosowania tego środka przymusu w postępowaniu egzekucyjnym i tym samym nie może przesądzać sama przez się o ziszczeniu się przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., szczególnie, że strona skarżąca może uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Powoływanie się przez stronę na dolegliwość nałożonej grzywny, nie może stanowić przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej. Bowiem funkcją grzywny w celu przymuszenia, jest właśnie stworzenie stanu ekonomicznego zagrożenia, które skłoni stronę, do wykonania nałożonego obowiązku. Ponadto warto podkreślić, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą Sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. a.tp.