II SA/Łd 1291/11

Dnia 6 lutego 2012 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II – Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku S.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego dotyczącego określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy. AG II SA/Łd 1291/11 Uzasadnienie S.W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego dotyczącego określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Jednocześnie skarżący wystąpił z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego na urzędowym formularzu oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz czworgiem dzieci, w tym trojgiem dorosłych. Strona wskazała, że rodzina utrzymuje się z działalności gospodarczej (sklep spożywczo-przemysłowy), tytułem której osiąga on dochód w kwocie 2000 zł. Skarżący posiada dom o powierzchni 150 mkw. Skarżący posiada samochód dostawczy A i osobowy – B. W uzasadnieniu wniosku o prawo pomocy skarżący wskazał, że najstarsi synowie są bezrobotni, a pozostałe dzieci uczą się. Z uwagi na fakt, że dane zawarte we wniosku o prawo pomocy okazały się być niewystarczające do oceny zdolności płatniczych skarżącego, został on wezwany do nadesłania dodatkowych informacji o sytuacji materialnej, w tym kopii deklaracji podatkowych i wyciągów z rachunków bankowych. Jednak mimo doręczenia skarżącemu pisma sądowego zawierającego wezwanie w dniu 19 grudnia 2011 r. wymagane informacje nie zostały nadesłane. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo strony skarżącej do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Biorąc pod uwagę informacje przedstawione przez skarżącego, należy stwierdzić, iż wniosek wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie. Na uwadze należało mieć przede wszystkim fakt, iż skarżący jest osobą samowystarczalną - deklaruje osiąganie dochodów z tytułu działalności gospodarczej oraz posiada majątek w postaci nieruchomości, a także dwa pojazdy samochodowe. Już tylko powyższy fakt pozwala na uznanie, że nie może być on zaliczony do kręgu osób ubogich, którym przysługuje prawo do zwolnienia od kosztów sądowych. Nie bez znaczenia dla rozstrzygniecie pozostawał również fakt, że mimo wezwania strona skarżąca nie przedstawiła żadnych wymaganych dokumentów, które potwierdzałyby okoliczności podnoszone we wniosku o prawo pomocy. W konsekwencji, mimo że wykazanie, że strona znajduje się w trudnej sytuacji materialnej leży w interesie wnioskodawcy, skarżący nie wykonał obowiązku przedstawienia wymaganych dokumentów i informacji. Takie działanie strony nie może zaś wywołać innego rezultatu niż rozstrzygnięcie w oparciu o dane wynikające z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym. Analiza zaś tego oświadczenia, jak już wskazano wcześniej, prowadzi do wniosku, że żądanie skarżącej należy uznać za nieuzasadnione. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG