II SA/Łd 1299/03

Dnia 10 lutego 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant Referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2005 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi H. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] nr [...] 2) zasądza od Wojewody [...] na rzecz H. G. kwotę 10,- zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów sądowych; 3) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( tekst jednolity: Dz.U. z 2000r. Nr l06, poz. 1126 ze zm. ) oraz porozumienia z dnia 15 września 2000r. zawartego pomiędzy Starostą [...] a Zarządem Gminy D. w sprawie powierzenia prowadzenia spraw z zakresu administracji architektoniczno - budowlanej, po rozpatrzeniu wniosku inwestorów z dnia 30 maja 2003r. Wójt Gminy D. zatwierdził projekt i wydał pozwolenie na budowę J. M. i G. M. na budowę budynku gospodarczego powierzchni użytkowej 48,9 m2, powierzchni zabudowy 62,9 m2 , powierzchni całkowitej 62,9 m2 i kubaturze 188,70 m2 na działce nr 14/1 położonej w miejscowości W., gmina D. W uzasadnieniu podano, że inwestor posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedłożony projekt uzyskał wymagane w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 23 września 2002r. opinie i uzgodnienia. Od decyzji tej odwołał się do Wojewody [...] H. G. podnosząc, iż przebieg granicy pomiędzy jego działką, a działką inwestorów jest sporny. Odwołujący się podał także, że w wyniku przeprowadzenia bez jego udziału postępowania administracyjnego dokonano podziału jego działki i zmieniono jej numer z 13 na 13/1. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w swoim odwołaniu strona wprost nie podnosi, że lokalizacja projektowanego budynku gospodarczego w odległości 5 m od granicy działek narusza jej interes prawny, lecz opisuje jedynie spór na tle granicznym. Zdaniem Wojewody [...] na podstawie zgromadzonych dowodów w aktach sprawy nie można stwierdzić, aby w wyniku wydania zaskarżonej decyzji interesy H. G. były naruszone, gdyż lokalizacja budynku w odległości 5 m od granicy działki nie narusza przepisu § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Natomiast kwestia zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego została przesądzona treścią wcześniejszej decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego przedsięwzięcia. W konkluzji Wojewoda [...] stwierdził, że z uwagi na to, iż analiza treści decyzji organu pierwszej instancji i zgromadzonych dokumentów potwierdziła, że podjęta decyzja nie powoduje naruszenia chronionych interesów skarżącego, o jakich mowa w art. 5 ustawy - Prawo budowlane, nie ma podstaw do jej zmiany. Podniesiona natomiast w odwołaniu kwestia sporu granicznego nie należy do właściwości organów administracji architektoniczno - budowlanej. Uznając decyzję Wojewody [...] za krzywdzącą H. G. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W swojej skardze strona podniosła zarzuty tożsame z powołanymi w odwołaniu od w/w decyzji z dnia [...] Wójta Gminy D. Dodatkowo wskazano, iż orzekając w niniejszej sprawie organy administracji nie wzięły pod uwagę nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji dotyczącej pomiarów na gruncie, w wyniku czego rzeczywista odległość pomiędzy projektowanym budynkiem, a granicą działek będzie dużo mniejsza. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumenty powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie skarżący poparł skargę i wyjaśnił, że inwestycja została już zrealizowana, przy czym budynek gospodarczy, który miał powstać jest, w jego ocenie, budynkiem mieszkalnym. Uczestnik postępowania G. M. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, iż stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1271 i nr 228 z 2003r., poz. 2261 ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, dlatego też w sprawie - w ocenie Sądu - nie ma znaczenia okoliczność, iż inwestycja została już zrealizowana. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ), zwanej dalej w skrócie p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 wymienionej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, ale nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Rozpatrując przedmiotową skargę Sąd doszedł do przekonania, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów proceduralnych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl wskazanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy, skutkuje uchyleniem decyzji. Na wstępie należy podkreślić, iż postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organ administracji publicznej winno zapewnić przed wydaniem decyzji dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten wynika w szczególności z art. 7 kpa. Przepis ten nakłada na organ administracji obowiązek zbadania sprawy zarówno pod względem okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak i stosowania norm prawa materialnego. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego i często uniemożliwia prawidłowe stosowanie prawa materialnego. Obowiązki określone w powyższym przepisie precyzują unormowania zawarte w art. 75 § 1 i 77 § 1 kpa. Wynika z nich, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a ponadto, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ naruszył ponadto obowiązki nałożone na niego art. 7-10 kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy te obligują organy administracji publicznej między innymi do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Są ponadto zobowiązane do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Kwestionowane w niniejszej sprawie decyzje wydane zostały z naruszeniem powyższych regulacji. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz.U. nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm. ). Organ I instancji, który wydał przedmiotową decyzję o pozwoleniu na budowę na działce nr 14/1 w m. W., a organ odwoławczy utrzymując ją w mocy, pominął okoliczność, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...], stanowiąca - w myśl art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego jeden z koniecznych załączników, dotyczy innej działki. Wprawdzie w samym rozstrzygnięciu wskazanej wyżej decyzji wymieniona jest działka nr 14/1, jednakże w załączniku graficznym nr 1 do tejże decyzji nieruchomość inwestorów oznaczona jest jako działka nr 14/3. Organ, rozpoznając wniosek G. i G. M., nie wyjaśnił tej rozbieżności. Poza tym należy zwrócić uwagę, iż wniosek o wydanie pozwolenia na budowę inwestorzy złożyli w dniu 30 maja 2003r., natomiast organ I instancji decyzję wydał już w dniu 3 czerwca 2003r. Wprawdzie z treści art. 35 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że organ obowiązany jest załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, jednakże nie oznacza to, iż szybkość postępowania ma doprowadzać do naruszenia podstawowych zasad obowiązujących w procedurze, w tym dotyczących udziału stron. Stosownie bowiem do unormowania zawartego w art. 61 § 4 kpa - o wszczęciu postępowania należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Rola organu I instancji sprowadziła się w toku przedmiotowego postępowania jedynie do wydania decyzji. Natomiast należy zwrócić uwagę, iż poza skarżącym, jako bezpośrednim sąsiadem inwestorów z jednej strony ich nieruchomości, udział w sprawie winna brać ponadto H. O.. W aktach sprawy znajduje się bowiem jej oświadczenie ( brak daty ), z którego wynika, że wyraża ona zgodę "na postanowienie budynku gospodarczego w odległości 1 metra" od jej granicy. Samo wyrażenie zgody na inwestycję nie eliminuje jednak udziału tej osoby z toku postępowania administracyjnego. Załączone akta administracyjne wskazują natomiast na to, że nie otrzymała ona nawet odpisu wydanej decyzji. Na zakończenie należy jedynie stwierdzić, iż zarzuty podnoszone przez skarżącego, dotyczące sporu na tle przebiegu granicy między nieruchomościami, nie miały znaczenia dla wyniku przedmiotowej sprawy, gdyż nie podlegają właściwości organów architektoniczno-budowlanych i winny być rozstrzygane w postępowaniu przed sądem powszechnym ( por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 marca 1998r. sygn. IV SA 956/96 – LEX nr 43337, z dnia 9 stycznia 2003r. sygn. IISA/Lu 1156/2001 oraz z dnia 5 października 2001r. sygn. IISA/Ka 1807/99 – nie publikowane ). Reasumując, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ) uchylił decyzje wydane przez organy obu instancji. W przedmiocie zwrotu kosztów sądowych Sąd wyrokował w oparciu o art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm. ) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1271 ). Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3 sentencji wyroku wydane zostało na podstawie art. 152 p.s.a.