II SA/Łd 1278/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA J. Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia NSA G. Szkudlarek, Sędzia WSA J. Rosińska (spr.), Protokolant asystent sędziego K. Orzechowska, po rozpoznaniu w dniu 8 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi B.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy w formie zasiłku stałego. Organ odwoławczy w motywach swojego stanowiska podał, iż zgodnie z brzmieniem przepisu art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), zasiłek stały przysługuje osobie zdolnej do pracy, lecz nie pozostającej w zatrudnieniu ze względu na konieczność sprawowania opieki nad dzieckiem wymagającym stałej pielęgnacji polegającej na bezpośredniej, osobistej pielęgnacji i systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym, rehabilitacyjnym oraz edukacyjnym, jeżeli dochód rodziny nie przekracza 150 % dochodu określonego zgodnie z treścią art. 4 ustawy, a dziecko ma orzeczoną niepełnosprawność wraz ze wskazaniami, o których mowa w art. 6b ust. 3 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) lub ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności. W stanie faktycznym sprawy, B.Ś. wspólnie zamieszkuje i gospodaruje z mężem, mają trójkę dzieci. Wspólny dochód rodziny wynosi 1.505,14 zł, czyli nie przekracza 150 % dochodu określonego w art. 4 ustawy o pomocy społecznej, tj. kwoty 2.013 zł. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, iż matka nie sprawuje bezpośredniej opieki nad dzieckiem – S., gdyż ten znajduje się u babci. Oznacza to, iż w okolicznościach faktycznych sprawy nie zostały spełnione łącznie wszystkie wymagane przesłanki, co stanowi bezpośrednią przyczynę odmowy udzielenia świadczenia. Na powyższą decyzję B.Ś. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazując, iż umieszczenie dziecka u dziadków jest konieczne, ponieważ mieszka ona w bardzo złych warunkach. Zajmuje wspólnie z mężem i dwoma synami jednopokojowe mieszkanie, które jest zagrzybione. Konieczność sprawowania opieki nad młodszymi synami również wyklucza możliwość sprawowania opieki nad S. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu kontestowanego aktu. Pismem z dnia 6 września 2004 r. B.Ś. cofnęła swoją skargę, ponieważ z dniem 1 maja 2004 r. zostało jej przyznane świadczenie z tytułu opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym. Do pisma dołączyła decyzję Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. z dnia [...], Nr [...] potwierdzającą powołane okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowo-administracyjnego. Skarżący może rozporządzać skargą również po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie jest co do zasady wiążące dla sądu. Okoliczności przedmiotowej sprawy nie wskazują, aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa, nie spowoduje ono również utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. Wobec tego Sąd uznał cofnięcie skargi w przedmiotowej sprawie za dopuszczalne. W tym stanie postępowanie sądowe, na podstawie art. 60, art. 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegało umorzeniu.