II SA/Łd 128/17

Dnia 22 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na uchwałę Rady Gminy Szczerców z dnia 27 grudnia 2016 roku, nr XXIV/253/16 w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru gminy Szczerców p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę. A. P. W dniu 12 stycznia 2017 roku A. M. wniosła, za pośrednictwem organu, skargę na uchwałę Rady Gminy Szczerców z dnia 27 grudnia 2016 roku w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru gminy Szczerców. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Odrzucenie skargi równoznaczne jest z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych, w tym zachowania ustawowego terminu do wniesienia skargi (art. 53 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."). Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl § 2 tego przepisu, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie mamy do czynienia ze skargą na uchwałę rady gminy wniesioną na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 446 ze zm.). Zgodnie z treścią tegoż przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Termin do wniesienia skargi, o której mowa w art. 101 ust. 1 cyt. ustawy wynosi trzydzieści dni, a także że bieg tegoż terminu rozpoczyna się następnego dnia po dniu, w którym skarżącemu została doręczona odmowa usunięcia przez w właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego albo też po upływie dwóch miesięcy, w czasie których organ miał obowiązek ustosunkować się do takiego wezwania (zob. postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2013 roku, sygn. I OSK 710/13, wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl; uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 maja 1998 roku, PPS 1/98, ONSA 1998/3/78, T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, s. 244). Z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia 11 stycznia 2017 roku skarżąca skierowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które złożyła w organie w dniu 12 stycznia 2017 roku, co potwierdza adnotacja organu na piśmie. W tej samej dacie skarżąca złożyła w organie skargę, czyli pismo oznaczone datą sporządzenia – 12 stycznia 2017 roku. W dniu 9 lutego 2017 roku organ przyjął uchwałę nr XXVII/289/17 w sprawie rozpatrzenia wezwania skarżącej do usunięcia naruszenia prawa. Uchwała Rady Gminy z dnia 9 lutego 2017 roku w sprawie rozpatrzenia wezwania skarżącej do usunięcia naruszenia prawa została skarżącej doręczona w dniu 16 lutego 2017 roku. W tej sytuacji trzydziestodniowy termin, o którym mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a., do wniesienia skargi na uchwałę rady miejskiej rozpoczął swój bieg w dniu 17 lutego 2017 roku. W tej sytuacji skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2017 roku podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z uwagi na jej przedwczesność. W orzecznictwie nie ulega wątpliwości, iż przedwczesność jest przypadkiem niedopuszczalności, o którym stanowi art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 stycznia 2013 roku, sygn. I OZ 949/12 i z dnia 22 maja 2012 roku, sygn. I OSK 973/12 oraz postanowienia WSA: w Warszawie z dnia 11 marca 2010 roku, sygn. III SAB/Wa 14/10, w Łodzi z dnia 23 stycznia 2013 roku, sygn. II SAB/Łd 134/12 i z dnia 10 czerwca 2014 roku, sygn. II SAB/Łd 51/14 i inne). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. A. P.