II SA/Łd 1280/01

Dnia 29 marca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący p.o. Sędziego WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 marca 2004 roku w Łodzi w postępowaniu uproszczonym sprawy ze skargi G.L. na decyzję Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o przyznanie uprawnień kombatanckich 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Nr [...], z dnia [...], 2. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz G.L. kwotę 10,00 (dziesięć) złotych z tytułu zwrotu kosztów wpisu od skargi. Sygn. akt: II SA / Łd 1280 / 01 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...], Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych umorzył postępowanie administracyjne wszczęte na skutek wniosku G.L. o przyznanie uprawnień kombatanckich. Jako przyczynę umorzenia postępowania organ administracji publicznej wskazał to, iż G.L. wniosek o przyznanie uprawnień złożyła po terminie określonym w art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż wnioski o przyznanie uprawnień kombatanckich mogą być kierowane przez osoby zamieszkałe na stałe w Polsce, po ich uprzednim zarekomendowaniu przez stowarzyszenie właściwe dla określonego rodzaju prowadzonej działalności kombatanckiej lub doznawanych represji do dnia 31 grudnia 1998 roku, zaś przez osoby zamieszkałe poza granicami Polski do dnia 31 grudnia 1999 roku. Termin ten jest terminem ustawowym wyznaczonym dla stron i uczestników postępowania. Ma on charakter terminu prawa materialnego i w odniesieniu do niego nie stosuje się proceduralnej instytucji jego przywrócenia. Uchybienie takiego terminu powoduje bezskuteczność czynności procesowej podjętej przez stronę, a wszczęte postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje przepis art. 105 par. 1 k.p.a. stanowiący, iż gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W następstwie odwołania G.L. od powyższej decyzji Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych jako organ II instancji decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż G.L. nie przedstawiła dowodów, iż wniosek inicjujący niniejsze postępowanie został złożony w ustawowym terminie, to jest do dnia 31 grudnia 1998 roku. W dniu 22 czerwca 2001 roku, na powyższą decyzję G.L. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi domagając się przyznania uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu podniosła, iż 18 maja 1940 roku została wysiedlona z przez okupanta z gospodarstwa rolnego położonego w powiecie G. i przewieziona do obozu przejściowego w Ł. W obozie spędziła kilka tygodni po czym została przewieziona do B., skąd trafiła do gospodarstwa rolnego, w którym pracowała za jedzenie i ubranie. Następnie została wywieziona do Niemiec, gdzie pracowała do wyzwolenia. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie wskazując, iż będąc związany treścią art. 22 ust. 3 ustawy o kombatantach nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. (art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.)) Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie zaś z art. 145 par. 1 ust.1 p.s.a. decyzja podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd administracyjny stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy; Po wydaniu zaskarżonej decyzji Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15 kwietnia 2003 roku, w sprawie SK 4/02 stwierdził, że art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 roku o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego ( Dz. U. Nr 142 z 1997 roku, poz. 950 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (OTK – A 2003/4/31, oraz Dz. U. z dnia 23 kwietnia 2003 roku, Nr 72, poz. 658) Zgodnie z art. 190 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wskazane powyżej orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego weszło w życie z dniem jego ogłoszenia, a w konsekwencji art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 roku utracił moc. Osoba skarżąca nie jest zatem ograniczona terminem do złożenia wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich, który to termin przewidywał przepis prawa derogowany z systemu prawnego. W myśl art. 145 a par. 1 k.p.a. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, przepisu art. 22 ust. 3 powołanej ustawy, na którym oparto zaskarżoną decyzję, stanowi podstawę do żądania wznowienia postępowania. Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 "b" p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O zasądzeniu na rzecz skarżącej kwoty z tytułu wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 97 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w związku z art. 55 par. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) Z uwagi na brak przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji (odmowa przyznania uprawnienia) Sąd uznał wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 152 wskazanej powyżej ustawy za bezprzedmiotowe.