II SA/Łd 1288/11

Dnia 23 lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. i J. J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na uchwałę Rady Miasta Rawa Mazowiecka z dnia 27 października 2010 r. nr LIII/384/2010 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Rawy Mazowieckiej, obszary położone w rejonie ulic: Skierniewickiej, Laskowskiej, Pszenicznej, Jeżowskiej i Ogrodowej, Jeżowskiej, Kazimierza Wielkiego i Mszczonowskiej, Jerozolimskiej i Zamkowa Wola, Białej, Aleksandrówka, Kolejowej i Łowickiej, Krakowskiej i Południowej, Słowackiego i Fawornej, Solidarności, Tomaszowskiej, Osada Dolna i Krakowskiej, Krakowskiej, Fawornej, Księżę Domki, Katowickiej i Tatar postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. B.C. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę M. i J. J. na uchwałę Rady Miasta Rawa Mazowiecka z dnia 27 października 2010 r. nr LIII/384/2010 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Rawy Mazowieckiej, obszary położone w rejonie ulic: Skierniewickiej, Laskowskiej, Pszenicznej, Jeżowskiej i Ogrodowej, Jeżowskiej, Kazimierza Wielkiego i Mszczonowskiej, Jerozolimskiej i Zamkowa Wola, Białej, Aleksandrówka, Kolejowej i Łowickiej, Krakowskiej i Południowej, Słowackiego i Fawornej, Solidarności, Tomaszowskiej, Osada Dolna i Krakowskiej, Krakowskiej, Fawornej, Księżę Domki, Katowickiej i Tatar. W ocenie Sądu skarżący wnosząc skargę w dniu 16 września 2011 r. uchybili ustawowemu terminowi do wniesienia skargi, który w tym wypadku biegł od dnia 2 lipca 2011 r. do dnia 1 sierpnia 2011 r. Odpis wspomnianego postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącym w dniu 25 stycznia 2012 r. Pismem procesowym z dnia 31 stycznia 2012 r. M. i J. J. zwrócili się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, argumentując iż w dniu 4 maja 2011 r. wezwali Radę Miasta Rawa Mazowiecka do usunięcia naruszenia prawa w związku z uchwałą Rady z dnia 27 października 2010 r. nr LIII/384/2010. W odpowiedzi Rada Miasta Rawa Mazowiecka nie uwzględniła wezwania do usunięcia naruszenia prawa podnosząc między innymi, że z uwagi na brak stosownego uzasadnienia złożonego wezwania organowi trudno się było do niego ustosunkować. Jednocześnie Rada nie pouczyła skarżących o trybie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego i dlatego też M. i J. J. w dniu 18 lipca 2011 r. ponownie wezwali Radę Miasta Rawa Mazowiecka do usunięcia naruszenia prawa. Podsumowując skarżący podnieśli, że dopiero z chwilą otrzymania w dniu 25 stycznia 2012 r. postanowienia o odrzuceniu skargi dowiedzieli się o uchybieniu terminu do jej wniesienia, wskazali nadto, że uchybienie terminu było przez nich niezawinione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej w tekście "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia skargi zostały uregulowane przez ustawodawcę w art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z tym artykułem wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi należy wnieść za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. We wniosku zaś powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2). Wymienione przesłanki winny być spełnione łącznie. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że M. i J. J. uchybili terminowi do wniesienia skargi i z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. wystąpili ze stosownym wnioskiem o jego przywrócenie. Bezspornym jest również, że w dniu 1 lipca 2011 r. skarżący otrzymali uchwałę Rady Miasta Rawa Mazowiecka z dnia 29 czerwca 2011 r. nr VIII/61/11, mocą której Rada nie uwzględniła wezwania do usunięcia naruszenia prawa uchwałą Rady nr LIII/384/10 z dnia 27 października 2010 r. Analiza treści uchwały z dnia 29 czerwca 2011 r. oraz pisma przewodniego do tej uchwały z dnia 1 lipca 2011 r. dowodzi, że Rada nie pouczyła stron o ewentualnym trybie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą Sąd w pełni podziela podkreśla się, że mylne pouczenie, względnie jego brak - tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – nie może zgodnie z art. 112 k.p.a. wywodzić dla strony negatywnych skutków procesowych, w związku z czym stanowi dostateczny powód przywrócenia skarżącym terminu do wniesienia skargi (vide: postanowienia WSA w Bydgoszczy z dnia: 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 801/08, 9 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 339/11, 25 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 1113/11 - publ. http://cbois.nsa.gov.pl). W tej sytuacji – w opinii Sądu - nie sposób dopatrzyć się winy skarżących w uchybieniu terminu. W tym miejscu warto także zwrócić uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt II OZ 1345/10 (Lex nr 743821), w myśl którego ze względu na uregulowania zawarte w art. 8 i 9 k.p.a. oraz w związku ze szczególnym charakterem postępowania w sprawie usunięcia naruszenia prawa z art. 101 u.s.g. i związanych z tym konsekwencji upływu terminu jej załatwienia przez organ gminy, do którego wpłynął stosowny wniosek, organ gminy po otrzymaniu takiego wniosku jest zobowiązany niezwłocznie powiadomić wnioskodawcę o tym, że w razie bezskutecznego upływu tego terminu przysługuje mu skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. B.C.