II SA/Łd 1284/11

Dnia 16 lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. A w Ł. na pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie samowoli budowlanej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. j.m. Skargą z dnia 7 listopada 2011r. Stowarzyszenie A z siedzibą w Ł. oraz R. K. działając w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy B w Ł. zaskarżyli do sądu administracyjnego pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] znak [...] w samowoli budowlanej w lokalu handlowym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 grudnia 2011r. Stowarzyszenie A z siedzibą w Ł. oraz R. K. zostali wezwani do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie dokumentów wykazujących, że osoby podpisane pod skargą są upoważnione do dokonania tej czynności, w szczególności uchwały, na podstawie której został wybrany zarząd oraz wskazującej skład osobowy tego organu. Po drugie nadesłanie uchwały (przy wspólnocie powyżej 7 lokali), w której to większość współwłaścicieli nieruchomości wyraziło zgodę na wniesienie skargi do sądu administracyjnego, będącej czynnością przekraczającą zwykły zarząd. Powyższe wezwanie zawierało pouczenie, iż nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie skierowane do R. K. zostało doręczone adresatowi w dniu 5 stycznia 2012r., który pismem z dnia 12 stycznia 2012r. wniósł o przedłużenie siedmiodniowego terminu do usunięcia braków formalnych skargi do końca stycznia 2012r. Natomiast wezwanie dla Stowarzyszenia A z siedzibą w Ł. zostało doręczone adresatowi w dniu 20 stycznia 2012r. Pismem z dnia 27 stycznia 2012r. Stowarzyszenie A z siedzibą w Ł. wyjaśniło, iż jest organizacją pożytku publicznego i występuje w niniejszym postępowaniu w charakterze strony na zasadzie art. 28 i art. 29 K.p.a., a to wobec faktu, iż Stowarzyszenie jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy B w Ł. Dalej Stowarzyszenie dodało, iż w związku z popełnieniem samowoli budowlanej na terenie ww. Wspólnoty w zakresie bezprawnej ingerencji w części wspólne nieruchomości Stowarzyszenie na mocy ustawy o własności lokali obowiązane jest uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, a to z kolei uzasadnia, iż Stowarzyszeniu przysługuje w niniejszej sprawie interes zarówno faktyczny, jak i prawny. Następnie Stowarzyszenie wskazało, iż poza wyżej wymienionymi przyczynami jego interes prawny wynika po pierwsze z tego, że na terenie nieruchomości przy ulicy B. w Ł. znajduje się siedziba Stowarzyszenia oraz jest prowadzona działalności statutowa, w tym działalności pożytku publicznego. Po drugie na ww. terenie prowadzą działalność członkowie Stowarzyszenia, którego jednym z zasadniczych celów statutowych jest ochrona interesów zawodowych jego członków. Po trzecie fragment kamienicy, w którym dokonano samowoli budowlanej z uwagi na katastrofalny stan stropów stwarza zagrożenie dla mieszkańców i użytkowników budowli, co dodatkowo usprawiedliwia udział Stowarzyszenia w niniejszym postępowaniu. Na tej podstawie Stowarzyszenie wniosło o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym na podstawie art. 31 § 1-3 K.p.a. i jednocześnie wyjaśniło, że Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ulicy B w Ł. ma dwuosobowy zarząd i w związku z tym Stowarzyszenie wniosło o zobowiązanie Zarządu Wspólnoty do wzięcia udziału w niniejszym postępowaniu z uwagi na to, że będąca przedmiotem sporu samowola budowlana narusza w sposób istotny interes Wspólnoty Mieszkaniowej. Pismem z dnia 30 stycznia 2012r. R.K. wyjaśnił, iż jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy B w Ł., a jego udział w niniejszym postępowaniu wynika z art. 28 i art. 29 K.p.a. Następnie podniósł, iż jako członek Wspólnoty Mieszkaniowej partycypuje w utrzymaniu części wspólnych nieruchomości, zatem posiada oczywisty interes prawny w uczestniczeniu w postępowaniu sądowym. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o odrzucenie skargi. W ocenie organu zaskarżone do sądu pismo z dnia 4 października 2011r. nie jest decyzją, ani postanowieniem, które zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.) nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Jak wynika z przedmiotowej sprawy zarówno Stowarzyszenie A z siedzibą w Ł., jak również R.K. nie uzupełnili w ustawowym terminie braków formalnych skargi. Nie wykazali oni bowiem, iż mają prawo do reprezentowania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy Piotrkowskiej 85 w Łodzi. Rozważenia jednak w niniejszej sprawie wymagało zbadanie, czy ww. podmioty wnoszą skargę we własnym imieniu, czy też skarga została wniesiona w imieniu wspólnoty mieszkaniowej. Zgodnie bowiem z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z powyższego legitymację do złożenia skargi do sądu administracyjnego oparto na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. O interesie prawnym w rozumieniu komentowanego przepisu mówimy zatem wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Zaskarżony do sądu akt lub czynność organu administracji publicznej może dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej skarżącego, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi. Od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione więc jest uprawnienie do złożenia skargi. Innymi słowy podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie art. 50 § 1 p.p.s.a. jest ten, kto wykaże związek pomiędzy swą sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego. W sprawach zarządu nieruchomością wspólną, w stosunkach zewnętrznych, przymiot strony postępowania przysługuje w zasadzie wspólnocie mieszkaniowej, a nie tworzącym ją właścicielom lokali. Co prawda powyższe nie wyklucza, że w konkretnej sprawie za stronę postępowania administracyjnego można by uznać zarówno wspólnotę mieszkaniową, jaki i indywidualnie tworzące ją podmioty, jednakże stan taki dotyczy jednak przypadków, w których członkowie wspólnoty mieszkaniowej, w stosunkach zewnętrznych będą realizować swe prawa obok wspólnoty mieszkaniowej nie z tytułu współwłasności nieruchomości gruntowej, lecz z uwagi na posiadanie interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. w związku z odrębną własnością konkretnych lokali. Nieprzesądzając jednak o interesie prawnym do wniesienia skargi Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zarówno Stowarzyszenie A z siedzibą w Ł., jak również R. K. wnieśli skargę nie we własnym imieniu, lecz w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy B w Ł. Świadczy o tym przede wszystkim prezentowane przez ww. podmioty stanowisko o prawie do uczestniczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze strony, u którego podstaw leżą art. 28 i art. 29 Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczące przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym. Również żądanie zobowiązania zarządu wspólnoty do wzięcia udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a także wniosek Stowarzyszenia o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze strony przemawiają za tym, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarga nie została skutecznie wniesiona przez uprawniony do tego podmiot. Ponadto należy także wskazać, iż skargi wnoszone na podstawie art. 227 K.p.a. nie są załatwiane poprzez podejmowanie działań zaskarżalnych do sądu administracyjnego (zob. J.Borkowski (w.:) B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005r., s. 848 oraz powołane tam orzecznictwo). O załatwieniu skargi organ administracji publicznej zawiadamia jedynie stronę. Wymogi formalne tego zawiadomienia określa art. 238 K.p.a. Zawiadomienie, o którym mowa nie jest żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., w tym także innym niż decyzje i postanowienia aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jeżeli zatem strona uważa, że organ administracji powinien rozstrzygnąć określoną kwestię w drodze aktu administracyjnego, to powinna wystąpić do tego organu ze stosownym żądaniem, a następnie po spełnieniu warunków przewidzianych przepisami postępowania skierować skargę do sądu administracyjnego w zakresie bezczynności organu. Wówczas sąd administracyjny dokona kontroli, czy organ administracji zobowiązany był do wydania aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej i czy obowiązkowi takiemu zaniechał. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. j.m. ----------------------- 5